Μάθημα ιστορίας

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗ
Προ ολίγων ημερών, η Πολιτεία με παρουσία εν ενεργεία Υπουργού της Κυβέρνησης και εκφώνηση «Επικήδειου», αποκατέστησε τη μνήμη των άτυχων καταδρομέων που έχασαν τη ζωή τους σε διατεταγμένη αποστολή (αφού όφειλαν ως καλοί στρατιώτες να υπακούσουν τους ανώτερούς τους και να διεκπεραιώσουν στο απόλυτο τις εντολές που τους δόθηκαν) κατά του εκλελεγμένου -αν και από κάποιους/λίγους/πολλούς(;) αμφισβητηθέντος- Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 15 Ιουλίου 1974 (βλ. «χουντικό πραξικόπημα»). Μετά από αυτήν την όντως τολμηρή ενέργεια εκ μέρους της Πολιτείας, απομένει (δικαίως και για να ικανοποιηθεί η αρχή της ισονομίας):
(α) Να αποκατασταθεί (αν όχι από την Ελληνική, τουλάχιστον από τη Κυπριακή Πολιτεία) η μνήμη ή το όνομα και όλων των χουντικών αξιωματικών (εξαιρουμένων βεβαίως των ελάχιστων ανώτατων αξιωματικών που σχεδίασαν το χουντικό πραξικόπημα - ή μήπως κι αυτοί ενεργούσαν κατ’ εντολήν άλλων υψηλότερα στην «ιεραρχία»;), που κι αυτοί ενήργησαν κατ’ εντολήν ανωτέρων.
(β) Να ανεγερθεί μνημείο πεσόντων καταδρομέων κατά το χουντικό πραξικόπημα ή αν ήδη υπάρχει μνημείο πεσόντων αντιστασιακών κατά του χουντικού πραξικοπήματος, να συμπεριληφθούν και οι καταδρομείς σε αυτό.
(γ) Παρόμοιο μνημείο να ανεγερθεί (ή πάλι θα μπορούσε να γίνει συμπερίληψη στο αντίστοιχο των Ελληνοκυπρίων/Ελλήνων πεσόντων της εισβολής) για τους αδίκως χαμένους συμπατριώτες μας Τουρκοκυπρίους (γιατί όχι και για τους ομοεθνείς τους Τούρκους), που κι αυτοί σε διατεταγμένη αποστολή (ως καλοί στρατιώτες/αξιωματικοί) έχασαν τη ζωή τους στο πεδίο των μαχών, στην από αρχαιοτάτων χρόνων δική μας -δίκαιη, εύσπλαχνη, μεγάθυμη, κοιτίδα υψηλού πολιτισμού- πατρίδα, κατά την «Τουρκική εισβολή/επέμβαση» εναντίον της Κύπρου, που ξεκίνησε στις 20 Ιουλίου και ολοκληρώθηκε (;) στις 16 Αυγούστου το 1974.
Κι έτσι, αφού δεν θα πάρουμε, τουλάχιστον θα δώσουμε ακόμη ένα μάθημα στην Ιστορία.