Street life

Κωνσταντίνος Κουγιάλης
Animator, Illustrator, συνιδιοκτήτης του caf? ‘The bοys’

Πού: Τον συναντήσαμε στο caf? ‘The boys’
Πότε: ?????????????????????????????

Προσφάτως άνοιξε το 'The boys', ένα πολύ ιδιαίτερο cafe στη Λευκωσία, του οποίου είσαι ‘κομμάτι’. Πώς προέκυψε και ποιοι είναι οι συνεργάτες σου;
Στην αρχή της χρονιάς δεν ήταν καν στα πλάνα μου. Πάντα ήθελα να ανοίξω κάτι δικό μου, δεν το σχεδίαζα για τώρα βέβαια. Παρόλο το ρομαντισμό του χώρου και της νοοτροπίας μας, οι λόγοι ήταν καθαρά πρακτικοί. Σαν animator και illustrator τα καλά πρότζεκτ και οι ενδιαφέρουσες δουλειές είναι σχεδόν ανύπαρκτες στην Κύπρο. Αν σ’ αυτό προσθέσεις και τον τρόπο που διεξάγονται οι δουλειές, χωρίς δημιουργική ελευθερία και με μισθούς πείνας, αντιλαμβάνεσαι ότι η απόφαση ήταν μονόδρομος. Και στο εξωτερικό το ίδιο συμβαίνει. Εδώ ωστόσο τα πράγματα είναι πιο άμεσα. Σου προσφέρω κάτι και μου δίνεις το αντίτιμο αμέσως. Ο συνεργάτης μου είναι ο Γιώργος, φίλος από παλιά, ο οποίος πίστεψε στις ιδέες και στ’ όραμά μου και διευκόλυνε κατά πολύ τη δημιουργία του χώρου. Στο μαγαζί δουλεύουμε και άλλα άτομα βέβαια και θα ενδυναμώνουμε την ομάδα όλο και πιο πολύ.
Από την ατμόσφαιρα, τη διακόσμηση μέχρι και το μενού, το κάθε τι έχει μελετηθεί λεπτομερώς. Βγήκε στην πορεία ή αυτό ήταν ακριβώς που είχες στο μυαλό σου;
Τα περισσότερα τα είχα στο μυαλό μου. Ήξερα τι ήθελα να κάνω από την αρχή. Βέβαια, μέχρι το σημείο εκείνο που επέτρεπε το budget μας, αλλά πάντα υπάρχουν δημιουργικές διέξοδοι για να καλύψεις τα οικονομικά κενά. Ένας χώρος σαν το δικό μας, με συγκεκριμένη νοοτροπία και concept, είναι εν γένει ζωντανός οργανισμός. Εξελίσσεται συνέχεια. Προσθέτουμε συνέχεια, είτε σαν ιδέες, σαν διακόσμηση, σαν φαγητό. Και μ' αρέσει αυτό, δεν βαριέμαι ποτέ!
Ποιες πτυχές-'χαρακτηριστικά' του μπαρ θα έλεγες πως αντανακλούν κομμάτια του χαρακτήρα σου.
Τα πάντα. Το μαγαζί μας είναι πολύ προσωπικό δημιούργημα, πολύ προσωπικό σαν όραμα από την αρχή. Δηλαδή δεν είπα παιδιά πάμε να κάνουμε ένα cafe. Είπα πάμε να κάνουμε το ‘The Boys’. Δεν ήθελα να κάνω κάτι που υπήρχε ήδη. Δεν με ενδιέφερε. Άσχετα αν υπάρχουν συγκεκριμένες φόρμουλες που βγάζουν λεφτά με τη σέσουλα. Εμείς θέλαμε καλύτερη ποιότητα ζωής και όχι χρήματα. Έχει διαφορά. Και ταυτόχρονα να κάνουμε αυτό που γουστάρουμε.
O κόσμος; Ποια η ανταπόκρισή του;
Ο κόσμος έχει ξετρελαθεί. Είναι απίστευτο. Αυτό βέβαια συμβαίνει επειδή δεν έχει δει κάτι διαφορετικό. Το μαγαζάκι μας δεν αποτελεί παρθενογένεση όσο ωραίο κι αν είναι. Τέτοια υπάρχουν πολλά στο εξωτερικό. Το στοίχημα είναι να διατηρήσουμε αυτό τον ενθουσιασμό. Και αυτό είναι στο χέρι μας, με ένα μενού που αλλάζει κάθε εβδομάδα, με την αντιμετώπισή μας, με την αποφυγή υπερφίαλων τύπων και συμπεριφορών. Είμαστε άνετοι εδώ. Προσπαθούμε να κάνουμε όσο το δυνατό πιο ευχάριστη την εμπειρία σου.
