Αξίζει να αναμένουμε…

Για πρώτη φορά στη διάρκεια του νέου αιώνα και για δεύτερη συνολικά στην ιστορία της Εθνικής από το 1960 και εντεύθεν, πραγματικά αξίζει να αναμένουμε με αγωνία την εξέλιξη και βεβαίως το αποτέλεσμα που θα έχουν οι προσπάθειές μας στον προκριματικό όμιλο που συμμετέχουμε.
Η προηγούμενη φορά που ζήσαμε με το όνειρο της παρουσίας μας σε αγώνες μπαράζ ήταν το 1999, μετά τη μεγάλη νίκη επί της Ισπανίας και την επιτυχία επί του Ισραήλ, και οι δυο με το ίδιο σκορ μάλιστα, το 3-2.
Τότε, στο τελευταίο ματς, με νίκη στη Βιένη κόντρα στην Αυστρία, οδεύαμε στα μπαράζ, όμως χάσαμε 3-1, αφού τελειώσαμε τον αγώνα με 9 παίκτες.
Είχαμε στον πάγκο αρχικά τον Πανίκο Γεωργίου και στη συνέχεια τον Σταύρο Παπαδόπουλο, δηλαδή πάλι σε κυπριακά χέρια ήταν η Εθνική…
Σήμερα, στη νέα αρχή που επιχειρείται, δεν θα υποστήριζα ότι έχουμε το καλύτερο υλικό ή και τις καλύτερες προοπτικές για να κάνουμε αυτό, που δεν πετύχαμε ποτέ, πραγματικότητα.
Έχουμε όμως και πάθος και προπονητή φιλόδοξο, και τον κόσμο να εμπιστεύεται αυτήν την ομάδα, να τη στηρίζει και κυρίως να αποδέχεται ότι όντως γίνεται επιτέλους μια σοβαρή προσπάθεια για να επανέλθουμε σε πτήσεις τέτοιες, που να μας επιτρέπουν να ελπίζουμε ότι θα μπούμε ξανά στον ευρωπαϊκό χάρτη…
Κακά τα ψέματα, για πάνω από μια γεμάτη δεκαετία, χάσαμε και πολύτιμο χρόνο και ταυτόχρονα πέσαμε σε ανυποληψία στα μάτια του Κύπριου οπαδού και όχι μόνο.
Τη στιγμή που ομάδες όπως τα Νησιά Φαρόε, η Μάλτα, η Ισλανδία, η Λετονία, ακόμη και η Εσθονία, που τις είχαμε κάποτε για πελάτες, έκαναν σημαντικά βήματα προόδου, εμείς κάναμε ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω.
Δεν υπάρχει όμως λόγος να παρελθοντολογήσω, απλά το υπενθυμίζω για να αποφύγουμε λάθη που μας οδήγησαν στον ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό πάτο.
Έχουμε αρκετό χρόνο μέχρι την αναμέτρηση στις Βρυξέλλες με το Βέλγιο και βεβαίως αρκετούς αγώνες για να ολοκληρωθεί η προσπάθειά μας στον όμιλο.
Το ότι μέχρι στιγμής δεν έχει ο όμιλος ξεκάθαρο φαβορί, μπορεί να είναι και καλό, μπορεί όμως να αποδειχθεί και επικίνδυνο στη συνέχεια.
Κάποια στιγμή και το Βέλγιο και η Βοσνία θα ξυπνήσουν.
Ποιοι θα την πληρώσουν;
Κι από την άλλη, το Ισραήλ συνεχίζει τον καλπασμό του ενώ και οι Ουαλοί έχουν απαιτήσεις.
Γενικά, αλλιώς τα αναμέναμε τα πράγματα και αλλιώς εξελίσσονται, γι' αυτό και θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι την κατάλληλη χρονική στιγμή για να αντεπεξέλθουμε των δυσκολιών και των προκλήσεων που θα συναντήσουμε στην πορεία μέχρι το φινάλε.
Πάντως, είναι γλυκιά η αναμονή μέχρι το επόμενο ραντεβού με το Βέλγιο στις
28 του Μαρτίου και βεβαίως η αναμονή για τον επόμενο εντός έδρας αγώνα,
γιατί θα πρέπει να συνεχιστεί η στήριξη του κόσμου, ο παλμός αλλά και οι απαιτήσεις του από την Εθνική ομάδα.
Είναι πραγματικά πολύ σημαντικό και συνάμα συγκινητικό να αγωνίζεσαι για την ημικατεχόμενη χώρα σου και να βρίσκονται στο γήπεδο χιλιάδες κόσμου, ανάμεσά τους πολλά παιδιά, που λογικά θα είναι και οι αυριανοί ένθερμοι υποστηρικτές της ομάδας μας.