Ασυνόδευτα παιδιά - αναζητώντας ασφάλεια
Mε την ευκαιρία της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας Δικαιωμάτων του Παιδιού, η Υπάτη Αρμοστεία στην Κύπρο, των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR), ανακοίνωσε την ιστορία του Anis, ενός ασυνόδευτου παιδιού από τη Σομαλία, που αναζήτησε μαζί με την ανήλικη αδελφή του καταφύγιο στην Κύπρο, από τις διώξεις. Τα δύο αδέλφια θεωρήθηκαν ενήλικες και μεταφέρθηκαν στον χώρο κράτησης απαγορευμένων μεταναστών στη Μενόγεια.

Όπως αφηγήθηκε ο Anis, «με τη βοήθεια ενός δικηγόρου εγώ και η αδερφή μου κάναμε αίτηση για άσυλο και μας άφησαν ελεύθερους μετά από 45 ημέρες. Είμαι ακόμα στη διαδικασία ασύλου και το θέμα της ηλικίας μας δεν έχει επιλυθεί. Το διαβατήριο της μητέρας μου περιλαμβάνει τις ημερομηνίες γεννήσεώς μας. Αν αμφισβητούν την αυθεντικότητα των εγγράφων, γιατί δεν τα ελέγχουν με τη χώρα που τα έχει εκδώσει... έχω δεχθεί να κάνω τις ακτινολογικές εξετάσεις, αλλά δεν νιώθω άνετα να με εξετάσουν και σωματικά».

Ό,τι πιο κοντινό έχω για οικογένεια...
«Θα θέλαμε πολύ να πάμε στη Δανία, καθώς έχουμε συγγενείς εκεί, αλλά το αίτημά μας απορρίφθηκε. Όταν φύγαμε με τη μητέρα μου το 2004, ακυρώθηκε το καθεστώς του πρόσφυγα που είχαμε. Όμως έχουμε συγγενείς στη Σουηδία και τη Γερμανία. Θα μπορούσαμε να πάμε εκεί. Μέχρι όμως να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση της ηλικίας μας η Υπηρεσία Ασύλου δεν θα προχωρήσει το αίτημά μας για μεταφορά της αίτησής μας για άσυλο, εκεί που βρίσκεται η οικογένειά μας.

Είμαι χαρούμενος εδώ στο καταφύγιο. Τα άλλα παιδιά, το προσωπικό, είναι όλοι φίλοι μου, ό,τι πιο κοντινό έχω για οικογένεια... πάμε στο σχολείο και έχω δημιουργήσει φιλίες με τους συμμαθητές μου. Αλλά, μου λείπει η πραγματική μου οικογένεια και το σπίτι μου. Ακόμη και με την αδελφή μου, δεν μπορούμε να μείνουμε στο ίδιο μέρος. Μένει σε άλλο καταφύγιο και μιλάμε κυρίως τηλεφωνικώς. Πραγματικά χρειαζόμαστε να είμαστε με την οικογένειά μας. Μετά την απώλεια της μητέρας μας, είναι σημαντικό να είμαστε με τους στενούς, εξ αίματος συγγενείς μας. Ο θείος μου, ο αδελφός της μητέρας μου, και ο ξάδελφός μου μας περιμένουν!».