SELFPORTRAIT
ΛΕΑ ΜΑΛΕΝΗ

Περι ερωτος και αλλων τινων

Aπό τις πρωτοπόρους του κυπριακού θεάτρου, η δημιουργός της θεατρικής Ομάδας Persona, ξέρει να κάνει παραστάσεις που γίνονται σημεία αναφοράς. Η Λέα Μαλένη ανεβάζει τον Ιανουάριο το gothic μιούζικαλ δράσης The (M)Adam’s Family και σκιαγραφεί ταυτόχρονα με το δικό της πορτρέτο, την ερωτική ιστορία της ανθρωπότητας!
ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΣΟΦΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

THE (M)ADAM’S FAMILY Σε μια περίοδο πολύ δύσκολη και στείρα, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, όπου τα πάντα έχουν ειπωθεί και αναμασηθεί εκατοντάδες φορές, ψάχνω να βρω την αλήθεια σε έννοιες διαχρονικές, όπως ο έρωτας κι η ζωή. Σ’ αυτή την παράσταση καταπιανόμαστε με την αιώνια αναζήτηση του αιώνιου έρωτα, ιδωμένη μέσα από ένα μεγεθυντικό πρίσμα με μεγάλες δόσεις απομυθοποίησης και χιούμορ. Κι όταν λέω αιώνια, το εννοώ κυριολεκτικά!
Ο ΤΙΤΛΟΣ ΕΠΑΙΞΕ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ ΡΟΛΟ στην πλοκή της ιστορίας κι έπεσε στο τραπέζι από τη συνθέτη και performer της παράστασης, Χριστίνα Αργύρη, στα πρώτα στάδια των συζητήσεων πριν καλά-καλά αποφασίσουμε τι και πώς θα το κάνουμε. Μόλις το άκουσα γέλασα κι είπα, «αυτό είναι». Έτσι κι αλλιώς, πάντα μ’ αρέσει η πολυσημία στους τίτλους των έργων μας, γιατί δίνει κι ένα καλύτερο στίγμα της σύνθεσης του περιεχομένου, οπότε κι αυτός ο τίτλος ερμηνεύεται πάλι με πολλούς τρόπους.
Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ Η παράσταση, πέρα από την υπόθεση και την πλοκή της, αποτυπώνει παράλληλα μ’ έναν τρόπο, το διαχρονικό πορτρέτο της ερωτικής ιστορίας της ανθρωπότητας, με μεγάλες δόσεις χιούμορ. Το ακριβές νόημα αυτού του προσδιορισμού είναι κι ο «άσος» στο μανίκι μας, τον οποίο δεν θα ήθελα να προδώσω. Θα αρκεστώ μόνο να αποκαλύψω πως στην παράσταση κάνουμε κι ένα ταξίδι στο χρόνο με αφορμή την προσωπική ιστορία κάποιου από τους χαρακτήρες, συναντώντας στην πορεία, διάφορες θρυλικές μορφές που έμειναν στην ιστορία για τους παθιασμένους, μοιραίους ή άδοξους έρωτές τους.
ΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΙΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ; Θεωρώ πως έρωτας είναι όλα όσα προσπαθεί να κατακτήσει κανείς στην πορεία του, η κάθε κίνηση προς την κατεύθυνση της ζωής. Με αυτή την έννοια η ανθρωπότητα δεν θα έκανε βήμα χωρίς αυτόν.
ON STAGE… Αν μετρήσει κανείς το Evelyn Evelyn, το Κάλι-Καντζάρ & ΣΙΑ!... και το Μόνα, Τραγούδια μιας ζωής, είναι η τρίτη φορά που δουλεύω με ζωντανή μουσική επί σκηνής και η τέταρτη που δουλεύω πάνω σε μουσικοθεατρική παράσταση με ισότιμα μερίδια, σε ό,τι αφορά τη μουσική και τη θεατρική δράση. Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, αφού βασική performer της παράστασης είναι η Χριστίνα Αργύρη, μια εξαιρετική τραγουδίστρια με σπουδαία πορεία στη μουσική, χωρίς όμως θεατρικό background σε ό,τι αφορά την υποκριτική, η οποία καλείται να υποδυθεί έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Από την άλλη, η ομάδα πλαισιώνεται από πέντε εξαιρετικούς πολυτάλαντους ηθοποιούς, οι οποίοι καλούνται, πέρα από την ερμηνεία των ρόλων, να τραγουδήσουν ζωντανά κι αρκετά συχνά, πολυφωνικά, τα μουσικά κομμάτια της παράστασης.
