Κυπριακή Γραφή
Δύο έργα σύγχρονης κυπριακής γραφής και ανεξάρτητης παραγωγής, που κινούνται μεταξύ της ερασιτεχνικής αφοσίωσης και της επαγγελματικής προχειρότητας. Το ένα παίζεται σε καλοκαιρινή περιοδεία ανά την Κύπρο και το άλλο σχεδιάζει περιοδεία στα σχολεία.

Οι ιερόδουλες του Αριστοφάνη **
Η παρωδία της Μαρίας Μαρμαρά, φλερτάρει με τον αρχαίο κόσμο, προσωποποιώντας τον Αριστοφάνη, μετά συζύγου, θυγατέρας και υποψήφιων γαμπρών! Ένας Λατίνος τυροκόμος, ένας Λάκωνας μαχητής και ο αμίμητος Κύπριος εκ Πάφου, προαγωγός… Παρόλη την εμφανή προσπάθεια σάτιρας, το τέλος, τόσο κυνικό όσο και προβλεπτό, απλώς απογοητεύει, μια και οι δύο γυναίκες του Αριστοφάνη, οικειοθελώς, προτιμούν την ‘πουτανιά’ στην Πάφο, με λούσα και πολυτέλειες, παρά άλλη επιλογή. Για την ακρίβεια η θυγατέρα, σε ασταμάτητο σεξουαλικό οίστρο, σαν φοράδα, θα έπαιρνε και τα τρία αρσενικά, όποιον της διάλεγε η μάνα και ο κύρης…. Δεν γνωρίζουμε αν η διασκευή έχει επέμβει δραστικά στο κείμενο, πάντως, όπως το είδαμε σε σκηνοθεσία Μιχάλη Γεωργιάδη στο θέατρο της Πύλης Αμμοχώστου, το θέαμα έμοιαζε μάλλον παρωδία παράστασης. Κακές τεχνικές προδιαγραφές, ο Αριστοφάνης του Σπύρου Σταυρινίδη δεν ακουγόταν καν στις πάνω κερκίδες σε αντίθεση με τους άλλους συντελεστές που ακούγονταν υπερβολικοί, φωναχτοί και επιφανειακοί, σ’ ένα σκηνικό άκομψα μπερδεμένο. Ενδιαφέρον στοιχείο ήταν η γλώσσα της κυρίας Μαρμαρά, που επιχειρούσε ένα συνδυασμό κυπριακής διαλέκτου και αρχαίων λέξεων, φράσεων, ακόμα και λογοπαιγνίων. Όμως το όλο θέαμα ήταν τραχύ και επιθεωρησιακά συντονισμένο στην εύκολη γελιοποίηση, ίσως γι’ αυτό ενδέχεται να έχει επιτυχία σε Πάφο και Δερύνεια, όπου παίζεται αυτό το μήνα.

Εξελού με ****
Το ποιητικό και αφηγηματικό θεατρικό δρώμενου του Κωνσταντίνου Γεωργίου με πρωταγωνιστές μια μικρή ομάδα μαθητών του θεατρικού ομίλου του Παγκυπρίου Γυμνασίου, έδωσε τις περιπατητικές παραστάσεις του στο διάδρομο και Σεβέριο του Παγκυπρίου, με πλήρη ιεροτελεστία, αργό ρυθμό, επαναλήψεις και τραγούδια. Όλα θεατρικές τεχνικές που προκαλούν στους ενεργητικούς κι επίμονους θεατές κατάνυξη και ανάνηψη. Θέμα του η αδικία, που βγαίνει μέσα από 3 ιστορίες, του μεσαιωνικού Κολχάς που πεθαίνει για το δίκιο του, το παραμύθι για το αμίλητο νερό, και η κωμική ιστορία της ποιήτριας Αρίστης Μέγα, που σατιρίζει το σαθρό ήθος και την ιδιοτέλεια των δήθεν πνευματικών ανθρώπων, ποιητών, δραματουργών των κριτικών θεαμάτων. Ενδιαφέρον μα και απόλαυση προσφέρει η λυρική, περιγραφική γλώσσα του Γεωργίου, που κινείται από τη νέα ελληνική στην καθαρεύουσα της βίβλου και της Αγίας Γραφής, κι αφήνει το ατμοσφαιρικό της στίγμα στο θεατή, ακόμα και μετά το τέλος της παράστασης. Και, παρόλη τη δυσκολία της, οι νεαροί ερμηνευτές, που σχεδιάζουν να πάρουν την παράστασή τους και σε άλλες πόλεις κατά την επόμενη σχολική χρονιά, την εκφέρουν ευλαβικά και με συγκινητική σοβαρότητα…