‘Έχουν εκχυδαΐσει την αλήθεια μου’

O Πάρις Δημητριάδης συναντά την ακτιβίστρια Πάολα Ρεβενιώτη με αφορμή τη λογοκρισία της πρόσφατης έκθεσής της στην Κύπρο.

Την Πάολα Ρεβενιώτη την εκτιμώ και τη θαυμάζω βαθύτατα. Δεν είναι μόνο, όπως έχει επανειλημμένα λεχθεί, μια θρυλική μορφή της αντεργκράουντ σκηνής της Αθήνας, αλλά και μία σπουδαία εκπρόσωπος της σύγχρονης ελληνικής διανόησης. Γι’ αυτό και η λογοκρισία της έκθεσής της από την κυπριακή αστυνομία, που στην Αθήνα και στο Λονδίνο παρουσιάστηκε χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα, με έκανε να νιώσω ως Κύπριος ντροπή. Η ίδια δηλώνει: ‘Το περιστατικό αυτό δυστυχώς δεν είναι κάτι που με ξάφνιασε. Η λογοκρισία της τέχνης καλά κρατεί στην υποτιθέμενη δημοκρατία της σημερινής κοινωνίας. Σημασία έχει ότι το γεγονός αυτό, παρόλο που καλώς φέρνει το ζήτημα της λογοκρισίας στο προσκήνιο, επισκιάζει την ουσία της έκθεσης και εμποδίζει την επαφή του κόσμου με το έργο. Κάτι το οποίο είναι εγκληματικό. Η τέχνη κοινωνεί την αλήθεια του κάθε ανθρώπου. Με την κίνησή τους αυτή έχουν εκχυδαΐσει τη δική μου αλήθεια’.

Είχες άγχος πριν έρθεις στην Κύπρο. Γιατί;
Η αλήθεια είναι πως ήμουν λίγο προκατειλημμένη με την Κύπρο. Άκουγα πως είναι μια συντηρητική χώρα που οι κάτοικοί της φωνάζουν εναντίον των τραβεστί, οπότε σκεφτόμουν μήπως βρεθώ σε δύσκολη θέση.

Ποιοι άντρες θέλουν τρανς;
Όλοι τους, είναι πιστεύω στην κουλτούρα των μεσογειακών λαών και πόσω μάλλον εδώ στην Κύπρο όπου οι τρανς είναι παιδιά της Αφροδίτης και του Ερμή, του Ερμαφρόδιτου δηλαδή που λάτρευαν και ως Θεό στην αρχαία Ελλάδα. Κάποιος άντρας που πηγαίνει με τρανς είναι απλώς ένας στρέιτ που ελίσσεται σεξουαλικά.

Είναι πιο προοδευτική η ελληνική κοινωνία σήμερα από ό,τι την εποχή του περιοδικού ‘Το κράξιμο’;
Όχι, πιο συντηρητική. Βλέπεις να υπάρχει μια ομοφοβία που δεν υπήρχε παλιά, όταν αυτός που έκραζε ήταν ο ίδιος ο οποίος πήγαινε, άρα πώς να είσαι στα αλήθεια ομοφοβικός αφού μετά θα κάνεις σεξ με κάποιο αγόρι. Η οικονομική κρίση έβγαλε όμως όλα τα απωθημένα του Έλληνα στην επιφάνεια. Όταν περνάς καλά δεν έχεις ανάγκη να βγάζεις τις κακίες σου. Ο καθένας τώρα βρίσκει αφορμές για να ξεσπάσει στον άλλον που είναι πιο αδύνατος.

Συχνά βγάζεις μια πίκρα από άτομα εντός της κοινότητας.
Με πικραίνει η αχαριστία μερικών ανθρώπων από το ακτιβιστικό κίνημα. Θέλουν δεν θέλουν μερικοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι είμαι μεγάλο κομμάτι της ομοφυλόφιλης ζωής στην Ελλάδα. Έχω απόλυτη συνείδηση στο ποια είμαι και τι κάνω και πώς, κι εγώ βοηθήθηκα μέσα από το περιοδικό που έβγαζα, αλλά και πολύς άλλος κόσμος και άλλαξαν μυαλά. Δεν μπορώ όμως την αχαριστία τους, όχι απέναντι στο πρόσωπό μου αλλά απέναντι στην ιστορία τους. Δεν γίνεται να βγαίνουν και να λένε κάνουμε γκέι πράιντ και να αγνοούν ότι πριν από αυτούς γίνονταν και άλλα πράγματα που ήταν πολύ πιο σημαντικά για την εποχή εκείνη. Από την άλλη, μακάρι να είχαν τη ζωή μου πολλοί από όλους αυτούς, έχω ζήσει και αγαπηθεί και δεν έχω περάσει και άσχημα, έζησα μια γεμάτη ζωή.

Τι σημαίνει για σένα γεμάτη ζωή;
Το σημαντικό στη ζωή σου είναι να δεχθείς τον εαυτό σου όπως είναι, να μην καταπιέζεις τις επιθυμίες σου και να μη δίνεις σημασία στις κακίες και το φθόνο του κόσμου. Να κάνεις αυτό που σου αρέσει, αρκεί να μην ενοχλεί τον άλλον. Αυτό είναι ένα απ’ τα βαθύτερα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος και το κατάφερα. Έκανα μια ζωή σε δύσκολες συνθήκες όπως την ήθελα, τη γλέντησα όπως την ήθελα, δεν άφησα ή δεν ανέχτηκα, όσο μπορούσα, να με προσβάλλει και να με καταπιέσει κανένας. Προσπάθησα να τους αλλάξω εγώ αντιλήψεις, όχι να αλλάξουν αυτοί εμένα. Και νομίζω ότι στη ζωή σου, εάν κάνεις αυτό που θέλεις με ειλικρίνεια, είναι, μεγαλώνοντας, μεγάλη ευτυχία.