‘Δεν περιμένω τίποτα απολύτως’
Συναντηθήκαμε στη Στοά Κλόκκαρη, στη Λήδρας. Ο Δημήτρης Σπύρου είχε έρθει από Λεμεσό για να κανονίσει κάτι εμφανίσεις για το Μάη και σκέφτηκα πως θα ’ταν καλή ευκαιρία να πιούμε μαζί έναν καφέ και να γνωρίσω επιτέλους τον πολυπράγμονα μουσικό με τα πολλά projects.

Τελευταίο σου δημιούργημα το Project Zero. Τι ακριβώς είναι;
Project Zero είναι μια σκέψη που κάναμε με το φίλο Αντώνη Χ΄΄Αντώνη, ένα μουσικό ο οποίος βρίσκεται στη Γαλλία για μεταπτυχιακό πάνω στην Οθωμανική Μουσική. Θέλαμε να δούμε κατά πόσο μπορούμε να πιάσουμε αυτά που κάνω εγώ, τα οποία έχουν να κάνουν με φωνές, ποίηση, στίχο και χειροποίητα όργανα και να τα συνδέσουμε μαζί με αυτό που κάνει ο Αντώνης, ο οποίος προσπαθεί να βγάλει ήχους με την κιθάρα, όσο πιο πολύπλοκα ή όσο πιο διαφορετικά γίνεται, χρησιμοποιώντας πετάλια και δοξάρια. Έπειτα από 5 πρόβες μόνο (τα περασμένα Χριστούγεννα), ξεκινήσαμε να το παρουσιάζουμε live.

Παίξατε ξανά μαζί με τον Αντώνη;
Ναι, εδώ και τρία χρόνια παίζουμε μαζί ρεμπέτικα σε ένα σχήμα. Εγώ μπαγλαμά-φωνή και ο Αντώνης κιθάρα. Εκεί ξεκίνησαν και οι συζητήσεις για το Project Zero. Ήθελα κι εγώ να εξελίξω το Acapella Solo Loop, να το πάρω κάπου αλλού μαζί με κάποιον άλλο.

Σε ποια σημεία διαφέρει το Project Zero από το Acapella Solo Loop;
Πλέον δεν είναι κάτι αποκλειστικά με φωνές, πριόνια και σίδερα (έτσι είναι το ASL), αφού προσθέσαμε μπιτ, κιθάρες, μπάσα, ούτι, theremin... Είναι πιο οργανικό.

Theremin; Τι είναι αυτό;
Είναι όργανο της κλασικής μουσικής το οποίο ανακάλυψε ένας Ρώσος, ο Leon Theremin. Η ιδιαιτερότητά του έγκειται στο ότι το παίζεις χωρίς να το αγγίζεις. Στην ουσία είναι ένα κουτί με δύο κεραίες. Από τη μια ελέγχεις το volume πάνω στον αέρα και από την άλλη δημιουργείς νότες. Σίγουρα το έχεις ακούσει σε πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Είναι πολύ δύσκολο όργανο, δεν έχει καν δάσκαλο να σου το μάθει έτσι ώστε να είσαι ακριβής. Σε ολόκληρο τον κόσμο, οι ‘δυνατοί’ παίχτες, πρέπει να είναι 5 ή 6. Έστω κι αν παίζω, δεν θεωρούμαι παίκτης, ψάχνομαι ακόμα.

Πού το βρήκες;
Ψάξιμο φίλε. Κάθε μέρα ψάχνομαι, ενώ δημιουργώ και αυτοσχέδια όργανα. Π.χ. ένα μπάσο από έναν κάδο σκουπιδιών, ένα πλαστικό σχοινί και ένα σκουπόξυλο. Ή για παράδειγμα, παίρνω ένα πριόνι, το βάζω στα πόδια μου και χτυπώντας το με ένα δοξάρι, παίζω κανονικά νότες.

Γράφεις και δική σου μουσική και στίχους, σωστά;
Τα τελευταία 12-13 χρόνια γράφω, ναι. Επίσης, μου αρέσει πολύ να μελοποιώ ποίηση από ποιητές όπως Μίλτος Σαχτούρης, Τάσος Λειβαδίτης, Κική Δημουλά, κάποια από τα ποιήματα του Βασίλη Μιχαηλίδη, ενώ κάποτε θα διασκευάσω και κάποια κομμάτια που αγαπώ πολύ. Η διαφορά του Acapella Solo Loop από το Project Zero, είναι ότι στο δεύτερο μελοποιώ ίσως περισσότερα ποιήματα. Πιο παλιά, είχαμε και μια μπάντα, τους Intibah, με τους οποίους κάναμε και τρεις δίσκους. Εκεί, σε όλα τα τραγούδια οι στίχοι ήταν δικοί μου.

