Editorial


Μισο…
Το άλλο σου μισό. Το μισό λεπτό που σου λένε ότι θα περιμένεις. Το μισό φεγγάρι που σε ταλαιπωρεί. Το μισό και μισό που τραγουδάς. Τα μισά λόγια που ακούς.
Γενικότερα ότι σε «μισό» έχει την τάση να σε κουράζει, να σε αποπροσανατολίζει, να σε αποσυντονίζει. Τι θα ήταν το άλλο σου μισό χωρίς εσένα; Ή τι θα ήσουν εσύ, χωρίς το άλλο σου μισό. Το μισό που με ολοκλήρωνε κάποτε (και ίσως ακόμα) ήταν το… 88 μισό. Ένα ραδιόφωνο σκέτη τρέλα. Εκεί παίζαμε μουσικές, λύναμε ψυχές και τα λόγια ήταν μόνο στον αέρα και όχι του αέρα. Θα μου πεις, γιατί αναπολώ τα mid και late 90’s… μα γιατί εκείνες οι ραδιοφωνικές στιγμές μου λείπουν. Και δεν μιλώ για τη μαγεία και τα κλισέ, που λένε συνήθως, οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί. Μιλώ για την αλήθεια του ραδιοφώνου, την ειλικρίνεια της φωνής, τη γλύκα των τραγουδιών, την ψυχοθεραπεία των 2 ή 3 ωρών εκπομπής. Την ευτυχία του on air!
Και τότε υπήρχαν στιγμές που μιζέριαζα, μια η κίνηση για να πας στο στούντιο από την ανατολική Θεσσαλονίκη στη δυτική, μια που κολλούσε το Cd (ναι τότε παίζαμε Cd και βινύλια), ή καμιά κουλαμάρα που άκουγες από το τηλέφωνο, σε χαλούσαν, βρε αδερφέ. Αλλά, όταν έβαζα τις μουσικές, χανόμουν και κάπως έτσι οι κουβέντες ξεκινούσαν.
Τώρα είμαι εδώ, προσγειώνομαι στη Λευκωσία του 2014, χωρίς τα τραγούδια μου να με συντροφεύουν, χωρίς τα ακουστικά μου και μακριά από τα μικρόφωνα που δε λένε ψέματα.
Ψάχνω να τα βρω… ψάχνω να με βρω… η ευτυχία κρύβεται στα πιο απίθανα μέρη, άκουσα κάποιον να μου λέει ένα βράδυ με κρασί. Μπορεί η ευτυχία να μου κρύβεται. Και εγώ να προσπαθώ να τη βρω ανάμεσα σε εκείνα τα γενέθλια κεράκια, που δε λένε να σβήσουν. Φύσα-φύσα πνευμόνι κάναμε!