City Life
Φωτογραφία: Παντελής Πασχαλίδης

Μιχάλης Βαρέλιας
Εκπαιδευτικός, illustrator, εικονογράφος
28 ετών

Πού: Τον πετύχαμε σε μπαράκι στην παραλία Μακένζι
Πότε: ??????????.

Παρουσιάσου! Όνομα, επίθετο, καταγωγή, με τι ασχολείσαι, τι κάνεις γενικότερα!
Ονομάζομαι Μιχάλης Βαρέλιας και κατάγομαι από τη Λευκωσία. Eίμαι εκπαιδευτικός και γενικότερα ασχολούμαι με εικαστικά, την εμπορική εικογράφηση, concept art και ιστορία τεχνών.
Τώρα φαντάζομαι για σένα είναι η καλύτερη περίοδος, όπως για όλους τους καθηγητές! Πού σκοπεύεις να τη βγάλεις τους επόμενους 2 μήνες;
Σαφώς, μάλλον αυτοί οι δυο μήνες θα είναι περίοδος ανασύνταξης και εικαστικής δημιουργίας, μια και έχω αρκετές μη υλοποιήσιμες ιδέες στο sketchbook από το χειμώνα. Οπότε με βλέπω να τη βγάζω σε καμιά ντόπια παραλία με graphic tablet και αντιηλιακό.
Σήμερα τα παιδιά δείχνουν ενδιαφέρον για την τέχνη; Γενικότερα είναι κάτι που διδάσκεται;
Πιστεύω πως διαχρονικά το ενδιαφέρον για τις τέχνες υπήρχε, όμως στις μέρες μας όπου υπάρχει πληθώρα ερεθισμάτων και παραδειγμάτων αξιοποίησης της τέχνης, τα παιδιά τείνουν να “αγκαλιάζουν” τις τέχνες πιο θερμά. Κατ’ εμένα το πρόσφορο έδαφος -υλικά και πνευματικά- είναι αυτό που προγενετικά θα δημιουργήσει το ενδιαφέρον για την τέχνη, αφού η οποιαδήποτε μορφή διδασκαλίας, αν και θεωρείται άκρως σημαντική, χωρίς το πρόσφορο έδαφος είναι μάταια.
Εκτός από το να διδάσκεις τέχνη, την ασκείς κιόλας. Τι σε γεμίζει ψυχικά για να αποφασίσεις να αρχίσεις ένα έργο. Τι σε εμπνέει;
Αρκετά έργα μου απορρέουν από ερωτήματα που θέτω στον εαυτό μου, αφού σαν περίεργος παρατηρητής που είμαι με γεμίζει ψυχικά να αναλύω οπτικά διάφορες καταστάσεις και φαινόμενα. Εμπνεύσεις αντλώ από τον κόσμο των επιστημών, την ιστορία και μυθολογία, από την ψυχολογία και από διάφορες ενδιαφέρουσες κοινωνικό-οικονομικές καταστάσεις.
Τι διαφορετικό μπορεί να δει κάποιος μέσα από τα έργα σου; Από πού πιστεύεις πως ένας τρίτος θα καταλάβει ότι ένα έργο είναι δικό σου, χωρίς να είναι ενημερωμένος.
Πιστεύω πως η δουλειά μου είναι ένα κράμα ρεαλισμού και μοντέρνου αφαιρετισμού, ενώ πάντα δίνω περαιτέρω έμφαση στην ατμόσφαιρα ενός σχεδίου παίζοντας με το φως. Ίσως κάποιος μπορεί να δει και να μεταφράσει διάφορα μηνύματα ή συναισθήματα μέσα από αυτό. Ευελπιστώ πως ακριβώς αυτόν το χρωματικό διάλογο στην ατμόσφαιρα των έργων μου θα τα ταυτίζει με μένα… αν και ακόμη το δουλεύω.
Βρίσκεις τον εαυτό σου να δυσκολεύεται στο κομμάτι της “λογικής” και της “οργάνωσης”, όπως λένε για τα άτομα που είναι πιο καλλιτεχνικά ανεπτυγμένα.
Όχι, προσωπικά πιστεύω πως αυτή η απαρχαιωμένη ταύτιση του “καλλιτέχνη” με τη λογική και την οργάνωση δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά ένα γενικευμένο και δαιμονοποιημένο στερεότυπο, ακριβώς όπως το στερεότυπο του πεινασμένου και κουρελιασμένου καλλιτέχνη που πολλοί έχουμε ακούσει από τους πατεράδες και τους παππούδες μας. Ουσιαστικά ένα παράγωγο του χθες.
Μότο της ζωής σου είναι...
Ποτέ να μην απελπίζεσαι, γιατί πάντα υπάρχει μια μέση λύση για όλα.