Editorial

Να τα π(ι)ούμε;

Πόσες φορές να τα πω; Θυμάμαι στα μικράτα μου πηγαίναμε με 2 μελόντικες κι ένα τρίγωνο και τα λέγαμε. Αλλά τα λέγαμε τα κάλαντα παραμονή Χριστουγέννων, όπως επιβάλλει το έθιμο. Κάναμε πρόβες ντυνόμασταν όμορφα και παίρναμε τις στράτες. Δεν πηγαίναμε στις 23 Νοεμβρίου για να κάνουμε μεγαλύτερη μπάζα! Όχι, δεν άνοιξα την πόρτα στα παιδάκια που ήρθαν το Νοέμβριο. Γιατί βλέπουν το νόμισμα των δύο ευρώ και σου λένε με το βλέμμα τους “ματζίρω-τσιγγούνα-καρμοίρω”. Τις λες χρυσό μου, ξέρεις πώς βγαίνει αυτό το νόμισμα; Με πόνο και δάκρυ, βρε σκασμένα. Ενώ την παραμονή των Χριστουγέννων κανένας δεν μου χτυπά την πόρτα. Αυτά τα πράγματα δεν τα καταλαβαίνω. Μάλλον είμαι μοντέλο ξεπερασμένο, που πρέπει να αποσυρθεί από την αγορά. Πρέπει να μου ξανακάνω format και, αν δεν επαναλειτουργήσω, να αντικατασταθώ. Κάτι τέτοια σκέφτομαι βλέποντας το χριστουγεννιάτικό μου δέντρο που είναι παραδοσιακό, με μπαλίτσες και φωτάκια, δεν είναι extreme, δεν είναι ανάποδο και δεν είναι μόνο ένα προχώ κλαδί και ούτε και μαύρο. Μήπως είμαι πασέ; Αναρωτιέμαι πίνοντας ζιβανία. Συνειδητοποιώ ότι πίνω ζιβανία μπροστά από ένα δέντρο κανονικό και φοράω πιτζάμες κανονικές και κάτι παντόφλες επίσης κανονικές. ΕΙΜΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ! Φωνάζω τόσο δυνατά που ενοχλώ τα αγόρια που ξαπλώνουν στον καναπέ. Τα αγόρια είναι σκυλιά, για να δεις πόσο κανονική είμαι. Δεν έχω τίποτα το συγκλονιστικό… είμαι και παλαιό μοντέλο και έκανα φέτος και μελομακάρονα…. Με τρόμο αντιμετωπίζω τη χριστουγεννιάτικη αλήθεια μου. Αποκαλύφθηκε έτσι στα καλά καθούμενα, ότι σαν τον Austin Powers ‘I have lost my mojo’!
Κάπου πρέπει να βρίσκεται ο εναλλακτικός εαυτός μου, κάπου εκείνη η τρελή, ανέμελη και δημιουργική Σύλιά μου κρύβεται… κάπου υπάρχω εγώ και δεν με βρίσκω. Σαν να με ξανα-έχασα… ή μήπως δεν με βρήκα ποτέ;
Βάζω ακόμα ένα σφηνάκι ζιβανία… το πίνω μονοκοπανιά, από μακριά ακούγονται οι φωνές των γειτόνων, πάλι βρίζονται ακόμα και γιορτάρες μέρες. Σε πρίμο σεκόντο το ‘I am dreaming of white Christmas’. Ο Τζίμη αναστενάζει, ο Λίνο ροχαλίζει και ο Έκτορας κλωτσάει βλέποντας όνειρα… Κάποια όνειρα που εγώ δεν μπορώ να δω -ούτε κι ένα απλό ότι τρέχω στο pet park να πιάσω μια μπαλίτσα ή ότι παίζω με τον Όσκαρ και τη Lady, αυτά που βλέπει δηλαδή ο Έκτορας!
Καλά Χριστούγεννα!