Πολύ καλά τα πήγαν οι ποδοσφαιρικές μας ομάδες στην Ευρώπη. Σημείωσαν περιφανείς νίκες, στάθηκαν επάξια έναντι υπέρτερων και πλουσιότερων ομάδων, (όπως είναι γνωστό στο ποδόσφαιρο αν έχεις χρήματα αγοράζεις παίκτες από κάθε γωνιά της υφηλίου και δημιουργείς ισχυρή ομάδα) και δυο από αυτές πέτυχαν να προκριθούν στη φάση των ομίλων, με ό,τι αυτό σημαίνει. Μπράβο τους και μακάρι να έχουν ανάλογη συνέχεια.
Για τις επιτυχίες τους οι ομάδες μας εισέπραξαν διθυραμβικά σχόλια και επαίνους από τους αρμόδιους αθλητικούς συντάκτες, που με ολοσέλιδα δημοσιεύματα εξήραν τις εμφανίσεις τους αλλά και την προβολή της Κύπρου στο ευρωπαϊκό ποδοσφαιρικό στερέωμα.
Πανηγύρισαν και χάρηκαν με τους χιλιάδες φίλους και οπαδούς τους. Όλα αυτά, δίκαια και κατανοητά. Όταν όμως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μέσα στις πολλές σκοτούρες του, όταν τα κόμματα το ένα μετά το άλλο σε έναν άκρατο μιμητισμό, κι όταν άλλοι πολιτειακοί αξιωματούχοι σπεύδουν να εκδώσουν ανακοινώσεις και να στείλουν συγχαρητήρια στη μια ή την άλλη ομάδα γιατί πέτυχε μια νίκη, ή έστω εξασφάλισε την πρόκρισή της σ΄ έναν επόμενο γύρο του ευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος, πάει πολύ.
Δηλαδή, πόσο σπουδαία επιτυχία μπορεί να θεωρηθεί μια νίκη στον ποδοσφαιρικό στίβο, για να κινητοποιούνται όλοι αυτοί οι προαναφερθέντες και να υμνολογούν ποδοσφαιριστές και παράγοντες των ομάδων; Κι όταν έρθει μια επόμενη νίκη, πάλι θα σπεύσουν να επαναλάβουν τα ίδια;
Εντάξει, είμαστε μικρή χώρα, με περιορισμένες δυνατότητες, χωρίς παράδοση και μεγάλη ιστορία στον χώρο, αλλά ας μη χαμηλώνουμε μόνοι μας τον πήχη. Απαιτητικοί και φιλόδοξοι πρέπει να είμαστε. Και κυρίως να επιζητούμε την άνοδο και διάκρισή μας μέσα από δικές μας δυνάμεις, με την ανάδειξη και προώθηση των δικών μας νέων. Το λέμε αυτό γιατί οι ποδοσφαιρικές μας ομάδες αγωνίζονται σχεδόν αποκλειστικά με λεγεωνάριους και μισθοφόρους κάθε φυλής, χρώματος και θρησκείας.
Θεωρώ υπερβολή όλα αυτά και κινήσεις εντυπωσιασμού, που στις περισσότερες φορές διακρίνεται και προσπάθεια από κάποιους να κλέψουν μέρος της δόξας και της προβολής που δικαίως απολαμβάνουν οι πρωταγωνιστές των επιτυχιών.
Άλλωστε η τακτική αυτή δεν είναι ξένη προς τα δημόσια πρόσωπα. Τους συναντούμε παντού και πάντοτε, φτάνει να υπάρχει πεδίο που προσφέρει δημοσιότητα. Σε καλές και κακές στιγμές. Σε τραγωδίες και κωμωδίες. Αρκεί να υπάρχουν τηλεοπτικές κάμερες και μικρόφωνα.
