MARY CHRISTMAS!
Από τις πιο σέξι Ελληνίδες ηθοποιούς, επιστρέφει στην τηλεόραση μετά από έξι χρόνια απουσίας, πιο ανανεωμένη και πιο ώριμη από ποτέ. Η Μαρία Κορινθίου αποκαλύπτεται στη Madame Figaro κι αποδεικνύει πως η ουσία μιας γυναίκας δεν κρύβεται στην εικόνα της, αλλά στην προσωπικότητά της!
ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
STYLING: ΣΟΦΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ: ΤΕΡΕΖΑ ΜΑΝΤΗ (KOHL)
ΜΑΛΛΙΑ: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΓΚΑΣ (KAGAS HAIR STYLIST)

Η ζωή της θα μπορούσε να είναι και κινηματογραφική ταινία. Στα 34 της έχει ζήσει σχεδόν τα πάντα. Το όνειρό της να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία και την τηλεόραση, την οδήγησε στην Αμερική, όπου τελικά ανακάλυψε πως αυτό, που πραγματικά ήθελε να κάνει, ήταν να γίνει ηθοποιός. Κι αφού τα κατάφερε, έβαλε στόχο να κατακτήσει και το αμερικανικό όνειρο… μόνο που οι αμερικανικές μεταναστευτικές αρχές είχαν άλλα σχέδια. Την έστειλαν πίσω στην Ελλάδα, αναγκάζοντάς την να πάρει τη ζωή της από την αρχή. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, κατάφερε να ξεχωρίσει, να κάνει αισθητή την παρουσία της στην ελληνική τηλεόραση, να ερωτευτεί και να παντρευτεί το συνάδελφό της ηθοποιό, Γιάννη Αϊβάζη, να γίνει μαμά και να αλλάξει τις προτεραιότητές της. Έξι χρόνια μετά την τελευταία της τηλεοπτική εμφάνιση, η Μαρία Κορινθίου επιστρέφει στην τηλεόραση δίνοντας Όρκο Σιωπής, «εγκλωβισμένη» ανάμεσα σε δύο άντρες και πολλά ένοχα μυστικά. Συναντηθήκαμε με την εντυπωσιακή ηθοποιό κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της τηλεοπτικής σειράς του ΣΙΓΜΑ, όπου σε αντίθεση με τους τηλεοπτικούς της ρόλους και την εικόνα της μοιραίας γυναίκας, στην πραγματικότητα είναι ένα κορίτσι γεμάτο θετική ενέργεια και τσαγανό, που ξέρει να κυνηγά τα όνειρά του και χωρίς να εγκλωβίζεται στην εικόνα του sex symbol, που -δικαίως- της έχουν αποδώσει. Μία ώρα με τη Μαρία Κορινθίου σε εξομολογητική διάθεση ήταν αρκετή για να αντιληφθώ πως στην περίπτωσή της, οι λέξεις έχουν πολύ περισσότερα να πουν από την ίδια την εικόνα…
Η Υποκριτική
Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός στα 19 μου. Είχα ήδη πάει στην Αμερική για να σπουδάσω τηλεόραση, δημοσιογραφία και παρουσίαση, με σκοπό να μείνω εκεί. Αντιλήφθηκα όμως ότι αυτός ο κλάδος δεν με αντιπροσώπευε απόλυτα, παρόλο που το Πανεπιστήμιο μου έδωσε πολλά. Έτσι μία μέρα μπήκα σε μια σχολή υποκριτικής και με κέρδισε. Την ερωτεύτηκα. Λένε ότι η υποκριτική είναι ένα είδος ψυχανάλυσης, είναι λυτρωτική γιατί αν βρεις την κατάλληλη τεχνική, ξεκλειδώνεις πολλά πράγματα και συναισθήματα μέσα σου. Μπαίνοντας λοιπόν στη σχολή υποκριτικής άρχισα να ανακαλύπτω τον εαυτό μου, τα θέλω και τα πιστεύω μου.
Τhe American dream
H Αμερική ήταν μένα ήταν το μεγαλύτερο Πανεπιστήμιο. Μου έδωσε πάρα πολλά. Η ζωή εκεί είναι πολύ σκληρή, μοναχική κι απαιτεί πολύ πόνο και κόπο. Παρόλα αυτά επειδή δεν μου αρέσουν τα εύκολα - ξέρω να παλεύω για τα θέλω, τις ιδέες και τα όνειρά μου- κάθε φορά που έπεφτα ή μάτωνα σηκωνόμουνα πάνω πιο δυνατή. Είναι πολύ δύσκολη χώρα, ειδικά για ένα κορίτσι που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον πολύ «προστατευτικό». Εκεί πέρασα από διάφορα κάστινγκ και οντισιόν. Γενικά το πάλεψα πολύ, η κάθε μέρα ήταν ένας συνεχής αγώνας. Μπορεί να κουραζόμουν ψυχικά και σωματικά, υπήρχε όμως φωτιά μέσα μου.

