Τον άρτον ημών τον... πλούσιον

Η Επιτροπή Σιτηρών είναι μια μικρογραφία των διαχρονικών στρεβλώσεων του δημόσιου και ημιδημόσιου τομέα. Στρεβλώσεων οι οποίες έρχονται στο φως η μια μετά την άλλη, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της αδήριτης ανάγκης για αιματηρές εξοικονομήσεις. Για να ξέρουμε για ποιο πράμα μιλάμε, η Επιτροπή Σιτηρών είναι οργανισμός δημοσίου δικαίου που έχει εξουσία να αγοράζει, να πωλεί, ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο να εμπορεύεται σιτηρά. Και για να αγοράζει και να πωλεί σιτάρι και κριθάρι, απασχολεί 64 εργαζόμενους, με ετήσιο μισθολόγιο 3,5 εκατομμύρια ευρώ. Ο μέσος όρος του μισθού που λαμβάνει ένας μόνιμος ανέρχεται στις 80.000 ευρώ τον χρόνο και ο μέσος όρος ενός ωρομισθίου υπολογίζεται στις 36.000. Κάποιοι μάλιστα παίρνουν και μισθό 100.000. Είναι αυτονόητο ότι αυτοί δεν εργάζονται μόνο για τον... άρτον τον επιούσιον. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος του Δ.Σ. της Επιτροπής Σιτηρών παραδέχεται ότι ο οργανισμός μπορεί να λειτουργήσει μια χαρά και με το μισό προσωπικό και με το μισό μισθολόγιο. Προειδοποίησε, επίσης, ότι εάν δεν υπάρξουν άμεσα δραστικές αλλαγές, η Επιτροπή Σιτηρών θα οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια σε κλείσιμο. Θα θεωρηθεί, δηλαδή, ότι έχει φάει... τα ψωμιά της. Η ίδια εικόνα, βέβαια, επικρατεί σε όλο το φάσμα της δημόσιας και ημιδημόσιας υπηρεσίας, με υπεράριθμο προσωπικό και με βασιλικούς μισθούς. Πάντως, ειδικά για την Επιτροπή Σιτηρών, ισχύει η κυπριακή παροιμία που λέει «Άλλοι σπέρνουν τζιαι θερίζουν τζι άλλοι τρων τζιαι μακαρίζουν».
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ


Αλουποί στο... δημόσιο κοτέτσι

Πολύ παραστατικά το έθεσε ο Γιώργος Περδίκης: «Εβάλαν τους αλουπούς να βλέπουν τες όρνιθες». Αναφερόταν στη συμμετοχή των κομμάτων στις προσπάθειες για... αποκομματικοποίηση της δημόσιας υπηρεσίας, με αφορμή την παρουσία στην Επιτροπή Θεσμών του Υφυπουργού παρά τω Προέδρω Κωνσταντίνου Πετρίδη, ο οποίος έχει αναλάβει το τιτάνιο (και κατά μερικούς... σισύφειο) έργο αναδιάρθρωσης της δημόσιας υπηρεσίας. Είναι γνωστό ότι πολλές από τις κακοδαιμονίες της δημόσιας υπηρεσίας έχουν τη ρίζα τους στην ανάμειξη των... «κυττάρων της δημοκρατίας», που τη θεωρούσαν τσιφλίκι τους, διορίζοντας και προάγοντας τους δικούς τους. Πολλές φορές μέτριους και ανίκανους. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί μια υπερτροφική και δυσλειτουργική κρατική μηχανή. Η οποία απέκτησε τόση δύναμη, που καμιά κυβέρνηση και κανένα κόμμα δεν τολμούσε να πάει κόντρα σ’ αυτήν. Τώρα ήρθε η ώρα να απογαλακτισθεί η δημόσια υπηρεσία από τα κόμματα. Άλλωστε, δεν υπάρχει πια το βασικό αντικείμενο ενδιαφέροντος των κομμάτων, αφού... διορισμοί δεν γίνονται πια. Βέβαια, η αποκομματικοποίηση είναι μόνο μία από τις πολλές πτυχές του προβλήματος. Η κρατική μηχανή χρειάζεται εκσυγχρονισμό, αύξηση της παραγωγικότητας, απαλλαγή από κάθε ίχνος διαφθοράς, πλήρη αξιοκρατία, μετατροπή των «βασιλιάδων» και των «πριγκίπων» της σε απλούς υπηρέτες του πολίτη και τα λοιπά. Με άλλα λόγια, η δημόσια υπηρεσία χρειάζεται... επανεκκίνηση. Όχι, όμως, στο πρότυπο... της οικονομίας.
ΜΠΟΞΕΡ


Και οι αρχαίοι Κύπριοι... οφτόν

Έφτιαχναν... οφτόν κλέφτικον οι αρχαίοι ημών πρόγονοι; Ασφαλώς έφτιαχναν. Έχουμε αποδείξεις και μέσα από την αρχαιολογική έρευνα. Κατά τις φετινές ανασκαφές στη θέση Μεσόροτσος στο Πραστειό της Πάφου, ανακαλύφθηκε μια υπέργεια μικρή θολωτή κατασκευή από πηλό, όμοια με τα σημερινά φουρνούθκια για κλέφτικο. Ο μικρός αυτός θολωτός φούρνος φαίνεται ότι εχρησιμοποιείτο για το ψήσιμο ψωμιών ή κρέατος. Η αρχαιολογική αποστολή του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, που πραγματοποίησε τις ανασκαφές, βρήκε επίσης κατάλοιπα οικιών και εργαστηρίων της Πρώιμης και Μέσης Εποχής του Χαλκού. Μιλάμε για μια περίοδο από το 2500 προ Χριστού μέχρι το 1650 προ Χριστού. Όπου σκάψεις στην Κύπρο, βρίσκεις τεκμήρια του μακραίωνος πολιτισμού και της παρουσίας μας σ’ αυτόν τον χώρο. Στη Λεμεσό, στα Κάτω Πολεμίδια, καθώς έσκαβαν για το αποχετευτικό, βρήκαν έναν τάφο της Αρχαϊκής περιόδου, ο οποίος κρίνεται ως σημαντικός, καθώς αναμένεται να συμβάλει στον καθορισμό των ορίων των δύο βασιλείων της περιοχής, Αμαθούντας και Κουρίου. Επίσης, θα βοηθήσει τους αρχαιολόγους να αντιληφθούν κατά πόσο στην περιοχή υπήρχαν περισσότεροι οικισμοί, πλην των βασιλείων του Κουρίου και της Αμαθούντας. Δαβάζοντάς τα αυτά, μου ήρθε στο μυαλό μια αυθόρμητη σκέψη. Μπορεί η Τουρκία να διεκδικεί το αέριό μας, αλλά την Ιστορία μας δεν θα μπορέσει ποτέ να τη διεκδικήσει. Ο Λαλά Μουσταφά μόλις πριν από 444 χρόνια ήρθε στο νησί με τα στίφη του, τους... τζιχαντιστές της εποχής.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