Editorial
Θυμάμαι
… έχω αυτό το κουσούρι. Θυμάμαι. Αλλά τα πιο άσχετα και άκυρα. Μπορεί να θυμάμαι πότε έγινε η μάχη στο Εσκί-Σεχίρ και το Αφιόν-Καραχισάρ. Όχι πες μου, πού θα μου είναι χρήσιμο αυτό; Ούτε καν για το ‘Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος’! Ή γνωρίζω ότι η Τζένιφερ Άνιστον όταν κάνει ντους πλένει και τα δόντια της για να μην καταναλώνει νερό! Άσχετα και άκυρα όπως προείπα. Μπορεί να θυμάμαι συζητήσεις που έγιναν με κάθε λεπτομέρεια, τι οποίες όμως δεν θυμάται κανένας άλλος. Μπορεί να θυμάμαι τι έκανα στην 5ήμερη του σχολείου -και πίστεψέ με έχουν περάσει άπειρα χρόνια από τότε- αλλά να μη θυμάμαι πώς πέρασα αυτόν τον 15αύγουστο. Υπάρχει όμως σε όλα μια εξήγηση. Οποιαδήποτε ζωντανή, αληθινή και δυνατή εμπειρία καταγράφεται στο σκληρό. Θα μου πεις μίλησες με την Τζενιφερούλα και σου είπε πώς κάνει ντους ή είχες ζήσει το Αφιόν-Καραχισάρ και θυμάσαι τη μάχη; Όχι, απλώς όταν διάβαζα, επειδή είχα πάντα πρόβλημα με τις ημερομηνίες, τις συνδύαζα με ανθρώπους. Ε, η μάχη αυτή έπεφτε… με τα γενέθλια της κολλητής μου. Την ημερομηνία δεν την ξέχασα, την κολλητή όμως την έχασα. Ήταν μια απαραίτητη διαδικασία επιβίωσης, επίπονη αλλά αναγκαία. Δεν θέλω να αναφερθώ σε λεπτομέρειες στα γνωστά ‘μου είπε-σου είπε’, γιατί τα βρίσκω πολύ μικρά, λίγα και ανάξια αναφοράς. Αλλά, αν είσαι ένας άνθρωπος που δεν έχει ρίζες, δεν μπορείς να ριζώνεις σε καρδιές ανθρώπων, ούτε να ριζώνουν άλλοι στην καρδιά σου. Όσο και αν το θέλεις, όσο και αν το έχεις ανάγκη. Είναι ό,τι πιο τίμιο και ειλικρινές. Για αυτό θυμώνω με τους ανθρώπους που σαν τα σαλιγκάρια μπαίνουν σε ζωές, τρυπώνουν και έρποντας και γλείφοντας παρουσιάζουν έναν κάλπικο εαυτό. Αποστρέφομαι τους αρχολίπαρους που στο μηδαμινό μυαλό που διαθέτουν φωλιάζει μόνο το συμφέρον. Εκεί είναι που οι σπουδές και οι γνώσεις στη διπλωματία χάνονται και εξανεμίζονται γιατί με πιάνει ένας μεγάλος θυμός. Μια απέχθεια που φαίνεται όχι απλά στο πρόσωπο αλλά κατακυριεύει όλα μου τα κύτταρα. Πλέον αποφάσισα να μην κρύβω αυτή την απέχθεια, αυτή την αηδία προς τους αυλικούς. Όπως έστρωσαν, έτσι θα κοιμηθούν.
Και ξέρεις, όλα αυτά ανήκουν στις αποφάσεις επαναπροσδιορισμού μου. Ο Σεπτέμβριος έχει αυτό το χάρισμα. Να ξεσκαρτάρει και να θέτει νέους στόχους. Συνήθως, λένε ότι γίνεται την πρωτοχρονιά. Ψέμα. Δεν προλαβαίνεις, καθώς είσαι σε εορταστική διάθεση. Ή στα γενέθλια λένε κάποιοι. Μούφα. Μετά τα 40 έχεις να λύσεις άλλα προβλήματα και όχι να αναλογίζεσαι περί επαναπροσδιορισμού κ.λπ. Συνεπώς, ο Σεπτέμβριος σε βρίσκει ξεκούραστο και κάνει το θαύμα του. Διακριτικά και αθόρυβα. Σιωπηλά και απαλά. Παίρνεις κάποιες αποφάσεις προκειμένου να σε συμπαθήσεις λίγο περισσότερο. Να σε θαυμάσεις και, γιατί όχι, να σε εκτιμήσεις. Να θυμηθείς τον εαυτό σου… εξ ου και ο τίτλος. Θυμάσαι; Ή σε παρέσυρε και εσένα το ρέμα;