Η ανατροπή
Δεν ήταν δική μου επιλογή να φύγω από την Αμερική. Με στείλανε πίσω. Έληξε η βίζα μου, με βρήκε η υπηρεσία μετανάστευσης, πέρασα από δικαστήρια και με ανάγκασαν να φύγω. Όταν γύρισα στην Ελλάδα, είχα πέσει σε κατάθλιψη. Ήθελα να γυρίσω πίσω. Κλείστηκα στον εαυτό μου, δεν ήμουν καλά. Ήμουν 24 χρονών και αισθανόμουν σαν να μου κόβουν τα φτερά. Αυτή η εμπειρία με έκανε όμως πιο δυνατή, γιατί είμαι της άποψης πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο.

Νέο ξεκίνημα
Στην αρχή δεν ήταν καθόλου εύκολο να εγκλιματιστώ με τα νέα δεδομένα στην Ελλάδα. Ζούσα από τα 18 μου και για 6 χρόνια στην Αμερική, χωρίς να συναναστρέφομαι καθόλου με Έλληνες, οπότε ήταν σαν να ερχόμουν σε μία ξένη χώρα. Κάποια στιγμή έκατσα και μίλησα με τον εαυτό μου. Είπα ‘Μαρία αυτή είναι η κατάσταση, ξεκίνα να το παλεύεις για να αποκτήσεις τα εφόδια και να μπορέσεις να ξαναφύγεις. Όσο έκλαψες-έκλαψες, είσαι εδώ και δεν μπορείς να κάνεις κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν πέντε μονοπάτια που πρέπει να διαλέξεις για να κάνεις αυτό που θες, διάλεξε και πάρε’. Οπότε θεώρησα πως το πιο σωστό ήταν να δώσω εφόδια στον εαυτό μου και να ωριμάσω στη δουλειά μου, ώστε να μπορέσω να φύγω. Έτσι άρχισα να χτυπώ πόρτες.
Ψάχνοντας την άκρη
Ήμουν πολύ μικρή σε ηλικία και δεν ήξερα κανένα στην Ελλάδα. Έπαιρνα το βιογραφικό και τη φωτογραφία μου και χτυπούσα πόρτες. Μάλιστα μου έλεγαν ‘δεν γίνεται έτσι στην Ελλάδα’. Kι εγώ τους απαντούσα ‘αυτό τον τρόπο ξέρω, αυτό κάνουν στην Αμερική, θα χτυπήσω πόρτες κι απ’ εκεί και πέρα βλέπουμε’. Έτσι μέσα από τον δικό μου αγώνα, μου άνοιξε η πόρτα. Bασικά η πρώτη μου δουλειά ήταν στο Ράδιο Dj, όπου κάναμε εκπομπή με το Μιχάλη Τσαουσόπουλο. Συνέχισα να στέλνω βιογραφικά και το καλοκαίρι και με πήραν στην τηλεοπτική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη, Κρυφά Μονοπάτια.

