Και τώρα, τι;


Ο Σκολάρι είναι μέγας… Κατάφερε να μετατρέψει το ποδόσφαιρο της Βραζιλίας σε… πόλεμο. Το 2002, με περίπου παρόμοια αγωνιστική φιλοσοφία, κατόρθωσε να οδηγήσει τη Σελεσάο για πέμπτη φορά στην κορυφή του κόσμου. Τότε, όμως, είχε στα χέρια του την κορυφαία ομάδα - σε ποιότητα ποδοσφαιριστών - που εμφανίστηκε στο ποδοσφαιρικό στερέωμα τα τελευταία 30 χρόνια (Ρονάλντο, Ριβάλντο, Ροναλντίνιο, Ντενίλσον, Λούσιο, Ρ. Κάρλος, Καφού, Σίλβα, Έντμιλσον κ.λπ.). Τώρα έχει… μόνον τον Νεϊμάρ και, από χθες το βράδυ, ελέω Σούνιγκα αλλά και κυρίως Καρμπάγιο - ο Ισπανός διαιτητής επέτρεψε με τη μάλλον μεθοδική ανοχή του να μετατραπεί ο αγωνιστικός χώρος της Φορταλέζα σε αρένα ταυρομαχιών - ούτε αυτόν, καθώς το μεγάλο αστέρι των Βραζιλιάνων θα χάσει το υπόλοιπο της διοργάνωσης, έστω και αν η Canarinho πάει στον μεγάλο τελικό της Κυριακής.
Και δεν έφτανε μόνον αυτό, χάνει από τον ημιτελικό απέναντι στους Γερμανούς, και τον έτερο μεγάλο παίκτη του, τον αρχηγό Ντιάγκο Σίλβα, στυλοβάτη της άμυνας και… μοναδικό πραγματικό αμυντικό της ομάδας (ο μόνος Βραζιλιάνος αμυντικός που σκέφτεται αμυντικά).
Με άλλα λόγια, η Σελεσάο πλησιάζει στην… πηγή, μεταφέροντας, πέραν από τα αποδεδειγμένα αγωνιστικά και ψυχολογικά της προβλήματα, τον εφιάλτη που δεν θα ήθελε ο Φελιπάο ούτε καν να σκέφεται όταν άρχιζε το Μουντιάλ. Να χάσει, δηλαδή, τους δύο κορυφαίους ποδοσφαιριστές του, από την απόδοση των οποίων φαίνεται να έχει… παθολογική εξάρτηση. Φυσιολογικά, κάθε Βραζιλιάνος, αλλά και κάθε φίλαθλος που αγαπά την κίτρινη φανέλα, αναρωτιέται: Και τώρα, τι;
Προφανώς, οι κινήσεις που του απέμειναν στη σκακιέρα, λόγω, κυρίως, των ανεκδιήγητων επιλογών του σε ποδοσφαιριστές, είναι περιορισμένες. Ωστόσο, μπορεί να υπάρχει ελπίδα, αφού ο Big Φιλ μοιάζει και ικανότατος οδηγός… λεωφορείου, επιπέδου Μουρίνιο… Ε, μα τι άλλο να σκεφτώ ο έρμος! «Βραζιλία είμαστε, με οκτώ ποδοσφαιριστές… πίσω, το παίρνουμε».


Μιχάλης Παπαδόπουλος