Η ΑΡΧΙΚΗ ΙΔΕΑ ήταν να χρησιμοποιήσουμε στην παράσταση γνωστά τραγούδια από το παγκόσμιο ρεπερτόριο και να γραφτεί μια ιστορία προσαρμοσμένη σ’ αυτά. Όταν όμως άκουσα κάποια τραγούδια της Χριστίνας, που είχε για χρόνια στο συρτάρι, σκέφτηκα πως θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αν γράφονταν πρωτότυπη μουσική και στίχοι. Τελικά, λίγο-λίγο και χωρίς να το καταλάβουμε, παρέα με τη Χριστίνα Κωνσταντίνου και το Θανάση Ιωάννου, που είναι οι συνεργάτες μου στη δραματουργία, ξεκίνησε μια συναρπαστική διαδρομή με καταιγιστικές ιδέες, φτάνοντας στο σημείο να έχουμε σήμερα στα χέρια μας ένα ολοκληρωμένο, πρωτότυπο gothic parody μιούζικαλ, αν μπορώ να το ονομάσω έτσι!
ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΟΥ Πώς επιλέγω να ανεβάσω μια παράσταση… Αν εννοείτε, με ποιο ερέθισμα, αυτό δε μπορώ να το απαντήσω. Όταν έχω κάτι να πω ή να μοιραστώ, σοβαρά, κυνικά, ή με χιούμορ, τότε το κάνω. Μερικές φορές, οι παραστάσεις γεννιούνται κι από ευτυχή συναπαντήματα, όπως σ’ αυτή την περίπτωση με τη Χριστίνα Αργύρη.
ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ Όταν έχω το ένα μου λείπει το άλλο. Η κάθε τέχνη εκφράζει και μια διαφορετική πτυχή μου, αλλά και μια διαφορετική ανάγκη επικοινωνίας, τόσο με τη δημιουργική ομάδα της εκάστοτε παράστασης, όσο και με το ίδιο το κοινό. Είναι εξίσου συναρπαστικό κι ωραίο, το να υλοποιείς τις ιδέες σου με τη συνδρομή και τη σύμπραξη μιας ομάδας ανθρώπων, όσο το να αποτελείς μέρος της υλοποίησης ιδεών κι οραμάτων κάποιου άλλου σκηνοθέτη, ως δημιουργικό εργαλείο-φορέας.
Η ΠΟΡΕΙΑ ΜΟΥ είναι δύσκολο να επιλέξω ποια απ’ όλες τις δουλειές μου ξεχωρίζω, μια που όλες τις παραστάσεις που έχω σκηνοθετήσει, τις θεωρώ παιδιά μου, ακόμα κι αν κακόπαθαν στη γέννα! Αν ξεχώριζα όμως την πιο σημαδιακή στιγμή, αυτή ίσως να ήταν η πρώτη σκηνοθετική μου δουλειά, αλλά κι η πρώτη μου απόπειρα ως αυτόνομη θεατρική παραγωγός: η θεατρική μεταφορά του Ορλάντο της Βιρτζίνια Γουλφ.
ΟΙ ΡΟΛΟΙ Δουλεύοντας 20 και πλέον χρόνια ως επαγγελματίας, είχα την τύχη να αναμετρηθώ με ρόλους που με σημάδεψαν, όχι μόνο ως ηθοποιό αλλά κι ως άνθρωπο. Χωρίς να μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο ρόλο, θα αναφέρω τη Σάρα από τα Παιδιά ενός κατώτερου Θεού του Μέντοφ, τη Ζαν Ντ’Αρκ από τον Κορυδαλλό του Ανούιγ, την Άννα Φρανκ, τη Λάουρα από το Γυάλινο Κόσμο, την Παιδούλα από τον Ρομπέρτο Τσούκκο, την Αγνή από την Αγνή του Θεού, την Ινές από το Κεκλεισμένων των Θυρών, την Ντόρα από τις Σεξουαλικές Νευρώσεις των Γονιών μας και πολλά άλλα από το σύγχρονο ρεπερτόριο. Επίσης, την Ηλέκτρα, τον Τειρεσία από την Αντιγόνη και την Ισμήνη από τους Επτά επί Θήβας. Κι άλλους πολλούς μικρότερους ή και πολύ μικρούς ρόλους που θα πάρει ώρα να τους απαριθμήσω.
ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΡΟΛΟΣ είναι μια εξερεύνηση στο μπαούλο του ασυνειδήτου, απ’ όπου βγαίνουν στην επιφάνεια θησαυροί και σκελετοί, την ύπαρξη των οποίων δεν υποψιαζόμουν καν. Άρα, κάθε ρόλος αποτελεί για μένα, ένα ακόμα λιθαράκι στο ψηφιδωτό της γνώσης, σε ό,τι αφορά την ύπαρξη γενικά, αλλά και τη δική μου, ειδικότερα. Ποτέ δεν είχα απωθημένο κάποιο συγκεκριμένο ρόλο, γιατί όλοι -μικροί ή μεγάλοι, δεν έχει σημασία- μπορούν να γίνουν το όχημα για ένα συναρπαστικό ταξίδι. Μου λείπει η υποκριτική και η διαδικασία ανάλυσης και εξερεύνησης ενός ρόλου. Εύχομαι σύντομα να έχω την ευκαιρία να παίξω και πάλι!
ΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ Αποτελεί την τελευταία πράξη μιας παράστασης. Ξεκαθαρίζει αν αυτό που έκανες είχε ή δεν είχε την ανάλογη ανταπόκριση. Είναι όμως τόσο το άγχος μου κάθε φορά να φέρω σε πέρας ένα σκηνικό αποτέλεσμα, που το χειροκρότημα δεν το χαίρομαι ποτέ, τουλάχιστον την ώρα που το εισπράττω. Κάτι ανάλογο παθαίνω και κάθε φορά που γιορτάζω τα γενέθλιά μου. Περνώ μια ολόκληρη μέρα στην κουζίνα μαγειρεύοντας, φτάνουν οι πρώτοι καλεσμένοι, εγώ τρελαίνομαι από το άγχος γιατί ακόμη δεν έχω καν ετοιμαστεί, περνώ όλο το βράδυ στην πρίζα με την αγωνία, αν περνούν καλά όλοι μεταξύ τους χωρίς να έχω προλάβει καλά-καλά να τους δω ή να τους μιλήσω, κι όταν έρχεται η ώρα να φύγουν οι πρώτοι, τότε συνειδητοποιώ πως πρέπει να χαλαρώσω και να προλάβω να περάσω όμορφα, αλλά η βραδιά έχει πια περάσει. Κάθε φορά λέω ν’ αλλάξω και κάθε φορά, τα ίδια. Νομίζω δεν χρειάζεται να αναφέρω πως είμαι τελειομανής. Θα ήταν πλεονασμός!
ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ Σίγουρα, αποτελούν με κάποιο τρόπο το επιστέγασμα της αναγνώρισης του έργου ενός δημιουργού, χωρίς όμως αυτό να έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ ό,τι η ίδια η κρίση του κοινού. Στην περίπτωσή μου, οι βραβεύσεις δεν θα έλεγα ότι μου έδωσαν δύναμη να συνεχίσω, αφού κάθε φορά, για κάποιο μυστηριώδη λόγο, λειτουργούσαν ανασταλτικά στην πορεία μου. Πάντα, μετά από μια περίοδο βράβευσης, υπήρχε μια περίοδος απουσίας επαγγελματικών προτάσεων, οπότε συνοδευόταν κι από μια περίοδο ανεργίας. Αυτό όμως, με το πέρασμα του χρόνου, μου δίνει τουλάχιστον πείσμα να συνεχίζω. Και σ’ όποιον αρέσει τελικά!

Info: Η παράσταση The (M)Adam’s Family κάνει πρεμιέρα στις 16/1 στο Εγκώμιο Πολιτιστικό Κέντρο. Τηλ.: 99466370.