Η διαδρομή
Γενικά είμαι άνθρωπος που φροντίζω η επόμενή μου δουλειά να με πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω μια επιλογή αν θεωρώ ότι καλλιτεχνικά δεν με εξελίσσει. Θεωρώ πως οποιαδήποτε δουλειά έχω κάνει και στο θέατρο και την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, μου έχει δώσει κάτι.
Η αποχή από την τηλεόραση
Έμεινα μακριά από την τηλεόραση για 6 χρόνια, γιατί προτεραιότητά μου ήταν το παιδί. Ήθελα να μεγαλώσει λίγο και καθώς δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα, ταυτόχρονα με το μεγάλωμα της Ισμήνης, επέλεξα να κάνω μόνο θέατρο. Ήταν και μία υποκριτική μου ανάγκη αυτό, για να ωριμάσω ως ηθοποιός. Εκείνη την περίοδο είχα προτάσεις και για την τηλεόραση και για παρουσίαση και για το ραδιόφωνο. Έπρεπε όμως να διαλέξω ένα πράγμα κι αυτό ήταν το θέατρο. Τώρα πια όμως που η μικρή έγινε 6 χρονών και μου έγιναν προτάσεις τελείως διαφορετικές μεταξύ τους, θεώρησα ότι είναι καιρός πια να δουλέψω ενεργά και όχι μόνο στο θέατρο. Έτσι πέραν από την τηλεόραση και τον Όρκο Σιωπής, επέστρεψα και στο Ραδιόφωνο μετά από επτάμιση χρόνια, όπου κάνω πρωινή εκπομπή με το Γιώργο Χατζηπαύλου στο Λάμψη. Επιπλέον συμμετέχω και στη θεατρική παράσταση Άνω Κάτω που σκηνοθετεί ο σύζυγος μου, στο θέατρο Βεάκη.
Όρκος Σιωπής
ΑΝ ΔΕΝ ΧΩΡΑ ΝΑ ΚΟΠΕΙ
Στη σειρά υποδύομαι την Ελένη, μια γυναίκα η οποία αν και παντρεμένη έχει εραστή τον αδελφό του άντρα της. Πρόκειται για μία τραγική φιγούρα, καθώς είναι εγκλωβισμένη ανάμεσα στην αγάπη που έχει για τον άντρα της και στο πάθος που έχει για τον εραστή της. Από τη στιγμή που παίρνω ένα κείμενο, το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να αναλύσω το χαρακτήρα που υποδύομαι. Σαφέστατα προσπαθείς ως ηθοποιός να κατανοήσεις αυτό το χαρακτήρα, για να μπορέσεις να τον ενσαρκώσεις. Εμένα δεν μου πήρε πολύ καιρό για να κατανοήσω την Ελένη. Δεν είναι κακός άνθρωπος, έχει απλά παραδοθεί στα πάθη της. Γενικά στη ζωή μου δείχνω κατανόηση, όχι μόνο με τους ρόλους μου. Έχω υπομονή κι ακούω πολύ. Αυτό όμως ισχύει μέχρι να μου «πατήσεις» τον κάλο. Εκεί μου γυρνά το μάτι και κάνω τη δική μου επανάσταση. Είμαι σαν χείμαρρος. Είμαι απόλυτη στις σχέσεις μου, όχι μόνο με τον άνθρωπό μου αλλά γενικότερα. Πιστεύω πολύ στην ισορροπία. Σε μια σχέση, όποια κι αν είναι αυτή, ό,τι δίνεις, θα πάρεις. Δεν θέλω ούτε εγώ να είμαι το θύμα, ούτε όμως και ο άλλος που έχω απέναντί μου.

