Μικρές και πολύ
μικρές επιχειρήσεις:
Υπάρχει προοπτική;

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΟΥΡΣΑΡΗ*
Αναλύοντας τα σημερινά δεδομένα της κυπριακής οικονομίας χωρίς πολιτική, ιδεολογική και κομματική χροιά, έχω καταλήξει σε μια πολύ ανησυχητική διαπίστωση. Η προδιαγραφόμενη πορεία των πολύ μικρών επιχειρήσεων (του ενός απασχολουμένου) και των μικρών επιχειρήσεων (μέχρι 10 απασχολουμένων), που αποτελούν το 94% του συνόλου των επιχειρήσεων στην Κύπρο, είναι άκρως ανησυχητική και αγγίζει τα όρια πλέον της επιβίωσής τους.
Είναι με γυμνό μάτι που καταγράφεται η συρρίκνωση και το συνεχιζόμενο κλείσιμο των πολύ μικρών και μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία και δεδομένα της Στατιστικής Υπηρεσίας και από το μέγεθος της ανεργίας.
Από την αντίπερα όχθη καταγράφεται αυξητική τάση στον αριθμό των πολύ μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων (πέραν των 250 απασχολουμένων), οι οποίες από 72 το 2005, έφθασαν στις 83 το 2013, με αντίστοιχη αύξηση του κύκλου εργασιών τους και των κερδών τους.
Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι και φυσιολογικό και υγιές είναι το φαινόμενο στις συνθήκες του ελεύθερου ανταγωνισμού να υπάρχει αυτή η τάση.
Η Κύπρος, όμως, δεν είναι μια από τις χώρες των G 20. Δεν είναι μια ανεπτυγμένη και προηγμένη βιομηχανική χώρα με δυναμική ανάπτυξη, που διαθέτει αποθέματα χρυσού και εξαγωγικό εμπόριο.
Η Κύπρος του 2014, δυστυχώς, είναι σε μια κατάσταση μνημονιακής κατοχής, οικονομικής ασφυξίας με αιμοστάζουσες πληγές από τα εγκληματικά λάθη των πολύ ολίγων σε βάρος των πολλών.
Καθημερινά ζούμε και παρακολουθούμε ένα έργο να εξελίσσεται μπροστά μας, ανήμποροι και ανίσχυροι να παρέμβουμε. Ειλικρινά διερωτώμαι αν εγώ, εσύ, η ο οποιοσδήποτε, είμαστε τόσο ανίκανοι και ηλίθιοι και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε την πλοκή και κυρίως την κατάληξη αυτού του δράματος.
Κάποιοι σίγουρα προσπαθούν να μας εμπεδώσουν τη λογική ότι όλοι φταίξαμε, άρα όλοι εμείς πρέπει να πληρώσουμε τον λογαριασμό.
Αυτόν τον βαρύ και ασήκωτο λογαριασμό καλούνται σήμερα να πληρώσουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Αυτές οι πολύ μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, η ραχοκοκαλιά δηλαδή της οικονομίας, και να θέλει δεν μπορεί, από οποιαδήποτε πλευρά και να το αναλύσεις, να πληρώσει. Το μόνο τίμημα που πληρώνουν, και μάλιστα ακριβά, είναι το κλείσιμό τους. Αυτή η καταστροφική πορεία θα έχει παράπλευρες απώλειες και αλυσιδωτές επιπτώσεις πάνω στην οικονομία του τόπου. Δεν σκοτώνεις το άλογο και δεν υπερφορτώνεις την άμαξα.
Λαμβάνεις μέτρα και αντιμετωπίζεις αποφασιστικά τα προβλήματα για να σώσεις και το άλογο και την άμαξα. Δεν υπάρχουν άλλα χρονικά περιθώρια για θεωρητικές προσεγγίσεις. Είναι η ώρα των αποφάσεων που θα αναστρέψουν αυτήν την καταστροφική πορεία.
Στο σημείο που φθάσαμε, μόνο ένας δρόμος υπάρχει:
· Να κουρέψουμε τα δάνεια και τις υπερχρεώσεις στα δάνεια.
· Να γίνει αναδιάρθρωση στα δάνεια, ρίχνοντας ταυτόχρονα τα επιτόκια.
· Να δώσουμε κίνητρα για επενδύσεις και να ρίξουμε χρήμα στην αγορά.
Αυτό το τρίπτυχο θα πρέπει να βασανίζει το Εθνικό Συμβούλιο Οικονομίας και όχι το πώς θα πάρει, πώς θα φορολογήσει, πώς θα εκποιήσει.
Οι πολύ μικρές και μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις εκπέμπουν SOS και η κοινωνία ολόκληρη είναι ένα... ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί.
Υπάρχει ελπίδα και προοπτική.
Εκείνο που χρειάζεται είναι αποφασιστικότητα και αλλαγή πορείας.


* Γ. Γραμματέας Γ.Σ. ΠΟΒΕΚ