Το μήνυμα που όφειλε να στείλει
Μιλώντας στη Φανερωμένη, κατά την επιμνημόσυνη ακολουθία για τους ηρωικούς νεκρούς της τουρκικής εισβολής, ο υπουργός Άμυνας διατύπωσε σειρά εύλογων ερωτημάτων:
«Σαράντα χρόνια μετά, οφείλουμε να δώσουμε απάντηση στο λαό που δοκιμάζεται ακόμα από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Στους πρόσφυγες που περιμένουν για τέσσερις δεκαετίες το γυρισμό στις πατρογονικές τους εστίες. Στους συγγενείς των αγνοουμένων μας. Yπάρχει ελπίδα να κάμψουμε επιτέλους την τουρκική αδιαλλαξία και να ανοίξουμε το δρόμο για την απαλλαγή από την κατοχή και την επανένωση της πατρίδας; Να επιστρέψουμε ξανά στα χωριά και στις πόλεις μας;».

Ποιες απαντήσεις δίνει ο υπουργός στο λαό και στους πρόσφυγες, ως οφείλει; Δεν δίνει! Απλώς καταφεύγει στην… ελπίδα. Και ποια είναι η υποχρέωσή μας «έναντι της ιστορίας, έναντι όλων αυτών που θυσιάστηκαν για να υπερασπιστούν την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας»; Απάντησε: «Έχουμε υποχρέωση να συνεχίσουμε να ελπίζουμε!». Να ελπίζουμε!

Αν ο υπουργός ήταν κανένας… κομματάρχης, θα ανεχόμασταν τα πιο πάνω. Αλλ’ ο Χρ. Φωκαϊδης είναι υπουργός Άμυνας. Άρα, διαφορετικά έπρεπε να ήταν τα μηνύματά του, ειδικά προς τους Τούρκους. Τι πιο μεγάλη νίκη να περιμένει κανείς παρά να ειδοποιήσει τον εχθρό ότι δεν μπορεί να μας νικήσει; Μήνυμα αγώνα για απελευθέρωση της Κύπρου όφειλε να στείλει ο υπουργός. Καλές οι ελπίδες αλλά χωρίς αγώνα είναι παρηγοριά στον άρρωστο…
Σ.Ι.