Ο Γιάννης Αϊβάζης
Με το Γιάννη γνωριστήκαμε στην Κύπρο. Δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Αυτά τα βαρύγδουπα δεν τα μπορώ. Αιγόκερως είμαι, πιο κυνική δεν υπάρχει. Το σίγουρο είναι πως υπήρχε ανάμεσά μας έντονη έλξη, ενέργεια και χημεία. Συνέβαινε ένα περίεργο πράγμα, που εγώ γενικά σαν άνθρωπος δεν το νιώθω εύκολα. Για έναν άντρα δεν το είχα νιώσει ούτως ή αλλιώς. Είμαι πάρα πολύ συγκρατημένη με τους ανθρώπους που βάζω στη ζωή μου, οπότε το να αναπτύξω με κάποιον αναπάντεχα μία χημεία, για μένα είναι κάτι.
Η εγκυμοσύνη
Η εγκυμοσύνη και η γέννηση της μικρής, ήρθαν πάρα πολύ γρήγορα. Αναπάντεχα. Τον τύλιξα το Γιάννη. (γέλια) Εγώ ήμουν ένας άνθρωπος που δεν ήθελα οικογένεια και παιδιά. Ήμουν μικρή και συγκεντρωμένη σε αυτά που ήθελα να κάνω. Οπότε η εγκυμοσύνη ήταν σαν κεραμίδα. Παρόλα αυτά, από τη στιγμή που πήρα την απόφασή μου, την στήριξα. Είμαι άνθρωπος που στηρίζω τις επιλογές μου, δεν παίρνω επιπόλαιες αποφάσεις. Αποφάσισα λοιπόν να αποκτήσω την Ισμήνη μου και καλά έκανα (γέλια) κι αυτό δεν το αλλάζω. Το παιδί είναι ο ανυπέρβλητος, ο απόλυτος έρωτας. Είναι αυτό που κάνει μία γυναίκα, γυναίκα. Τη μεγαλώνει, την ωριμάζει και την κάνει πιο συγκεντρωμένη σαν άνθρωπο. Φεύγουν οι επιφανειακές ανασφάλειες, η ματαιοδοξία κι ο εγωισμός, έρχονται άλλες ανασφάλειες βέβαια.
Όλα για την Ισμήνη
Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώσεις ένα παιδί και στερείσαι πάρα πολλά πράγματα, αν θες πραγματικά να μεγαλώσεις εσύ το παιδί σου, αντί μία άλλη γυναίκα. Πέφτεις στα βαθιά, που σημαίνει είτε θα πνιγείς, είτε θα δυναμώσεις ως άνθρωπος και ως γυναίκα. Εγώ μεγάλωσα μαζί με το παιδί μου. Γενικά ήμουν αρκετά ώριμη, ανεξάρτητη κι οργανωτική, παρόλα αυτά καμία σχέση. Όταν αποκτάς ένα παιδί γίνεσαι ακόμη περισσότερο. Ηρεμείς και κατασταλάζεις. Είναι πάρα πολλά τα πράγματα που σου δίνει ένα παιδί. Η ανατροφή του είναι καθημερινό σχολείο και για σένα.
Η σχέση
Ο ερχομός ενός παιδιού, ιδίως ενός πρώτου παιδιού βάζει το ζευγάρι σε τελείως καινούργια μονοπάτια και είναι λογικό αυτό να δημιουργεί κάποια ένταση. Ταυτόχρονα όμως δεν νομίζω ότι επηρεάζει πολύ το ζευγάρι, η γέννηση ενός παιδιού, γιατί η σχέση πηγαίνει σε άλλο επίπεδο.
Οι ισορροπίες
Η διατήρηση των ισορροπιών σε μια σχέση είναι το ίδιο δύσκολη είτε πρόκειται για επώνυμο, είτε για μη επώνυμο ζευγάρι. Όπως καθημερινά δουλεύεις με το παιδί σου, έτσι πρέπει να δουλεύεις και με τον άνθρωπό σου. Δεν είναι εύκολο. Δύο διαφορετικοί χαρακτήρες, με διαφορετικά θέλω και πολλές φορές με διαφορετικά πιστεύω και προτεραιότητες... Εξαρτάται όμως τι υπάρχει από πίσω, τι κουβαλά ο καθένας και τι δίνει μέσα σε αυτή τη σχέση.
Τα δημοσιεύματα περί χωρισμού
Βαριέμαι αφόρητα, δεν ξέρω για ποιο λόγο γράφουν συνέχεια και ούτε καν θα απαντήσω. Νομίζω ότι αν χωρίσω με το Γιάννη, θα το μάθει όλος ο κόσμος κι αν είμαστε μαζί το γνωρίζει όλος ο κόσμος. Ας λένε ό,τι θέλουν. Δεν είναι μόνο το ότι με έχει κουράσει, έχω φύγει κι από αυτό το παιχνίδι. Στην αρχή είναι κάτι που σε ενοχλεί, μετά δεν δίνεις σημασία και γελάς, τώρα βαριέμαι να ασχοληθώ. Δεν με ακουμπούν πια αυτά. Παθαίνεις κι ανοσία.

Η εξωτερική εμφάνιση
Όπως μου έχει ανοίξει πόρτες, έτσι μου έχει κλείσει κιόλας. Θεωρώ ότι η εξωτερική εμφάνιση είναι μία δύναμη. Το θέμα είναι να ξέρεις πώς να τη χειριστείς και να μην εγκλωβιστείς μέσα στην εικόνα σου. Αν με έχει δυσκολέψει; Δεν θα το έλεγα, γιατί δεν έχω εγκλωβιστεί στην εικόνα μου. Επειδή ο ηθοποιός είναι εμπειρία, θεωρώ ότι εξαρτάται κι από εμένα, με την πάροδο του χρόνου, τι θα δείξω προς τα έξω. Καλώς ή κακώς αυτή τη στιγμή είμαι σε μια ηλικία που ανταποκρίνεται στο θεατρικό όρο ενζενί. Με την πάροδο του χρόνου από εμένα εξαρτάται τι θα δώσω προς τα έξω κι από τις προτάσεις βέβαια που θα μου γίνουν. Η αλήθεια είναι ότι όλη την ώρα μου κάνουν προτάσεις πολύ συγκεκριμένες, της μοιραίας γυναίκας που πάντα βρίσκεται ανάμεσα σε δυο άντρες…
Οι ανασφάλειες
Όλοι έχουμε ανασφάλειες είτε λίγες, είτε πολλές, αλλά θεωρώ ότι είναι και αυτές μία δύναμη. Αν είσαι συνειδητοποιημένος ως προς το ποιος είσαι, τι κάνεις, πού πηγαίνεις, ποιες είναι οι επιλογές κι οι προτεραιότητές σου, εύκολα μπορείς κάποια πράγματα να τα αντιμετωπίσεις. Τώρα καλλιτεχνικά θέλω να δώσω παραπάνω πράγματα και θέλω να μου δώσουν την ευκαιρία να τα δείξω. Έχω την τύχη αυτή τη στιγμή, επειδή με πίστεψε ο άντρας μου, να έχω ένα ρόλο στην παράσταση που σκηνοθετεί, κόντρα σε αυτό που με έχουνε συνηθίσει. Υποδύομαι τη Μαριγώ την αδελφή του Γιάννη που κατεβαίνει από το χωριό για να τον συνετίσει για την άστατη ζωή που κάνει. Είναι ένας ρόλος καταλυτικός που αγαπώ πάρα πολύ, γιατί δείχνω στον κόσμο ότι έχω να δώσω και κάτι άλλο. Προσωπικά ίσως αυτή να είναι η ανασφάλειά μου. Ότι έχω πολλά να δώσω και θέλω τα βγάλω προς τα έξω γιατί η υποκριτική είναι κάτι που αγαπώ και σέβομαι.

