Τι αξίζει τελικά;

Την απάντηση θα τη μάθουμε στην παράσταση ‘Ό,τι αξίζει… να σωθεί’ που σκηνοθετεί ο ταλαντούχος Χρήστος Γρηγοριάδης. Πρόκειται για ένα πολυσύνθετο έργο που συνδυάζει θέατρο, χορό και μουσική, το οποίο θα μας βοηθήσει ώστε να ονειρευτούμε ξανά!

Όταν το συναίσθημα γίνεται παράσταση
‘Ό,τι αξίζει… να σωθεί’. Πώς ξεκίνησε η ιδέα για αυτή την παράσταση;
Ένας καφές με την Αντιγόνη Τασουρή πριν από ενάμισι χρόνο, οπόταν η κατάσταση ήταν για όλους μας βαριά και ο καθένας φαινόταν να είχε χάσει το δρόμο και την ψυχραιμία του, μας άνοιξε το δρόμο. Τότε είπαμε πως ο κόσμος έπαψε πια να ονειρεύεται και να ελπίζει και ότι θα ήταν καλύτερα να επενδύσει ο καθένας σε ό,τι αξίζει! Έτσι γεννήθηκε η ιδέα και ο τίτλος!
Τι θες να μεταφέρεις στο θεατή σκηνοθετώντας την παράσταση;
Θέλω οι εικόνες να μεταφέρουν το συναίσθημα και ο λόγος να είναι καθαρός και άμεσος. Στόχος μου είναι ο καθένας να ‘ταξιδέψει’ με αυτή την παράσταση, να συγκινηθεί, να γελάσει και να απομυθοποιήσει κάποιες καταστάσεις.
Με ποιους θα κάνεις αυτό το ταξίδι;
Είναι μια πολύ τρυφερή δουλειά όπου πλάι μου έχω πολύ σημαντικούς συνεργάτες όπως την Αντιγόνη Τασουρή στις χορογραφίες, τον Ευθύβουλο Θεοχάρους στη μουσική και ένα dream cast με τη Χριστίνα Παυλίδου, τον Πάνο Μακρή, τη Χρυσή Ανδρέου, τη Μαρία Έλενα Κυριάκου, την Όλγα Βενετσιάνου, τον Χρήστο Μάο, την Έλενα Κλαρκ, την Άντρεα Νικολάου και την Κορίνα Ιεροδιακόνου.
Πόσο εύκολο είναι να σκηνοθετείς μια παράσταση που περιλαμβάνει τραγούδι, χορό και θέατρο;
Προσεγγίζω το κάθε είδος με τον ίδιο τρόπο, προσπαθώντας να αποδώσω σε εικόνα το συναίσθημα του κάθε κομματιού και αυτό δημιουργεί από μόνο του μια γραμμή που με διευκολύνει αρκετά.
Έχεις άγχος για την πρεμιέρα;
Ακόμα δεν σκέφτομαι την πρεμιέρα, είμαι σε μια δημιουργική διαδικασία που δεν μου αφήνει χώρο για αρνητικές σκέψεις!
Ο τίτλος της παράστασης τι συμβολίζει για τον Χρήστο;
Πάρα πολλά. Η ζωή μας είναι μια σειρά από απώλειες. Άνθρωποι έρχονται και άνθρωποι φεύγουν. Σαν φεύγει από τη ζωή μας κάποιος, τότε φαίνεται η αξία του! Εάν τον θυμάσαι για τις όμορφες στιγμές που σου άφησε ή για τις πληγές που δημιούργησε και για το πόσο άσχημα σε έκανε να αισθάνεσαι για τον εαυτό σου. Για αυτό ό,τι αξίζει…θα σωθεί!
Τελικά τι αξίζει να σωθεί;
Αυτό που μας κάνει να χαμογελάμε όταν το θυμόμαστε!
Αυτή δεν είναι η μοναδική παράσταση στην οποία συμμετέχεις. Σωστά;
Συμμετέχω επίσης στην παράσταση ‘Φτερά τζιαι Πούπουλα’, μια υπέροχη κωμωδία, την οποία διασκεύασα και τη σκηνοθετώ παρέα με τον φίλο μου Χάρη Κκολό, και στην οποία συμμετέχει ένα άλλο τρελό και ταλαντούχο καστ ηθοποιών. Παράλληλα λαμβάνω μέρος στην ‘Καστανομαλλούσα’, την οποία ανεβάζει η Παιδική Σκηνή του Θεάτρου Λέξη, που είναι ένα υπέροχο κυπριακό παραμύθι πολύ ιδιαίτερα σκηνοθετημένο από τον Νίκο Νικολαΐδη.

