Αλλο η ανωμαλια, αλλο η παιδεραστια
Δεν λέω… καλό είναι να ξεφεύγεις στο κρεβάτι… με αυτούς που έχουν «ξεφύγει» εντελώς όμως τι γίνεται;
ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΟΘΩΝΟΣ
Το τι συμβαίνει στο κρεβάτι του καθενός, καλώς ή κακώς δεν είμαι εκεί, έτσι ώστε να γνωρίζω από πρώτο χέρι… από την άλλη όμως σαν δορυφόρος, είμαι σε θέση να ακούω πολλά και ομολογώ ότι τα περισσότερα είναι συγκλονιστικά. Σε ό,τι αφορά τα κέρατα και τα συναφή, αυτά είναι παλιές ιστορίες …περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις. Το περίεργο είναι με κάτι «κυρίες» που πριν μερικά χρονάκια έκαναν τα αίσχιστα … τα αίσχιστα όμως και τώρα έχουν κάνει στροφή σε αυτό που λέμε οικογενειακή θαλπωρή. Τώρα εάν μετά το Eurogroup έχει φάει «κούρεμα» και το κέρατο… δεν το γνωρίζω, αλλά μπορεί να είναι και λογικό. No money, no party… no drinks άρα δεν ξεφεύγεις και κάπως έτσι κάθεσαι στη βάση σου και το παίζεις «τίμια» γυναίκα πλάι στον Καίσαρα.
Αυτό όμως που με ανησυχεί λιγάκι… από αυτά που ακούω, είναι η πρόσφατη τάση των Κυπρίων στην «ανωμαλία». Και εξηγώ… από τη μια το παίζει Κυρία από την άλλη, άμα της κάτσει καλό σεξ μπορεί να την ακούσει ολόκληρη η πολυκατοικία… και εάν ήταν μόνο το αχχχ και το βαχχχ ας πάει στο καλό. Ούτε σε σκληρή ταινία γι’ άτομα ηλικίας 18 και άνω δεν λένε τέτοια.
Α το άλλο δεν σας το είπα… πήγα και εγώ ο αδαής σε γνωστό Sex Shop για ρεπορτάζ. Στην αρχή τον λυπήθηκα τον κακομοίρη τον ιδιοκτήτη, άδειο το μαγαζί, σκονισμένα και τα «λάφυρα» που ήταν στα ράφια, λέω και εγώ,«δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες». Και όμως μετά από μια σύντομη«επιχειρηματική» ανάλυση για την προσέγγιση του Κύπριου ή της Κύπριας σε ό,τι αφορά το ερωτικό βοήθημα, κατάλαβα ότι εγώ ζούσα σε άλλον πλανήτη. Συμπέρασμα; Κανείς δεν πάει στο Sex Shop, ωστόσο ο περίεργος τύπος πίσω από την ταμειακή κάνει τρελές δουλειές… Φίλε μου λέει, δεν προλαβαίνω να στέλνω δονητές με το ταχυδρομείο, από τις πιο ακριβές γειτονιές της Λευκωσίας μέχρι και στα ορεινά χωριά της Πάφου.
Και όμως αυτή είναι η πραγματικότητα… με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στο κρεβάτι έχουμε ξεφύγει εντελώς. Απ’ εκεί και πέρα όμως, υπάρχει και μια άλλη διάσταση η οποία με θλίβει. Είναι τόσα πολλά τα κρούσματα παιδεραστίας για ένα τόσο μικρό νησί όπως η Κύπρος, που αυτό από μόνο του με κάνει να απορώ με το DNA μας και με τη διεστραμμένη ψυχή μας. Προφανώς αυτά τα βλέπουμε και ακούμε από τα Μέσα Ενημέρωσης είναι απλά και μόνο η κορυφή ενός βρόμικου παγόβουνου που μαστίζει την κοινωνία, ενώ την ίδια ώρα το οργανωμένο ή και ανοργάνωτο έγκλημα της παιδεραστίας καταστρέφει μικρές, αθώες και όμορφες υπάρξεις.
Ο εξαναγκασμός ενός παιδιού σε ερωτική επαφή, δεν είναι τίποτα άλλο από μια αρρωστημένη πράξη, που έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ανεξίτηλου τραύματος στην παιδική ψυχή. Οι παιδεραστές κάνοντας τα βίτσια τους καταστρέφουν το μέλλον των παιδιών στην αφετηρία της ζωής τους… και απορώ, τι είναι πιο σκληρό για ένα παιδί; Να το σκοτώσουν ή το να ζήσει τα ανελέητα και περίεργα βίτσια ενός ενήλικα;
Η σιωπή δεν είναι λύση… είναι καιρός το παγόβουνο να σπάσει, είναι καιρός οι ανώμαλοι να καθίσουν στο σκαμνί. Οι πραγματικοί άντρες δεν συμπεριφέρονται έτσι στα μικρά παιδιά… γιατί τα παιδιά αξίζουν σεβασμό. Διάδωσέ το!
«ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ ΝΑ ΣΤΕΛΝΩ ΔΟΝΗΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟ»