True story

Μια τολμηρή παράσταση, που καταγράφει την ιστορία ενός ανθρώπου με δυσφορία φύλου, υπογράφει και σκηνοθετεί η Κορίνα Κονταξάκη. Πρόκειται για το έργο ‘Ποιο σώμα;’ που κάνει πρεμιέρα στις 8 Οκτωβρίου στις Αποθήκες του ΘΟΚ!

Ένας άντρας παγιδευμένος σε ένα γυναικείο σώμα. Μια συγκλονιστική ιστορία επί σκηνής, βασισμένη στο ημερολόγιο ενός ατόμου που βιώνει τη δυσφορία φύλου. Η δημιουργός του Υπερβατικού Θεάτρου Κορίνα Κονταξάκη, με ευαισθησία και σεβασμό, σκηνοθετεί την παράσταση ‘Ποιο σώμα;’ και βγάζει στην επιφάνεια τα συναισθήματα των ανθρώπων που είναι παγιδευμένοι σε ένα σώμα που δεν τους αντιπροσωπεύει.

Ποιο Σώμα;
Τι σε οδήγησε στο να γράψεις και να σκηνοθετήσεις το έργο αυτό;
Θα πρέπει πρώτα να σου πω πως πρόκειται για ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ένα όνειρο όχι μόνο δικό μου αλλά και του ανθρώπου πάνω στον οποίο βασίζεται η ιστορία της παράστασης ‘Ποιο σώμα;’. Πρόκειται για ένα άτομο με δυσφορία φύλου, μια κατάσταση όπου το συγκεκριμένο άτομο έχει την ψυχοσύνθεση του αντίθετου φύλου και νιώθει ότι το σώμα του δεν τον/την αντιπροσωπεύει. Στη δική μας περίπτωση πρόκειται για έναν άντρα, παγιδευμένο μέσα σε γυναικείο σώμα.
Τι σε έφερε κοντά στο άτομο αυτό και γιατί αποφάσισες να καταγράψεις την ιστορία του;
Ήταν πριν από μερικά χρόνια, όταν μετά το τέλος μιας παράστασης ήρθε και με βρήκε. Μου έδωσε το ημερολόγιό του και μου ζήτησε να το κάνουμε θεατρικό έργο. Όταν διάβασα την ιστορία του, μου πήρε μέρες για να συνέλθω. Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να γράψω μόνη μου αυτό το έργο και έτσι ζήτησα από την Ελένη Κοσμά -μόνιμη συνεργάτιδά μου στο Υπερβατικό Θέατρο- να με βοηθήσει. Το έργο γράφτηκε και, όταν ανακοινώθηκε από τον ΘΟΚ και το Κυπριακό Ινστιτούτο Θεάτρου το πρόγραμμα “Play” για νέους θεατρικούς συγγραφείς, το δώσαμε. Επιλέχθηκε και μου ζητήθηκε να αναλάβω τη σκηνοθεσία. Τίποτα από αυτά δεν περίμενα… Είμαι πολύ χαρούμενη που ήρθαν έτσι τα πράγματα.
Είναι ένα τολμηρό έργο… τι θέλετε να ‘πείτε’ στο θεατή με αυτή την παράσταση;
Πρόκειται όντως για ένα πολύ τολμηρό έργο, ωστόσο σκοπός μας δεν είναι να προκαλέσουμε. Θέλουμε να ενημερώσουμε τον κόσμο για μια κατάσταση που του είναι άγνωστη. Για το πώς είναι να ζει κανείς παγιδευμένος σε ένα σώμα που δεν τον αντιπροσωπεύει. Δεν είναι επιλογή του και δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Από τότε που ασχολήθηκα με το θέμα αυτό, κατάλαβα ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί, αλλά όλοι μας παλεύουμε να χωρέσουμε σε καλούπια που έχουν όνομα. Αν οι ποιότητές μας δεν έχουν όνομα, τις αντικαθιστούμε με τις κοινές, για να μη μας απορρίψει η κοινωνία. Ελπίζω το έργο αυτό να δημιουργήσει ένα ‘καλούπι’ και για τα άτομα που το φύλο τους δεν είναι καθορισμένο σύμφωνα με τα συνηθισμένα κριτήρια.
Ο θεατής θα ταυτιστεί με τους χαρακτήρες του έργου;
Φυσικά. Όλοι μας κάποτε νιώθουμε ότι αυτό που φαινόμαστε δεν είναι αυτό που είμαστε, αλλά ‘αυτός ο ψεύτικος εαυτός’ απέκτησε πια μια τόσο έντονη υπόσταση που έχει καταβάλει την ύπαρξή μας. Και τώρα είμαστε δύο εαυτοί, οι άλλοι γύρω μας βλέπουν αυτό που φαίνεται και αγνοούν αυτό που πραγματικά είμαστε. Και όταν αποφασίζουμε να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό, οι άλλοι σοκάρονται και αντιδρούν. Αυτό είναι το γενικό θέμα, και με αυτό θα μπορούν να ταυτιστούν σχεδόν όλοι.
Σκηνοθετικά πώς προσεγγίζεις το έργο;
Ο στόχος μου είναι να πείσω το θεατή να δει αυτήν την πραγματική ιστορία όχι σαν να βλέπει θέατρο αλλά σαν να παρακολουθεί μια κατάσταση από την κλειδαρότρυπα. Βασίζομαι κυρίως στις ερμηνείες των ηθοποιών και όχι τόσο σε σκηνοθετικά κόλπα. Άλλωστε, νιώθω πιο πολύ ηθοποιός παρά σκηνοθέτρια.