Οι τέχνες είναι επίσης μια μεγάλη σου αδυναμία.
Λατρεύω τις τέχνες, αν και είμαι ιδιαίτερα επικριτικός για τη σημερινή κατάσταση και στην Κύπρο και στο εξωτερικό όπου βρίθουν οι δήθεν και όπου η τέχνη συμπίπτει με το show και έναν επιφανειακό εντυπωσιασμό. Για μένα τι να πω; Μ' αρέσει να ζωγραφίζω, σκιτσάρω συνέχεια. Έκανα και εκθέσεις. Είχα τα 15 λεπτά φήμης μου. Τώρα άμα λάχει καλλωπίζω και τοίχους. Ποτέ βέβαια πάνω σε μάρμαρα και πουρόπετρα και προσπαθώ να είναι το κομμάτι μου, τουλάχιστον συμμετρικά, μέρος του περιβάλλοντός του. Ετοιμάζω τώρα τη δεύτερη ατομική μου δουλειά. Τώρα με το μαγαζί να δούμε πότε θα βρω χρόνο. Εικονογραφώ και ένα καινούργιο παιδικό βιβλίο. Κάτι που έκανα και πέρυσι με την Bookworm Publications για μια ιστορία του Φάνη Χατζηαναστασίου και μου άρεσε πάρα πολύ όλη η διαδικασία. Φέτος συμμετέχω και σε μια ανθολογία κόμικς με φίλους, το ‘Current Comic Book Anthology’.
Τι σ' αρέσει και τι θα άλλαζες στη Λευκωσία του 2014;
Θα έκαιγα κάθε τι αντιαισθητικό μέσα στην παλιά πόλη, πλαστικές καρέκλες, φωτεινές επιγραφές, τις αυτοκόλλητες διαφημίσεις στα τζάμια, τα κομπρεσέρ των κλιματιστικών, θα έκρυβα τα ντεπόζιτα του νερού, θα τακτοποιούσα τα αιωρούμενα σύρματα. Θα έριχνα κάτω όλες τις πολυκατοικίες-κουτιά της δεκαετίας του ’80. Θα έφτιαχνα υπόγεια parking blogs μέσα στην παλιά την πόλη και θα προωθούσα ουσιαστικά το ποδήλατο όχι όπως τώρα που το έκαναν για να πουν ότι το έκαναν. Αν ήταν στο χέρι μου, σε ένα φανταστικό κόσμο θα ένωνα την πόλη, να αναπνεύσουμε λίγο. Το ότι τελειώνει κάτι τόσο απότομα εκεί στην πράσινη γραμμή είναι αφύσικο και παρανοϊκό.
Φαίνεσαι αρκετά κοινωνικό άτομο. Τι σημαίνει για σένα 'φιλία';
Τους φίλους τους διαλέγεις. Τόσο απλό. Δίνω μέχρι αηδίας. Δύσκολα θα τερμάτιζα φιλία. Δεν είμαι των άκρων, αν και το ότι παλεύω σε βαθμό ξεφτίλας για να διασώσω ό,τι είναι να διασωθεί, μπορεί να είναι μια μορφή ακρότητας. Εξαρτάται από τα όρια και τις υπομονές του καθενός βέβαια. Εγώ πονώ αλλά αντέχω. Πάντως πιστεύω, μπορεί και λανθασμένα, ότι τα πάντα μπορούν να συζητηθούν και να επιλυθούν. Υπάρχει λόγος για όλα. Θέλω να καταλαβαίνω. Τα πάντα έχουν να κάνουν με τις προσδοκίες. Όσο πιο μεγάλη η προσδοκία τόσο πιο μεγάλος ο πόνος.
Ποιο το μεγαλύτερό σου όνειρο και ποιος ο μεγαλύτερός σου φόβος.
Να εξαλειφθεί ο πόνος και η μοναξιά, και δεν μιλώ για τη μοναξιά του ποιητή. Μεγαλύτερος φόβος; Να πεθάνω χωρίς να αφήσω έργο.