Υπό κηδεμονία και αναμόρφωση

ΤΟΥ Α. ΦΡΥΔΑ*
ΣΤΑ χέρια διεφθαρμένων πολιτικών κατεστημένων, χρεωκοπημένων τραπεζιτών και κανίβαλων σπουδαρχήδων κομματαρχών, χωρίς καμιά αξιόλογη ηθική αξία χρήσης, η όση απέμεινε πατρίς δοκιμάζεται από μια αηδιαστική διαδικασία εξευτελισμού και ολοκληρωτικού αποχρωματισμού της σκέψης των Ελληνοκύπριων, στο πλαίσιο του νεοταξικού σκοταδισμού, μεταξύ γέλωτος και τραγωδίας.
Με μια γλώσσα επιταγής νεκρής και κοινωνικής μετάλλαξης του τρόμου, διαγράφεται άκομψα η ιστορία όλων εκείνων που διαχρονικά τηρούσαν Θερμοπύλες γνώσης και οραμάτων. Με τους Ιούληδες και τους Αύγουστους να πνέουν τα λοίσθια ως ζόμπι!
Στο πλαίσιο μιας διαχρονικής νοσηρής πολιτικής καχεξίας, αποπνέει και εκπέμπεται μια εικόνα κοινωνικά, εθνικά και ιστορικά αφυδατωμένη. Με μια «αριστερή» παλαιοφανή ετικέτα, από την οποία εξατμίζεται προοδευτικά η καταγωγή, η Ιστορία, ο πολιτισμός της αλήθειας και της μνήμης. (Ω! αδελφοί Τούρκοι νενικήκατε, πιθανώς).
Εν δράσει αντράκια νεοταξικά, μεταλλαγμένα σε ευρωπαϊκά ιερατεία, είδωλα εικονικών πολιτικών -με καρικατούρες πατριωτισμού- να διαμοιράζονται τα απομεινάρια της πατρίδας, προς ολοκληρωτική αντικατάσταση και αμαύρωση ιδεών και οραμάτων «τοις κείνων ρήμασι» πειθόμενοι. (Αλήθεια ποίων;) Ήδη η Τρόικα και οι ντόπιοι «διοικητές» χανουμάκια της, επιτάσσουν και ραβδίζουν άμα δε συμμορφωνόμαστε. Είμαστε υπό κηδεμονία και … αναμόρφωση! Ο Τούρκος καραδοκεί.
Σε ιερατείο προς σφαγή έχει ήδη μετατραπεί ο λαός, το έθνος. Αλλά πιθανόν να μη φταίει αυτός ο εν σιωπή λαός. Διότι οι λαοί γεννιούνται μεν ελεύθεροι, με όλες τις ανησυχίες που συνοδεύουν τον σήμερα πραγματικό άνθρωπο. Αλλά υπό την πίεση της επιβληθείσας περιρρέουσας νοσηρής ατμόσφαιρας παραιτούμεθα από κάθε προσπάθεια. Και προτιμούμε -πειθαναγκασμένοι- το εύκολο : «Φιλεί τον υπήκοο, μιμείσθαι τοις άρχουσι»! Αλλά γρηγορείτε. Θα πρέπει να αντισταθούμε στον θανατηφόρο υπηκοϊσμό που μας υποτάσσει στα κελεύσματα σειρήνων, χρεοκοπημένων «ανδρών» δωσίλογων, ησσόνων της πατρίδος. Και ουδέν έτερον. Διότι: Οι μεταλλάξεις του τρόμου τουφεκίζουν την ελεύθερη σκέψη και βιοτή. Η καλπάζουσα κραυγαλέα σιωπή μας το μαρτυρεί. Και μεταξύ γέλωτος και τραγωδίας, οι οιμωγές1 μας μεσουρανούν. Ω, τλήμονες2!
Και οι διδάκτορες της εθνικής ισοπέδωσης και της ψυχολογικής βίας κατά της μάζας, ξέρουν ότι τις απελπισμένες και τις αηδιασμένες αγέλες μπορούν και τις κυβερνούν εύκολα. Και τις κατευθύνουν εκεί που θέλουν. Και πάνω σ' αυτή την κοινωνική αθλιότητα και εξαθλίωση πατάνε, για να ελέγξουν τους λαούς! Θα τα καταφέρουν;
Υ.Γ. Η ελπίδα της εξέγερσης, απέναντι στην απειλή της οργανωθείσας εξαθλίωσης τολμούμε;

1. Οιμωγές: απελπισμένες κραυγές
2. Τλήμονες: δυστυχείς
*Πτυχ. Πολιτικών και Νομικών Σπουδών