Απλώς, επαναλάβαμε εαυτόν…

Υποτίθεται περιμέναμε γιορτή και μάλιστα ήμασταν έτοιμοι να παρακολουθήσουμε και την απονομή του τροπαίου στον πρωταθλητή, σε εκδήλωση μέσα στον αγωνιστικό χώρο…
Υποτίθεται ότι γευμάτισαν οι πρόεδροι των δυο ομάδων και έστειλαν μηνύματα αθλητοπρέπειας…
Υποτίθεται ότι οι διαιτητές θα ήταν έξι και τα μάτια τους συνολικά 12, άρα δεν θα τους ξέφευγε τίποτα…
Υποτίθεται ότι έξω αλλά και μέσα στο γήπεδο η αστυνόμευση θα θύμιζε αστακό και όχι... μαριδούλα.
Υποτίθεται ότι ο χαμένος θα χειροκροτούσε τον νικητή και τέλος υποτίθεται ότι ο αγώνας θα διαρκούσε 90 συν κάτι λεπτά και όχι 52…
Τελικά, επαναλάβαμε εαυτόν και είχαμε για φινάλε αυτό που μας άξιζε, όχι τόσο σαν ποδοσφαιρικός ανταγωνισμός, αλλά σαν αντιμετώπιση που έχουμε στο άθλημα και γιατί όχι σαν κοινωνία γενικότερα.
Από το Σάββατο το βράδυ, άρχισε άλλο ένα ντέρμπι εντυπώσεων και εφευρετικότητας από τους παράγοντες και όχι μόνο.
Έτσι γίνεται συνήθως μετά από όσα στραβά συμβαίνουν μέσα και έξω από τα ποδοσφαιρικά μας γήπεδα.
Γράψαμε επανηλειμμένα απ' αυτήν εδώ τη στήλη, ότι ανεξάρτητα από το ποιος θα αναδειχτεί πρωταθλητής ή και κυπελλούχος, θα υπάρξει επόμενη μέρα και για τους δυο αλλά και για τους λοιπούς, που θα μείνουν χωρίς τρόπαιο.
Οφείλω να ομολογήσω ότι πλέον βάζω ένα πελώριο ερωτηματικό δίπλα από την πρόταση που αφορά γενικότερα την πορεία του ποδοσφαιρικού μας χώρου.
Έχει μέλλον το ποδόσφαιρο ως άθλημα και οι ομάδες συνολικά ως μέρος αυτού;
Πολύ αμφιβάλλω και για τα δυο, όχι απλώς επειδή διακόπηκε άλλο ένα ντέρμπι, αλλά γιατί η νοοτροπία που έχουν σχεδόν όλοι οι παράγοντες και γενικά αυτοί που έχουν άμεση εμπλοκή στα του χώρου, είναι τέτοια, που δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας σε κανένα λογικά σκεπτόμενο.
Όσες συσκέψεις και να προηγηθούν ενός καθοριστικού ντέρμπι, όση μυστικότητα και αν κρατηθεί για τους διαιτητές, όσες παρακλήσεις και να γίνουν από όλους και όσες υποσχέσεις και να δοθούν, τίποτα απολύτως δεν αλλάζει σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση που θα έχει το άθλημα από αυτούς που υποτίθεται ότι το υπηρετούν και το αγαπούν…
Γράφαμε και την Κυριακή ότι το βλέμμα μας θα πρέπει να είναι στραμμένο προς το αύριο και σε ό,τι αφορά το οικονομικό και σε ό,τι αφορά το αγωνιστικό κομμάτι.
Δυστυχώς φαίνεται ότι, γι' άλλη μια φορά, η σκέψη και η προσοχή μας είναι στο σήμερα και στις πρόσκαιρες επιτυχίες, και πουθενά αλλού.
Και σε άλλες χώρες κρίθηκαν τίτλοι πρωταθλήματος ή κυπέλλου.
Όλοι την επόμενη μέρα ασχολήθηκαν με το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και μέσα στο γήπεδο χειροκρότησαν οι παρευρισκόμενοι και νικητές και ηττημένους.
Μόνη εξαίρεση, εμείς.
Είμαστε οι πρωταθλητές στην αμφισβήτηση, στην καχυποψία, στη βία και στην ατιμωρησία.
Είμαστε ένας χώρος που έχει μαζεμένα όλα τα κακά που μπορούν στην πορεία να διαλύσουν όλα όσα υποτίθεται κτίσαμε τόσα χρόνια.
Γενικά, είμαστε άξιοι της τύχης και της μοίρας μας, και ό,τι πάθουμε περισσότερο από αυτά που ζήσαμε μέχρι τώρα, είναι από το ξερό μας το κεφάλι και από τίποτα άλλο…