Ο πολιτισμός μέσα και από τη συμπεριφορά μας

ΤΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ*


Ο πολιτισμός ενός ανθρώπου και ενός λαού δεν έχει να κάνει μόνο με την πολιτιστική του δημιουργία και τις καλλιτεχνικές του επιτυχίες. Έχει να κάνει και με τη συμπεριφορά των ανθρώπων στην καθημερινότητά τους. Όπως και με τη συμπεριφορά τους προς τα ζώα, τα πουλιά και γενικά τη φύση. Συχνά διαβάζουμε στον Τύπο για την κακομεταχείριση ή καλύτερα την κακοποίηση ζώων. Ένα παράδειγμα είναι η περίπτωση κάποιου στη Λεμεσό, που έδεσε τον σκύλο πίσω από το αυτοκίνητό του και τον έσερνε μέχρι θανάτου. Ή πάλιν οι φωτογραφίες που βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας με σκύλους κλεισμένους σε στενά κλουβιά ή αλυσοδεμένους χωρίς επαρκή τροφή και νερό. Είναι και οι φρικιαστικές εικόνες με πολτοποιημένους γάτους ή σκύλους πεταγμένους στους δρόμους. Δεν θα το κρύψω, με εξέπληξαν οι απανωτές αποκαλύψεις που έγιναν το τελευταίο διάστημα για κακοποίηση σκύλων με φρικτό τρόπο. Σκυλιά που ούτε επιτέθηκαν, ούτε δάγκωσαν, ούτε και ενόχλησαν. Περιτριγύριζαν τους δρόμους διψασμένα και πεινασμένα, αφημένα από τους ιδιοκτήτες τους. Στην Αγία Νάπα δύο «πολιτισμένοι» άνθρωποι πήραν ένα ξεμοναχιασμένο σκυλί και το πέταξαν στον κάδο πολτοποίησης υλικών. Δεν ξέρω πόσα… «κιλά αναισθησίας» διαθέτουν αυτοί οι άνθρωποι, αλλά όπως αποκαλύφθηκε, χάζευαν και ηδονίζονταν με τον πόνο και τις απέλπιδες προσπάθειες του καημένου του ζώου να σωθεί από τον φρικτό θάνατο. Τέτοιες συμπεριφορές βέβαια δεν χαρακτηρίζουν τον λαό μας, ούτε είναι φαινόμενο που συναντάμε καθημερινά. Τα συναντάμε όμως και είναι κάτι που δεν μας τιμά. Δικαιολογημένα, λοιπόν, ο κόσμος εξέφρασε έντονα τον αποτροπιασμό του στη βάναυση αυτή συμπεριφορά.
Ομολογώ πως δεν είμαι από εκείνους που καμαρώνουν γιατί στο σπίτι μου έχω ένα σκυλί (που μου το έφεραν και μου το επέβαλαν τα παιδιά μου), αλλά είναι και αυτό πλάσμα του Θεού. Και ομολογώ πως τα βράδια, όταν επιστρέφω στο σπίτι, νιώθω τη μεγάλη χαρά της υποδοχής που μου επιφυλάσσει, επιβεβαιώνοντας την αγάπη και την αφοσίωσή του. Δεν μπορώ να παραβλέψω όμως το βλέμμα του, το τόσο στενοχωρημένο, όταν το πρωί τον αποχαιρετώ για να πάω στη δουλειά μου. Δεν θέλω και δεν μου πάει να το παίζω φιλεύσπλαχνος ή τόσο φιλόζωος και ευαίσθητος, αλλά η αλήθεια είναι πως έχω συνδεθεί αρκετά μαζί του. Όταν ακούει τη μηχανή του αυτοκινήτου και πριν ακόμα σταθμεύσω το αυτοκίνητο μου, ο Δίας -αυτό είναι το όνομα στο οποίο ακούει- θα τρέξει να με υποδεχτεί, θα χοροπηδά, θα δείχνει τον ενθουσιασμό του που με είδε ξανά. Και τι μου ζητά; Ένα χάδι, δύο λόγια τρυφερά. Και βέβαια έχουμε υπογράψει ένα συμβόλαιο τιμής. Να πάμε μια βόλτα, και αυτός θα 'ναι πιστός πάντα φρουρός στο σπίτι και την οικογένειά του. Α, και θα είναι και καθαρός…