Οι σέξι φωτογραφήσεις
Άλλο 24 άλλο 34 τέσσερα. Στα 24 ήμουν μόνη, πιτσιρίκα και σαφέστατα πιο εύκολα θα μπορούσα να κάνω κάποιες φωτογραφήσεις από ό,τι τώρα. Δεν αποποιούμαι, ούτε το τι μπορεί να βγάζω προς τα έξω, ούτε το τι μπορώ να είμαι. Σαφέστατα όμως όσο μεγαλώνεις βάζεις όρια. Και στον τρόπο ζωής σου και στην εικόνα που βγάζεις προς τα έξω. Δεν μπορώ να κάνω μια φωτογράφηση που μπορεί να έκανα στα 24 μου. Αυτή τη στιγμή είμαι παντρεμένη, με ένα παιδί και ουσιαστικά ένας άλλος άνθρωπος. Ωριμάζουμε και μεγαλώνουμε. Υπάρχει εξέλιξη και στο χαρακτήρα και στα όριά μας.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων
Κάθε χρόνο αυτή την εποχή, ο χαμός της γιαγιάς μου γίνεται πιο έντονος. Έφυγε τέτοιες ημέρες. Μου λείπει και τη σκέφτομαι πολύ. Γενικότερα τώρα με τη μικρή τα Χριστούγεννα έχουν αποκτήσει άλλο νόημα. Ήμουν που ήμουν τρελαμένη με τη γιορτή αυτή -έκανα σαν μικρό παιδί- τώρα έχω έναν ακόμη λόγο να γίνομαι παιδί. Τα Χριστούγεννα τα ζω για την Ισμήνη και κάνουμε μαζί όλα τα παραδοσιακά που έκανε για μένα η γιαγιά μου. Φτιάχνουμε κουλουράκια και γενικά προσπαθώ να μεταφέρω στο παιδί μου, εμπειρίες κι εικόνες σαν αυτές που βίωσα εγώ. Είχα πολύ ωραία παιδικά χρόνια κι αυτές τις εικόνες τις κουβαλώ, γι’ αυτό και προσπαθώ αυτά τα έθιμα να τα μεταφέρω στην Ισμήνη μου.
Τα όνειρα
Αυτό που θέλω από το 2015 είναι να μου φέρει γαλήνη και υγεία. Θέλω να είναι καλά οι άνθρωποι που αγαπώ, να είναι υγιείς για να τους έχω κοντά μου. Αυτή είναι η αλήθεια και η δική μου ουσία!




ΜΟΤΤΟΣ
«Το παιδί είναι ο ανυπέρβλητος, ο απόλυτος έρωτας. Είναι αυτό που κάνει μία γυναίκα, γυναίκα. Τη μεγαλώνει, την ωριμάζει και την κάνει πιο συγκεντρωμένη ως άνθρωπο. Φεύγουν οι επιφανειακές ανασφάλειες, η ματαιοδοξία και ο εγωισμός».

«Δεν ήταν δική μου επιλογή να φύγω από την Αμερική. Με έστειλαν πίσω. Έληξε η βίζα μου, με βρήκε η υπηρεσία μετανάστευσης, πέρασα από δικαστήρια και με ανάγκασαν να φύγω. Όταν γύρισα στην Ελλάδα, είχα πέσει σε κατάθλιψη».

«Θεωρώ ότι η εξωτερική εμφάνιση είναι μία δύναμη. Το θέμα είναι να ξέρεις πώς να τη χειριστείς και να μην εγκλωβιστείς μέσα στην εικόνα σου. Αν με έχει δυσκολέψει; Δεν θα το έλεγα, γιατί δεν έχω εγκλωβιστεί στην εικόνα μου».