Οι εκθέσεις του εκάστοτε Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ για το Κυπριακό θυμίζουν απολογισμό υπουργείων και τμημάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας για τα πεπραγμένα κάποιας περιόδου στον οποίον καταγράφονται άχρωμα και άοσμα, γεγονότα με μια τάση ωραιοποίησης.
Ούτε προβλήματα, ούτε ευθύνες, ούτε ουσιαστικές παρατηρήσεις και εισηγήσεις. Παραμένουν αυστηρά σε πλαίσιο ευχολογίων. Το ίδιο συμβαίνει και με την τελευταία έκθεση του Μπαν Κι-Μουν προς τη Γ. Συνέλευυση του ΟΗΕ. Μια έκθεση που καλύπτει μεγάλη χρονική περίοδο, αλλά περιορίζεται στην παράθεση γεγονότων για το παρελθόν και ευχών για το μέλλον.
Μας λέει πόσες φορές συναντήθηκαν οι δυο ηγέτες, πόσες οι διαπραγματευτές και πόσες οι διάφορες τεχνικές επιτροπές. Προσθέτει λίγο γαρνίρισμα αισιοδοξίας για το τι μπορεί να συμβεί, με την προϋπόθεση ότι... Μα, αυτά όλα τα ακούσαμε δεκάδες φορές. Και τις ευχές και τις ελπίδες και τις προσδοκίες και τις προϋποθέσεις.
Αυτό που ποτέ δεν ακούσαμε, είναι ποιος και τι φταίει και το πρόβλημα παραμένει άλυτο τέσσερις δεκαετίες. Δεν ακούσαμε πώς και γιατί δεν εφαρμόζονται τα περί Κύπρου ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης. Δεν μας είπαν ποτέ οι Γενικοί Γραμματείς γιατί ανέχονται μια τρίτη, ισχυρή χώρα να κατέχει μεγάλο μέρος μιας μικρότερης.
Δεν μπήκαν στον κόπο να επικρίνουν συμπεριφορές και ενέργειες, που παρεμποδίζουν τη λύση ενός χρονίζοντος διεθνούς προβλήματος. Ούτε τους ενδιαφέρει ότι ως θεματοφύλακες του διεθνούς δικαίου εξευτελίζονται με την ανοχή που επιδεικνύουν έναντι ενός ταραξία που επιχειρεί να καθυποτάξει μικρούς και ανίσχυρους λαούς.
Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν πέσει σε ανυποληψία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και τον τερματισμό του Ψυχρού Πολέμου, αντί να οδηγηθούμε σε εποχή ειρήνης και ασφάλειας, το αντίθετο συμβαίνει. Παντού αναρχία, ο ισχυρός επιβάλλεται στον αδύνατο, τα σύνορα τροποποιούνται καθημερινά, λαοί σφάζονται και προσφυγοποιούνται και οι εστίες πολέμου ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια.
Το παγκόσμιο σύστημα ασφάλειας έχει καταρρεύσει και οι διεθνείς δομές και Οργανισμοί έχουν πέσει σε ανυποληψία. Τεράστια είναι η ευθύνη του ΟΗΕ, που σε σειρά προβλημάτων, στα οποία καταφανώς υπήρχε θύτης και θύμα, φάνηκε κατώτερος των περιστάσεων και της αποστολής του, επιλέγοντας να παραμείνει απλός θεατής. Όπως συμβαίνει και στην Κύπρο.
