Αυτη η αγαπη…

«Αυτή η αγάπη» μου λέει η Βαλ «είναι αγνή, είναι ολοκληρωτική, είναι η απόλυτη αγάπη». Λάμπει το πρόσωπό της. Από την άλλη εγώ είμαι συννεφιασμένη. Είμαι στεναχωρημένη. Είμαι δακρυσμένη. Αυτή η αγάπη που μεταφραζόταν με γουργουρίσματα, με νιαούρισμα, με αγκαλιές., έχει φύγει. Αν δεν είσαι φιλόζωος, αν δεν έχεις κατοικίδια, μην διαβάσεις αυτό το editorial. Σήμερα πάμε τυπογραφείο και «έφυγε» ο Χούλιο. Εξαιρετικό όνομα, όσο εξαιρετικός γάτος ήταν. Δεν θα σου απαριθμήσω τις γατίσιες ικανότητές του, αλλά έχω ανάγκη να σου μεταφέρω όλα όσα με έκανε να αισθανθώ ένα τυφλό διαβητικό γατάκι που κοιμόταν αγκαλιά με το σκύλο, που κούρνιαζε πάνω μου με τις ώρες, που αγαπούσε τους υπόλοιπους της γατοπαρέας και το έδειχνε. Και δεν το έκανε για να κερδίσει λίγη τροφή παραπάνω, το έκανε γιατί έτσι απλά είναι η φύση των ζώων. Να προσφέρουν ανιδιοτελώς, να σε αγαπούν, να σε νοιάζονται. Ναι με τον δικό τους τρόπο, και πίστεψέ με είναι καλύτερος από το δικό μας. Είναι ακριβώς όπως πρέπει. Είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεσαι. Ξέρω-ξέρω τι θα πεις είναι που δεν έγινα μάνα. Αυτό όμως δεν μου αφαιρεί το δικαίωμα να μην νιώθω την αγάπη. Την έχω ανάγκη. Ίσως και περισσότερο από εσένα που γεύεσαι τη μητρότητα. Αυτά λοιπόν τα τετράποδα που δεν έρχονται σε μια ζωή με ανέσεις όπως τα δίποδα, μπαίνουν στη ζωή μας επειδή ήταν λιγότερο τυχερά. Έχουν περάσει δυσκολίες, μέχρι να βρεθούν στο δρόμο σου. Έτσι και ο εν λόγω τετράποδος φίλος μπήκε στη ζωή μου πριν 10 χρόνια σχεδόν και είχα την τύχη να με αγαπήσει με τον πιο όμορφο τρόπο. Γι’ αυτό θα μου λείπει, γιατί ξέρω ότι έχασα κάποιον που με αγάπησε. Και όταν συνειδητοποιείς τι αγάπη έχασες, τότε αυτός είναι ένας πολύ καλός λόγος για να κλάψεις.
Συγγνώμη …