Ζωη ξανα

Μετά την ξαφνική είδηση του χωρισμού του, ο Τόνυ Δημητρίου γυρίζει σελίδα στην προσωπική του ζωή και κλείνει το μάτι στο μέλλον με αισιοδοξία.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
STYLING: ΣΟΦΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

Χαμογελά. Κάνει χιούμορ. Αυτοσαρκάζεται. Με κάνει να νιώθω κάπως αμήχανα στην αρχή της συνάντησής μας με το πόσο ακομπλεξάριστα αντιμετωπίζει τις ερωτήσεις μου περί του χωρισμού του με τη σύζυγό του, Νίνα Αλτάνη. Τον περίμενα λίγο πιο σιωπηλό, λίγο πιο απόμακρο. Καμία σχέση. Ο Τόνυ Δημητρίου αντιμετωπίζει τον όλο σάλο, που δημιουργήθηκε το τελευταίο διάστημα στο διαδίκτυο σχετικά με το διαζύγιό του, με χιουμοριστική διάθεση και φυσικά εκεί που πρέπει -κυρίως σε ό,τι αφορά στα δύο του παιδιά- με άκρα σοβαρότητα. Τον συνάντησα ένα Σάββατο μεσημέρι, λίγο μετά το τέλος των γυρισμάτων της σειράς Όρκου Σιωπής του ΣΙΓΜΑ και του Star Ελλάδος στην οποία και συμμετέχει. Άνετα ντυμένος, ετοίμαζε τη βαλίτσα του για να ταξιδέψει πίσω στο σπίτι του, στην Αθήνα, όπου καλείται πια να αντιμετωπίσει μια νέα πραγματικότητα. Μετά από πέντε χρόνια γάμου και δέκα χρόνια γνωριμίας, ο Τόνυ Δημητρίου και η Νίνα Αλτάνη αποφάσισαν να τραβήξουν χωριστούς δρόμους, με ένα νέο κεφάλαιο να ξεκινά στη ζωή του γνωστού Κύπριου ηθοποιού.

Το τέλος μιας σχέσης
Ένα είναι το σίγουρο. Κανένας δεν παντρεύεται για να χωρίσει. Όταν όμως κάτι φτάσει στο τέλος του -αφού προηγουμένως κάνεις τις κατάλληλες προσπάθειες για να δεις, αν μπορείς να το αποφύγεις- είναι συνήθως καλύτερα να χωρίσεις. Η απόφασή μας με τη Νίνα να χωρίσουμε μετά από πέντε χρόνια γάμου, ήταν κοινή. Δεν υπάρχουν βελούδινα διαζύγια, αλλά προσπαθούμε οι σχέσεις μας να είναι όσο καλύτερες γίνεται, για τα παιδιά κυρίως και νομίζω ότι τα καταφέρνουμε. Είμαστε και οι δύο πολιτισμένοι άνθρωποι κι όταν αποφασίσαμε να ζήσουμε χώρια, συμβουλευτήκαμε παιδοψυχολόγο, που μας είπε πώς να το εξηγήσουμε στα παιδιά. Όσο για το αν είμαι έτοιμος να γυρίσω σελίδα; Αυτό θα το δείξει η ζωή. Είσαι δεν είσαι, η Γη γυρίζει.

Περίοδος συναισθηματικής κρίσης
Ξέρεις εγώ, πάντα ήμουν πεσιμιστής όσον αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις και θεωρώ ότι ο γάμος σαν θεσμός χρειάζεται γενικότερα ένα φρεσκάρισμα. Μερικές φορές ένα σπίτι είναι καλύτερα να μην κρατιέται αν δεν υπάρχει ευτυχία, γιατί ξέρεις πάρα πολύ καλά ότι ένα μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που μένουν με τους συντρόφους τους είναι είτε για οικονομικούς λόγους, είτε για το τι θα πει ο κόσμος γύρω τους.

Όλα για τα παιδιά μου
Η κόρη μου είναι εξήμιση χρονών και ο γιος μου τεσσεράμιση κι έχουν καταλάβει πια ότι ο μπαμπάς τους πρέπει να λείπει συχνά λόγω της δουλειάς του. Έχω να σου πω ότι άλλαξα αρκετά μετά τον ερχομό των παιδιών μου. Έγιναν η προτεραιότητά μου. Πάντα σκέφτομαι πια πώς να λύσω τα δικά τους θέματα και τι πρέπει να κάνω για να τους παρέχω τα απαραίτητα. Τα παιδιά είναι ευτυχία, αλλά είναι παράλληλα και μια πάρα πολύ μεγάλη ευθύνη. Ξέρω πόσες απαιτήσεις έχει η ανατροφή ενός παιδιού κι εκτιμώ όλες τις μανάδες του κόσμου για το δύσκολο έργο που κάνουν, γιατί η ανατροφή των παιδιών είναι τρομερά δύσκολο πράγμα να το κάνεις σωστά.

