Είναι το λιγότερο εκπληκτικό αυτό που ακούστηκε στην προχθεσινή συνεδρία της Επιτροπής Συγκοινωνιών της Βουλής. Από το 1972 σχεδίαζαν την ανάπλαση της Πλατείας Ελευθερίας. Τα χρόνια πέρασαν, άλλαξε αιώνας κι ακόμα το έργο δεν έχει ολοκληρωθεί ούτε κατά το ήμισυ. Βρισκόμαστε στο 2014, δέκα χρόνια μετά την προκήρυξη προσφορών, κι όχι μόνο δεν έκαναν πλατεία, αλλά χάσαμε κι εκείνη, την όση και όποια, είχαμε. Ύστερα από 42 χρόνια ένα έργο, στο κέντρο της κυπριακής πρωτεύουσας στην ευρωπαϊκή Κύπρο, παραμένει ημιτελές.

Ούτε οι πυραμίδες και άλλα σπουδαία έργα της αρχαιότητας, δεν χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να περατωθούν. Αλλά εδώ είναι Κύπρος. Ό,τι είναι, ή πρέπει, να γίνει σήμερα, αφήνεται για αύριο. Τόση ταχύτητα. Με τέτοιους ρυθμούς παίρνονται αποφάσεις, αναλαμβάνονται δράσεις και πραγματοποιούνται έργα.

Πάντα ετεροχρονισμένα. Με όλες τις συνέπειες και το κόστος. Ακούμε συχνά επισήμους και αρμοδίους να μας λένε ότι το τάδε έργο ωρίμασε και είναι καιρός να υλοποιηθεί. Στην περίπτωση της Πλατείας Ελευθερίας φαίνεται ότι όχι μόνο ωρίμασε, αλλά υπερωρίμασε. Να υποθέσουμε ότι, λόγω υπερωριμότητας, μας είναι άχρηστο το έργο και έχει εγκαταλειφθεί; Πάντως αυτήν την εικόνα έχει εδώ και μήνες πολλούς η άλλοτε πλατεία.

Και δεν γνωρίζει κανείς μέχρι πότε ακόμα. Αν η περίπτωση της Πλατείας Ελευθερίας, έστω κι αν αφορά το κέντρο της πρωτεύουσας, ήταν μεμονωμένο περιστατικό, ίσως να το προσπερνούσε κανείς, ή να το αντιμετώπιζε με συγκατάβαση. Δυστυχώς, όμως.

Όλα τα δημόσια έργα αρχίζουν με καθυστέρηση και περατώνονται με ακόμα μεγαλύτερες καθυστερήσεις και δυσβάστακτο οικονομικό κόστος. Αυτό συμβαίνει κατά κανόναν. Πρόκειται για αθεράπευτη παθογένεια. Δεν συγκινεί κανέναν και κανένας δεν χτυπά το χέρι στο τραπέζι μήπως και συνέλθει το σύστημα. Το παράδειγμα της Πλατείας Ελευθερίας, που χάσκει τόσον καιρό, είναι η εικόνα της σημερινής Κύπρου. Αυτής της Κύπρου που έχει φτάσει στα όρια της κατάρρευσης.

Σε όλους τους τομείς. Υλικούς και πνευματικούς. Αρχών και αξιών. Μιας Κύπρου, όπου τίποτε δεν έμεινε όρθιο. Της Κύπρου που οι ταγοί της, τα προβεβλημένα πρόσωπα, ανήγαγαν τη διαπλοκή και το κυνήγι του πλούτου σε ύπατη επιδίωξη και καταξίωση. Της Κύπρου που βυθίζεται, χωρίς να παρουσιάζεται σανίδα σωτηρίας. Που η κάθε μέρα που ξημερώνει είναι χειρότερη από την προηγούμενη.