Πίσω στο χρόνο
Πόσα χρόνια ασχολείσαι με την υποκριτική;
Φέτος κλείνω τα 10χρονά μου ως επαγγελματίας ηθοποιός!
Ποιες θα έλεγες πως ήταν οι δουλειές τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση που σε καθόρισαν;
Σίγουρα ο Βαντζιελής της ‘Αίγιας Φούξια’ και ο Περικλής από τους ‘Γυμνούς Αγγέλους’ είναι οι ρόλοι που ξεχώρισα και εγώ και ο κόσμος που με προσεγγίζει! Στο θέατρο θεωρώ τις τρεις φετινές μου θεατρικές απόπειρες ως τις πιο ξεχωριστές, τουλάχιστον για μένα!
Από την Τουρκολογία στην υποκριτική… Μεγάλη ανατροπή…
Η υποκριτική ήταν ένα παιδικό όνειρο ενός αγοραφοβικού αγοριού! Στην πορεία μορφώθηκα, εξελίχτηκα, ωρίμασα, κοίταξα τις φοβίες μου στα μάτια και αποφάσισα να πορευθώ στη ζωή με τα όνειρα παρά με τις φοβίες μου.
Στο σπίτι πώς το δέχθηκαν;
Ο πατέρας μου ήταν ο πρώτος που με ενεθάρρυνε να ασχοληθώ επαγγελματικά με το θέατρο. Δεν σκέφτηκε τι θα έλεγαν οι άλλοι, το πως θα εγκατέλειπα μια ακαδημαϊκή καριέρα για να γίνω θεατρίνος. Για 3 χρόνια κρατούσαμε και οι 2 μυστικό το πώς πήγαινα σε δραματική σχολή, ήταν το δικό μου κρυφό σχολείο! Μετά κατάλαβαν όλοι πως αυτό είναι που πραγματικά αγαπώ και θέλω να κάνω και βρίσκονται πάντα στο πλάι μου.
Έγινες πολύ γνωστός από την τηλεόραση… Αυτή την αναγνωρισιμότητα πως τη διαχειρίστηκες;
Δεν πολέμησα ποτέ για να γίνω αναγνωρίσιμος, στην αρχή μάλιστα με σόκαρε κάπως! Ξέρω πολύ καλά πως η αναγνωρισιμότητα δεν σε κάνει καλύτερο άνθρωπο!
Σου πήρε χρόνο για να απαλλαγείς από το ρόλο του Βαντζιελή;
Ποτέ δεν επένδυσα ούτε προέβαλα τον εαυτό μου ως ‘ο ηθοποιός που έκανε τον Βαντζιελή’. Θα ήταν ήττα για μένα επειδή έτσι θα θεωρούσα πως μόνο αυτό μπορούσα να κάνω. Φυσικά μετά την ‘Αίγια’ ήρθε καπάκι η πρόταση για να κάτσω στο αναπηρικό κάθισμα του Περικλή των ‘Γυμνών αγγέλων’, κάτι που συνέβαλε στο να δείξω πως μπορούσα και μπορώ να κάνω κι άλλα πράγματα.
Τα τελευταία χρόνια κάνεις συστηματικά θέατρο… Τι είναι για σένα το θέατρο;
Το θέατρο είναι το γυμναστήριο του ηθοποιού. Εκεί έχει το χρόνο να χτίσει το ρόλο. Έχει επίσης άμεση επικοινωνία με το κοινό. Μου έλειψε πολύ! Για 4 χρόνια οι τηλεοπτικές υποχρεώσεις δεν μου επέτρεπαν την ενασχόλησή μου με το θέατρο.
Πώς κρίνεις την εξέλιξη του θεάτρου στην Κύπρο;
Αλλάζει το θέατρο στην Κύπρο. Γίνονται ομάδες που, ενώ επιχορηγούνται με ψίχουλα, δημιουργούν μια πολυφωνία στη θεατρική ζωή του τόπου!
Της τηλεόρασης;
Το ευτύχημα είναι πως εξακολουθούν να υπάρχουν τηλεοπτικές παραγωγές στην Κύπρο, έστω και με μειωμένους προϋπολογισμούς.
Φέτος είδαμε να ξαναγίνονται ντόπιες παραγωγές. Πόσο ενθαρρυντικό είναι αυτό;
Εννοείται πως είναι σημαντικό να γίνονται παραγωγές και κάποιες μάλιστα δεν έχουν την αισθητική της προχειρότητας.
Ποια είναι η άποψή σου για το τηλεοπτικό προϊόν που παρουσιάζεται;
Νομίζω πως εγκλωβιστήκαμε στην ίδια θεματολογία, είμαστε λίγο ‘άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς’. Έχουμε το στοιχείο της μίμησης και του επαρχιωτισμού σε μεγάλο βαθμό!
Τηλεοπτικά τι κάνεις φέτος;
Συνεχίζω για 9η χρονιά να γράφω και να συμμετέχω στην παιδική εκπομπή του ΡΙΚ ‘Στη χώρα του Γιατί’, ενώ εντάσσομαι και στο καστ του ‘Την Τύχη μου Μέσα’.

Το μέλλον
Θα σκεφτόσουν ποτέ να δοκιμαστείς και ως σεναριογράφος;
Το σκέφτομαι πολύ έντονα. Φέτος κάνω τη δεύτερή μου διασκευή θεατρικού έργου και νιώθω αν μη τι άλλο έτοιμος να δοκιμαστώ και τηλεοπτικά!
Ο χώρος της υποκριτικής είναι ένας χώρος με πολλές επαγγελματικές ανασφάλειες, ιδιαίτερα σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως είναι αυτή που διανύουμε. Το βίωσες αυτό;
Όπως όλος ο κόσμος. Δυστυχώς ανασφάλεια υπάρχει πια σε κάθε επαγγελματικό χώρο.
Τις καλλιτεχνικές σου ανασφάλειες πώς τις διαχειρίζεσαι;
Προσπαθώ να τις κάνω πράξη!
Η επιτυχία τι είναι για σένα;
Ό,τι είναι το άνθος για ένα δέντρο!
Η ευτυχία;
Αυτή η εφήμερη κατάσταση που νιώθεις πως όλα είναι υπέροχα.
Για το αύριο τι ονειρεύεσαι;
Να συνεχίσω να έχω υγιή όνειρα!


INFO: Η παράσταση ‘Ό,τι αξίζει… να σωθεί’ ανεβαίνει στις 2 & 3 Δεκ, στο Δημοτικό θέατρο Λατσιών στις 20.30. Εισιτήρια και κρατήσεις στο τηλέφωνο 99420444. Στις 27 Ιανουαρίου η παράσταση θα παρουσιαστεί στο Λονδίνο.