Η (τηλεοπτική) επιστροφή στην Κύπρο
Ο Όρκος Σιωπής είναι μια σειρά εφάμιλλη, μη σου πω και καλύτερη, των καλύτερων ελληνικών σειρών, με εξαιρετικά γυρίσματα και καταπληκτικούς ηθοποιούς. Μου αρέσει πάρα πολύ το αποτέλεσμα και χαίρομαι που συμμετέχω στο συγκεκριμένο καστ. Ξέρεις, εγώ χρωστώ την παρουσία μου στην κυπριακή τηλεόραση στον μακαρίτη τον Άντη Χατζηκωστή και στον Γιώργο Τσιάκκα που με έφεραν πρώτη φορά στην Κύπρο το 2007, για το Μίλα Μου στο ΣΙΓΜΑ, μετά την επιτυχία που γνώρισε στην Ελλάδα το Της Αγάπης Μαχαιριά. Μέχρι τότε, δεν είχα προτάσεις από την κυπριακή τηλεόραση και με πείραζε να σου πω την αλήθεια που δεν είχα. Είναι αυτό που λέμε «ουδείς προφήτης στον τόπο του».

Το «ταξίδι» στην Ελλάδα
Δεν ήξερα κανέναν όταν πρωτοπήγα στην Ελλάδα. Ξεκινούσα από το μηδέν. Όντας γιος του Κώστα Δημητρίου, ήθελα να αποδείξω πρωτίστως στον εαυτό μου ότι μπορώ και μόνος μου. Γιατί εάν ερχόμουν πίσω στην Κύπρο το 1990 μετά το τέλος των σπουδών μου, κάπου μέσα μου ίσως και να πίστευα πως ότι κατάφερα μέχρι τώρα, το κατάφερα επειδή ο πατέρας μου είναι αυτός που είναι. Και σαφώς αυτό ισχύει. Είχα πόρτες ανοιχτές στην Κύπρο εξαιτίας του Κώστα, αλλά επέλεξα να μείνω και να δουλέψω στην Ελλάδα. Έχω ζήσει την καλή εποχή της ελληνικής τηλεόρασης κι εκεί που είχα ανοίξει τα φτερά μου για να κάνω το μεγάλο ταξίδι, ήρθε η καταστροφή, εννοώντας την κρίση. Μου λείπει η ανεμελιά εκείνης της περιόδου, με την έννοια ότι τελείωνε η σεζόν κι ήξερες ότι και του χρόνου θα έχεις σίγουρα δουλειά. Τώρα, όντας κι εγώ πατέρας δύο παιδιών, μου δημιουργείται αυτόματα κάποιο στρες κι ένα επιπλέον άγχος.

Πάτερας και γιος στο σανίδι
Η αλήθεια είναι ότι με τον Κώστα Δημητρίου έχουμε διαφορετική προσέγγιση στη δουλειά, δεν είμαστε ίδιοι ηθοποιοί. Αλλά όταν κληθώ να ερμηνεύσω ένα ρόλο ιδιαίτερο, διαφορετικό ή νιώσω ότι χρειαστώ βοήθεια, εννοείται ότι είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα ζητήσω τη γνώμη του, γιατί τον εκτιμώ πολύ σαν καλλιτέχνη. Ο πατέρας μου είναι αυστηρός κριτής της δουλειάς μου. Ο Κώστας είναι γενικά αυστηρός κριτής και το δικαιούται. Σου κάνει εντύπωση που τον φωνάζω Κώστα, ε; Μα έτσι τον φωνάζω από μικρός! Με τον πατέρα μου μιλούμε στα ίσα, δεν κρυβόμαστε.

Σπίτι μου, σπιτάκι μου
Η Κύπρος σαφώς είναι το λιμάνι μου, είναι το μέρος που νιώθω πιο ήρεμος και δεν θα απέκλεια το ενδεχόμενο να γυρίσω πίσω μόνιμα στο μέλλον. Αισθάνομαι όμορφα όταν έρχομαι εδώ κι είμαι στο σπίτι μου, με τους γονείς μου, οι οποίοι είναι οι άνθρωποι με τους οποίους νιώθω ότι μπορώ να ανοιχτώ περισσότερο. Έτσι θέλω να είναι η σχέση μου αύριο και με τα παιδιά μου. Αναπολώ καμιά φορά τα παιδικά μου χρόνια στη Λευκωσία και θεωρώ ότι η δική μου γενιά, είχε την ευκαιρία να μεγαλώσει καλύτερα, γιατί είχαμε τη γειτονιά και τους φίλους μας που παίζαμε, ενώ τώρα τα παιδιά έχουν συντροφιά την οθόνη ενός υπολογιστή.

Κοιτώ μπροστά
Είμαι από τους ανθρώπους που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο και σε πολλά πράγματα είμαι αισιόδοξος. Δεν θεωρώ ότι περνάμε και κανένα τρελό δράμα. Είχαμε κακομάθει όλοι κάποια στιγμή και σαφώς προσγειωθήκαμε κάπως απότομα στη νέα πραγματικότητα, όμως νομίζω ότι αν έχουμε την υγεία μας κι αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους με λίγη περισσότερη αγάπη, όλα θα πάνε καλά.

Λεζάντες
«Μερικές φορές ένα σπίτι είναι καλύτερα να μην κρατιέται αν δεν υπάρχει ευτυχία».

«Με τον πατέρα μου μιλούμε στα ίσα, δεν κρυβόμαστε».