Editorial

Συνέχισε να αγωνίζεσαι...
Μια γυναίκα με δύναμη ψυχής, μια γυναίκα που αποχαιρετούσε τον άνδρα της. Το άλλο της μισό, τον άνθρωπο που της άφησε τη μεγαλύτερη κληρονομιά. Ούτε σπίτια ούτε αυτοκίνητα, αλλά δυο θαυμάσια παιδιά. Αυτό του είπε, καθώς του χάριζε για τελευταία φορά το καθημερινό χάδι-συνήθεια, ‘συνέχισε να αγωνίζεσαι’. Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας, ένας αγώνας με προδιαγεγραμμένο τέλος, ένας αγώνας που έχει ήττες, νίκες, χαρά, πόνο. Ένας αγώνας αέναος. Ένας αγώνας όμως με όνειρα. Με ελπίδα. Και με πολύ αγάπη… αρκεί πάντα να αφήνεις την καρδιά να σε οδηγεί και όχι το συμφέρον, τη μικροπρέπεια και τη μισαλλοδοξία.
Συνέχισε να αγωνίζεσαι... αυτά τα λόγια σκέφτομαι καθώς χαράσσω την ψυχή μου στη λευκή αυτή σελίδα. Καθώς προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις αποπροσανατολισμένες σκέψεις μου. Συνέχισε να αγωνίζεσαι...
2006, το τηλέφωνο χτυπά. Στην άλλη πλευρά ο Γιάννης. Γνωριζόμαστε από κοινούς φίλους, ψιλομιλούσαμε σε κάτι συναυλίες. Ξέρει όμως ότι διψάω να γράφω. Διαισθάνεται ότι αυτό το περιοδικό είναι το δικό μου κάρμα. Πετάω τη σκούφια μου από τη χαρά, όταν μου λέει να μπω στην ομάδα. Και έτσι ξαφνικά μπαίνει στη ζωή μου το Time Out. Τα deadlines, οι έρευνες και το τρέξιμο. Έτσι ξαφνικά όμως, μπαίνουν στη ζωή μου και οι άνθρωποί του. Αυτοί οι άνθρωποι που επί 150 τεύχη, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, θυσιάζουν ώρες από την οικογένειά τους, από τη ζωή τους για να σε ενημερώσουν, για να τα μάθεις όλα!
Δεν είναι εύκολη δουλειά, αλλά είναι αυτό που θέλουμε να κάνουμε και αυτό είναι κάτι πέραν της τύχης, είναι ευλογία. Τα νέα δεδομένα μάς ένωσαν περισσότερο. Έχουμε μάθει τόσο πολύ ο ένας τον άλλο, που έχουμε γίνει οικογένεια. Και κάθε οικογένεια έχει τις καλές και κακές της στιγμές. Αυτό όμως που την ενώνει είναι οι δυσκολίες, αυτό που την κάνει να χαμογελά είναι το μάζεμα γύρω από ένα τραπέζι, είναι μια απροειδοποίητη εκδρομή και μια βουτιά στις θάλασσες του Ακάμα. Είναι το ψάξιμο για νέα στέκια σε Αγία Νάπα και Πρωταρά, είναι τα βράδια στη Λεμεσό και τα γλυκά απογεύματα στη Λευκωσία για ένα κρασάκι. Είναι ένα χαλαρό συναπάντημα στη Λάρνακα και μια βόλτα στο Τρόοδος. Είναι οι Time Out στιγμές μας που τις μοιραζόμαστε μαζί σου... είναι ο δικός μας αγώνας.
2014, να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι... Τώρα έγινε και δική μου φράση. Φράση που θα τη λέω στη Βαλ όταν μου δίνει έρευνες με ένα χαμόγελο χαράς, στη Θεώνη που παλεύει με τα λάθη μας, στη Νάντια που μας βάζει σε πρόγραμμα, στον Σπύρο που αγαπά κάθε σελίδα του περιοδικού. Στην Ποπάρα που είναι η μασκότ μας, στον Κλεάνθη που βάζει τη ζωή μας στη μεγάλη οθόνη, στον Μιχάλη που μοιράζεται με αγάπη μουσικές και ιδέες, στον Γιαννάκη που είναι μεγάλη αδυναμία αλλά ξενυχτά για μας, στην Μπάρμπι που δεν κρύβεται πίσω από κουίντες. Στον Νεόφυτο που ξέρει τη Λεμεσό απ’ έξω και ανακατωτά, στον Κυριάκο που συνεχίζει να ονειρεύεται, στον Δειπνολόγο που εξυμνεί την γκουρμέ πλευρά της ζωής, στη Μαριαννούλα και τη Σοφία που μας δίνουν μαθήματα στυλ, στον Μάριο, στον Μιχάλη, στον Σεμπού και τον Χάρη που αιχμαλωτίζουν όσα θα θέλαμε να ζήσουμε... Στον Κάσυ που μας λέει ιστορίες για το κρασί, στον Πέτρο και τα παιδιά της Accept που δίνουν μάχες για τα δικά τους δικαιώματα, ακόμα και στον Μαρίνο, στη Γιώτα και τη Σόφη που στηρίζουν τις δύσκολες ώρες μας. Και, τέλος, στον Κωνσταντίνο μας, που αν και βρίσκεται στην Αθήνα, είναι πάντα κοντά, γιατί βρίσκεται εκεί που δεν λογαριάζονται τα χιλιόμετρα, ναι στην καρδιά.
Συνέχισε να αγωνίζεσαι... του είπε και του χάιδεψε το κεφάλι, έτσι τον αποχαιρέτησε, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς υπερβολές, όμορφα, ανθρώπινα, αληθινά, και πάνω απ’ όλα με αξιοπρέπεια και σεβασμό... Συνέχισε...