Θεατρική Απελευθέρωση
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σήμερα που ζουν σε έναν παγιδευμένο εαυτό;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος που να μην έχει τουλάχιστον έναν παγιδευμένο εαυτό. Η ύπαρξή μας βασίζεται στην αποδοχή. Δεν μπορούμε να επιβιώσουμε αν δεν έχουμε την αποδοχή των γύρω μας. Έτσι αναγκαζόμαστε όλοι να φοράμε μάσκες -διαφορετικές για κάθε περίσταση- προκειμένου να κερδίζουμε την προσοχή. Αυτό όμως μας απομακρύνει όλο και πιο πολύ από την αληθινή μας ουσία.
Το θέατρο μπορεί να απελευθερώσει όσους ζουν παγιδευμένοι στον εαυτό τους;
Δεν ξέρω πια… το θέατρο έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, μπορεί μόνο να διεγείρει τις επιθυμίες, τις ψευδαισθήσεις και τα συναισθήματά μας. Πάμε σε μια παράσταση για να ξεχαστούμε, όχι για να ελευθερωθούμε.
Εσύ ως δημιουργός αισθάνθηκες ποτέ παγιδευμένη;
Ποτέ. Όποτε νιώθω παγιδευμένη, απλώς φεύγω.
Πόσα χρόνια ασχολείσαι με τη θεατρική δημιουργία;
Τα τελευταία 10 χρόνια.
Ασχολείσαι με το θέατρο στην ευρύτητά του, ποια πτυχή σε γοητεύει περισσότερο;
Νιώθω τεράστια ευγνωμοσύνη όταν συνειδητοποιώ ότι εκείνες οι εικόνες που είχα μέσα μου, όχι μόνο έγιναν θεατρικά έργα, αλλά υλοποιούνται έτσι ακριβώς όπως τα σκεφτόμουν, με τη βοήθεια και τη στήριξη των συνεργατών μου. Η θεατρική γραφή είναι εκείνο που ποτέ δεν θα αφήσω.
Ποια από τις δουλειές που έχεις υπογράψει ήταν καθοριστική για σένα;
Το “Love Lies” που έκανα με την ομάδα μου Υπερβατικό Θέατρο το 2013, είναι συνεχώς στο μυαλό μου.
Τα επόμενα σου σχέδια ποια είναι;
Μετά την πρεμιέρα του ‘Ποιο Σώμα;’, θα φύγω για 6 μήνες στην Ινδία. Θα κάνω μια παύση από το θέατρο και όταν γυρίσω θα αρχίσει μια καινούργια πορεία για την ομάδα μου, το Υπερβατικό Θέατρο.
Τι είναι αυτό που σε οδηγεί στο να ανεβάσεις ένα έργο;
Πρώτα αποφασίζω τι χρειάζεται η ανθρώπινη συνειδητότητα τη συγκεκριμένη στιγμή και μετά διαλέγω (ή γράφω) το έργο.
Ποια παράσταση ζήλεψες φέτος;
Το ‘Λαίδη Μάκβεθ’ σε σκηνοθεσία Μάριου Μεττή. Θα ήθελα να έπαιζα κι εγώ σ’ αυτή την παράσταση.
Ποια παράσταση θα ήθελες να ανεβάσεις;
Κάποιο έργο του Μπρεχτ με ένα συγκεκριμένο τρόπο που έχω στο μυαλό μου.
Ποιος θεωρείς πως είναι ο ρόλος του θεάτρου σήμερα στην Κύπρο;
Το θέατρο σήμερα μπορεί να καλλιεργήσει τον Κύπριο που ‘χάθηκε’ μέσα στον υλισμό. Αλλά προχωράμε πολύ αργά γιατί ο κόσμος δεν είναι έτοιμος.
Το κοινό που παρακολουθεί θέατρο έχει διευρυνθεί;
Η ποιότητα του κοινού βελτιώνεται, όχι όμως και η ποσότητα.
Είναι μια διέξοδος για το κοινό το θέατρο;
Το θέατρο δεν είναι διέξοδος, είναι καλλιέργεια που επιτυγχάνεται από τη μαγεία της επαφής κοινού και ηθοποιών.
Τι κάνει μια παράσταση καλή ή κακή;
Καλή παράσταση είναι αυτή που προσφέρει. Κακή παράσταση είναι αυτή που πετά στα μούτρα του κοινού τα απωθημένα των συντελεστών.
Υπάρχει καλό και κακό θέατρο;
Κακό θέατρο είναι εκείνο που δεν μας αλλάζει. Καλό θέατρο είναι εκείνο που μας πλάθει μεθοδικά!