Φαίνεται ότι τα 40 χρόνια από την τουρκική εισβολή είναι όντως πολλά. Δεν είναι μόνο ο Πενταδάκτυλος, η Κερύνεια, η Μόρφου και η Καρπασία που το έχουν αντιληφθεί. Περισσότερο απ' όλους το έχουν αντιληφθεί και το βιώνουν οι άνθρωποι που βρέθηκαν απέναντι στον Τούρκο εισβολέα.

Όλοι όσοι βασανίστηκαν, τραυματίστηκαν, ακρωτηριάστηκαν, βιάστηκαν, μαρτύρησαν την τραγωδία, έζησαν τις φρικαλεότητες των Τούρκων σε βάρος δικών τους ή ξένων ανθρώπων. Γι' αυτούς όλους το δράμα δεν έχει τελειωμό. Συνεχίζεται για 40 χρόνια. Καθημερινά. Μέρα και νύκτα. Μπαινοβγαίνουν στα νοσοκομεία.

Στην Κύπρο και το εξωτερικό. Υφίστανται ταλαιπωρίες και εξευτελισμούς. Από το κράτος, το ίδιο αυτό κράτος που υπερασπίστηκαν το 1974. Τα όσα κατατέθηκαν προχτές στην Επιτροπή Άμυνας της Βουλής, ασφαλώς δεν μπορούν να δώσουν το μέγεθος του δράματος.

Ημιτελείς θεραπείες στα νοσοκομεία, επαναλαμβανόμενες παρουσίες σε ιατροσυμβούλια, ακρωτηριασμένοι δεν έχουν αλλάξει τα απαραίτητα μέλη για τέσσερα χρόνια αφού η εταιρεία που τα διαθέτει είναι απλήρωτη, ατέρμονες αναμονές, γραφειοκρατία και καταφρόνηση. Κάπως έτσι περιέγραψε την κατάσταση ο Πρόεδρος της Παγκύπριας Οργάνωσης Ανακουφίσεως Παθόντων, Γιώργος Γρουτίδης. Ο ίδιος επέστρεψε μόλις πριν από ένα μήνα από το Ισραήλ, όπου υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Χρειάζεται ξανά χειρουργείο.

Έπρεπε, όμως, να περάσει για πολλοστή φορά από ιατροσυμβούλιο. Η γραφειοκρατία και οι κανονισμοί είναι άκαμπτοι και άτεγκτοι. Δεν γνωρίζουν από προσφορά και θυσία για την πατρίδα. Ελαστικοί και τυφλοί εμφανίζονται μόνο για υψηλά ιστάμενους ή πρόσωπα που διαθέτουν τη μαγική ράβδο ή, διαφορετικά, το μέσον. Στην κατάθεσή του ο κ. Γρουτίδης έβαλε στο τραπέζι άλλη μια πτυχή της τραγωδίας του 1974. Ξεχασμένη εντελώς και αραχνιασμένη στην ντουλάπα των 40 χρόνων.

Οι κακοποιηθείσες, με διάφορους τρόπους, γυναίκες ζουν απομονωμένες. Για ευνόητους λόγους, ασφαλώς, ούτε παρουσιάζονται ούτε διεκδικούν. Μίλησε εκ μέρους τους ο κ. Γρουτίδης. Και τι ζήτησε; Ομάδες ψυχολογικής στήριξης.

Μα, είναι δυνατόν; Ύστερα από 40 χρόνια τα πρόσωπα αυτά δεν έχουν ακόμα τη στήριξη και τη στοργή της Πολιτείας; Αλλά οι Κυβερνήσεις, οι αρμόδιοι φορείς και οι λογής- λογής καθ' ύλην αξιωματούχοι είχαν να λύσουν άλλα προβλήματα. Αυξήσεις μισθών, κλίμακες, επιδόματα, έξοδα παραστάσεως, διπλές-τριπλές συντάξεις, μίζες και προμήθειες. Οι ενοχλητικοί παθόντες τι θυμήθηκαν 40 χρόνια μετά;