Βιβλίο-εγκώμιο
για τον Ντενκτάς
ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗ*


Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, απευθυνόμενος στη Γενική Συνέλευση των Ην. Εθνών, επανέλαβε την καλή θέληση της πλευράς μας για ευόδωση των συνομιλιών και τόνισε ότι ευελπιστούμε πως και ο κ. Kerry θα αναλάβει σύντομα πρωτοβουλίες, επισκεπτόμενος και την Κύπρο.
Είμαι ένας εξ αυτών που πιστεύουν ότι, για να πετύχει η προσπάθεια της πολιτικής προσέγγισης θέσεων, πρέπει να προηγηθεί η ανάπτυξη της σωστής αλληλογνωριμίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων.
Σε πρόσφατη επίσκεψή μου στην κατεχόμενη πλευρά της Λευκωσίας, εισήλθα σε ένα τ/κ βιβλιοπωλείο. Σε περίοπτη θέση ήταν τοποθετημένο το, γραμμένο στην αγγλική, βιβλίο της Yvonne Cerkez, Αγγλο-τουρκοκύπριας εκπαιδευτικού, γεννημένης στο Λονδίνο, με τίτλο «Rauf Denktas: A private portrait». Το αγόρασα για να το μελετήσω. Στο εξώφυλλο προϊδεάζεται ο υποψήφιος αναγνώστης περί τίνος πρόκειται. «The biography of the Turkish-Cypriot leader who defied the world to create a homeland for his people». Όπερ σημαίνει: Η βιογραφία του Τ/κ ηγέτη, που αψήφησε τον κόσμο για να δημιουργήσει μια πατρίδα για τον λαό του. Δεν θα αναπτύξω εδώ το περιεχόμενο του βιβλίου, διότι δεν έχω ολοκληρώσει την ανάγνωση ακόμη.
Ακροθιγώς θα αναφερθώ σε όσα σημεία έκρινα σωστό να μοιραστώ με τον μέσο, αντικειμενικό αναγνώστη. Το προλογίζει ο λόρδος Ken Maginnis of Drumglass.Τι περίπου λέει ο Άγγλος λόρδος;
«Είχα την τιμή να προτείνω τον Ρ. Ντενκτάς ως υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης, κάτι που δεν έγινε κατορθωτό». Και εξηγεί: «Η κίνησή μου αυτή δεν ήταν τόσο απλή. Σκοπός μου ήταν να εξηγήσω ότι το λεγόμενο κυπριακό ζήτημα, έτσι όπως διεθνώς συνηθίζεται να αποκαλείται, είναι λάθος τοποθετημένο. Η νήσος δεν είναι μοιρασμένη λόγω της τουρκικής επέμβασης (intervention την αποκαλεί, ούτε καν εισβολή...), αλλά λόγω των όσων συνέβησαν τα τελευταία 11 χρόνια πριν το 1974...». Kαι συνεχίζει απτόητος ο φιλότουρκος λόρδος: «Έτσι θα ξεκαθαριστεί ότι η σταθερή στάση του Ρ. Ντενκτάς, να υπεραμυνθεί των δικαιωμάτων του λαού του για αξιοπρέπεια, αξίζει αναγνώρισης...».
Και προσθέτει: «Χωρίς υπερβολή, χωρίς τον, επί μισό αιώνα, αγώνα του Ντενκτάς, δεν θα υπήρχε σήμερα τουρκική κοινότητα στο νησί. Θα είχε εξαφανιστεί!». Σας αφήνω να το σχολιάσετε μόνοι σας...
Η συγγραφέας χωρίς αμφιβολία έκανε καλή δουλειά. Φρόντισε να κοσμήσει το βιβλίο-εγκώμιο για τον Ρ. Ν. και με πολλές οικογενειακές φωτογραφίες, όπως π.χ., με τους γονείς του (η μητέρα του, Εmine Hanim, πέθανε πολύ νωρίς), με τη σύζυγό του Aydin την ημέρα του γάμου τους το 1949, με τον αγαπημένο του σκύλο Boncuk και πολλές άλλες, που ωραιοποιούν τον Τ/κ ηγέτη, βάζοντάς του, περίπου ένα φωτοστέφανο αγιοποίησης...
Αν μη τι άλλο, αυτό το βιβλίο, αλλά και πολλά άλλα, γραμμένα από αγγλικό χέρι φυσικά, δείχνουν με ποια από τις δύο κοινότητες έκλιναν, εδώ και ενάμιση σχεδόν αιώνα, οι Βρετανοί αποικιοκράτες.
Νομίζω αξίζει να μελετηθεί από όσους συμπατριώτες μας επιθυμούν να γνωρίσουν σε βάθος τον «κακό δαίμονα της Κύπρου», όπως συνηθίσαμε να τον αποκαλούμε. Για να διαμορφώσουν μόνοι τους άποψη.
Όταν ολοκληρώσω την ανάγνωση του εκ 382 σελίδων έργου, θα επανέλθω.
*Ερευνητής