Αλήθεια, πού οδηγούμε την κοινωνία μας;

ΤΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΥ ΠΑΠΑΛΑΖΑΡΟΥ*

Το φονικό που διαπράχθηκε την Τετάρτη 18 Ιουνίου όπου ένας πατέρας δολοφόνησε με τον πιο άγριο τρόπο τη γυναίκα και την κόρη του, τραυματίζοντας κρίσιμα και τον 14χρονο γιό του και στο τέλος αυτοκτονεί, όντως έχει συγκλονίσει το παγκύπριο. Το πρόβλημα όμως είναι που ο συγκλονισμός μας θα διαρκέσει δύο, τρεις, τέσσερις μέρες, ύστερα ο καθένας μας θα έχει να αντιμετωπίσει τα δικά του προβλήματα και δυσκολίες και η τραγωδία θα ξεχαστεί. Ίσως μια άλλη τραγωδία, κάποιο άλλο φοβερό έγκλημα, μας «ξυπνήσει» από την καθημερινότητά μας και θα καλύψει ασφαλώς και το προηγούμενο. Είναι αλήθεια πως στην Κύπρο δεν συνηθίζουμε να παίρνουμε μέτρα πρόληψης. Γίνεται ένα κακό και μετά τρέχουμε να πάρουμε κατασταλτικά μέτρα. Ειλικρινά διερωτώμαι, πού οδηγούμε την κοινωνία μας, σε ποια κοινωνία αναγιώνουμε τα παιδιά μας;
Ήταν πριν μερικούς μήνες όπου και πάλιν η κοινωνία μας «συγκλονίστηκε» από τον θάνατο Ρουμάνας που τη βρήκαν νεκρή σε στοίβες σκουπιδιών στο διαμέρισμά της στη Λάρνακα. Το μικρό της παιδί βγήκε στις γειτονιές να ζητιανέψει λίγη τροφή, κάπως έτσι αποκαλύφθηκε και η φοβερή τραγωδία που συγκλόνισε όλη την Κύπρο. Και τότε έγινε αρκετή συζήτηση στα κανάλια, στις εφημερίδες, επιρρίφτηκαν ευθύνες οι οποίες ποτέ δεν αποδόθηκαν.
«Συγκλονιστήκαμε» από τις πέντε αυτοκτονίες στις κεντρικές φυλακές, τον βιασμό νεαρού από συγκρατούμενούς του στις κεντρικές φυλακές.
Μας «συγκλόνισε» και πολύ μάλιστα τα όσα διαδραματίστηκαν στη Λάρνακα με τον βιασμό ανήλικων κοριτσιών από ένα 57χρονο επιχειρηματία και ένα 35χρονο.
Αναφέραμε κάποια περιστατικά που πραγματικά «συγκλόνισαν» αλλά και κράτησαν το ενδιαφέρον για μέρες. Σίγουρα υπάρχουν και πολλά άλλα. Περιστατικά και τραγωδίες που δεν βλέπουν όμως το φως της δημοσιότητας. Κρύβονται πίσω από την αδιαφορία μας, την ώρα που η κατάσταση φαίνεται να χειροτερεύει. Βιώνουμε ως κοινωνία τη βία μέσα στην οικογένεια, σε αθλητικούς χώρους, βιώνουμε την σεξουαλική κακοποίηση παιδιών. Επιτέλους θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους, πού οδηγούμε αυτή την κοινωνία που έχει χάσει κυριολεκτικά τον δρόμο της. Μια κοινωνία που ο κοινωνικός της ιστός έχει προ καιρού ξηλωθεί. Μια κοινωνία που βρίσκεται σε αποσύνθεση. Δυστυχώς έχει εκλείψει η κοινωνική αλληλεγγύη, η αδελφική συμπαράσταση στο συμπάσχοντα μας.
Τις τραγωδίες δεν μπορούμε να τις κρύβουμε, ούτε τα προβλήματα μπορούμε να χώνουμε κάτω από το χαλί. Θα πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε. Οφείλει πρώτα και κύρια η πολιτεία να αναλάβει πρωτοβουλίες. Οφείλει μέσα από την εκπαίδευση μέσα από στοχευμένες πολιτικές. Οφείλουν τα πολιτικά κόμματα, οι οργανωμένοι φορείς, οι νεολαιίστικες οργανώσεις, η εκκλησία. Ο καθένας έχει μερτικό ευθύνης. Η κατηφόρα στην οποία δυστυχώς τρέχουμε είναι επικίνδυνη. Οφείλουμε να βρούμε τις δυνάμεις να την σταματήσουμε πριν είναι αργά αν δεν είναι ήδη αργά.

*Μέλους Κ.Ε. ΑΚΕΛ