Ο Κύπριος είναι ανοικτός σε εναλλακτικές μορφές μουσικής;
Άλλαξε ο ακροατής πλέον, δεν είναι όπως παλιά. Ο κόσμος ξεκίνησε και να ακούει μουσική και να βλέπει θέατρο, αλλά και να κάνουν οι ίδιοι μουσική. Βλέπεις ότι υπάρχουν πολλές μπάντες πλέον, κάποιες αναγνωρίσιμες και άλλες όχι τόσο.

Σπούδασες ή έζησες στο εξωτερικό;
Είχα την τύχη να ταξιδέψω σε πολλές χώρες και να γνωρίσω πολλούς δασκάλους. Μεταξύ άλλων είχα την τύχη να κάμω κάποια δίμηνα σεμινάρια μαζί με τον Thomas Richards, που ήταν το δεξί χέρι του Jerzy Grotowski, κάποιου Πολωνού σκηνοθέτη ο οποίος ανακάλυψε το φτωχό θέατρο και τη δόνηση πάνω στη φωνή. Στην ουσία, ήταν κάποια μαθήματα πάνω στο αφρικανικό θέατρο και στο πώς γίνεται κάποιος να στήνει το σώμα του ώστε το σώμα του το ίδιο να είναι το όργανο από το οποίο θα βγαίνει η φωνή. Αυτό με βοήθησε πολύ να βλέπω τη μουσική με μια θεατρική ματιά.

Γράφεις μουσική και για θέατρο;
Ναι, για 2-3 χρόνια διατηρούσαμε την ομάδα Υπόγα, μαζί με το σκηνοθέτη Στέλιο Ανδρονίκου, με τον οποίο κάναμε κάθε μήνα μια παράσταση βασισμένη σε ποίηση. Πάντοτε έγραφα τη μουσική και έπαιζα μέσα ως μουσικός και ως ηθοποιός. Τελευταίως, έγραψα τη μουσική ενώ έπαιξα κιόλας στη ‘Μήδεια’ του Παναγιώτη Λάρκου που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αρχαίου Ελληνικού Δράματος. Επίσης, έγραψα μουσική και έπαιξα στην παράσταση ‘Εν κινήσει’, η οποία είχε προταθεί στα βραβεία του ΘΟΚ για τη μουσική.

Η ανταπόκριση που βρίσκεις στην Κύπρο ήταν αναμενόμενη ή είναι ανέλπιστη;
Δεν περιμένω τίποτα απολύτως. Το ίδιο για μένα είναι να έχω ένα άτομο στο ακροατήριο ή χίλια. Αυτό πρέπει να ισχύει για κάθε άνθρωπο που εκτελεί ή ερμηνεύει. Τελειώνει μια παράσταση και ο κόσμος ενστικτωδώς χειροκροτεί, είτε 2 είναι κάτω είτε 100. Οπότε δεν παίρνεις κάτι. Αν όμως έρθει ένας και σου κάνει μια ειλικρινή χειραψία, παίρνεις πολλά περισσότερα πράγματα. Σημασία έχει να κάνεις πράγματα και να προσπαθείς να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Αυτό είναι η ουσία της τέχνης. Να σε εξελίσσει σαν άνθρωπο.

Τι έχει το πρόγραμμα για τους προσεχείς μήνες;
Τον Ιούνιο ξεκινούμε μαζί με τον Αντώνη το Project Zero. 20 Ιουνίου θα παίξουμε στο Windcraft στη Λευκωσία και 21 Ιουνίου στο F?te de la Musique (Γιορτή της Μουσικής) στη Λεμεσό, εκεί θα παίξω και με το Acapella Solo Loop, ενώ τον Αύγουστο θα παρουσιάσουμε στον ‘Φέγγαρο’ μια δουλειά που κάνουμε μαζί με το Θεσσαλονικιό Γιάννη Χρηστίδη. Ο Γιάννης είχε κάνει μια δουλειά δώδεκα λεπτών με τίτλο ‘Απόχη’, βάζοντας σε αυτήν ήχους που μάζευε ο ίδιος από αυτοκίνητα, δρόμους, μωρά, κρεματόρια, βήματα… Σκεφτήκαμε κατά πόσο γίνεται να πάρουμε αυτά τα κομμάτια των 30 δευτερολέπτων και να τα μεγαλώσουμε. Θα λάβουμε επίσης μέρος στο φεστιβάλ ‘Ξαρκής’, που θα λάβει χώρα το διήμερο 15-16 Αυγούστου στο Άρσος, ως Project Zero και ως Acapella Solo Loop.