Μακαρίου υποθήκαι
Ημέρες που είναι, ξαναθυμήθηκαν, άπαντες οι πολιτικοί ταγοί, τις ιερές υποθήκες του Εθνάρχη Μακαρίου, σαν μια εσαεί δέσμευση, για το παρόν και το μέλλον.
Όμως, επειδή κι εδώ, πάντοτε, η καπηλεία της μνήμης ενεργεί δημαγωγικά και επιλεκτικά, καλό θα ήταν να υπομνηστούν κάποιες σχεδόν… άγνωστες και καθόλου μνημονευόμενες παρακαταθήκες του Εθνάρχη. Έτσι, σαν ένα μικρό οφειλόμενο χρέος και προς τον ίδιο, αλ
λά και προς την ιστορία.
Ο ιστοριομνήμων, λοιπόν, της πολιτικής ιστορίας μας, ενθυμείται: «Εάν δε, βίαιος θάνατος με αναρπάσει από το μέσον του λαού μου, μίαν εγκαταλείπω υποθήκην: Παραμείνατε πιστοί εις τον Χριστόν και την Ελλάδα. Και πιστοί εις τον Χριστόν και την Ελλάδα, συνεχίσατε τον αγώνα». Υποθήκη, «επιδοθείσα» στην Εορτή του Πορτοκαλιού στην Αμμόχωστο, το 1973, ακολουθούμενη από 10λεπτο ενθουσιώδες χειροκρότημα.

Και η έτερη υποθήκη, η προς τους Τουρκοκυπρίους φιλαδελφική: Απαντώντας στο σύνθημα «οι Τουρκοκύπριοι είναι αδελφοί μας», σε συλλαλητήριο στην Πλατεία Ελευθερίας μετά την εισβολή του 1974, υπέδειξε προς τους φωνασκούντας: «Δεν γνωρίζω εάν είναι αδελφοί μας, πάντως, δεν είναι εχθροί μας». Αυτά, προς απλήν υπενθύμιση…
Τίκι-Τάκας