SELFPORTAIT

Εδω υπαρχει ταλεντο!

Στην παράσταση Οικογένεια Άνταμς υποδύεται μία Μαύρη Χήρα. Στην πραγματικότητα η Μαρίνα Βρόντη επιλέγει να αντιμετωπίζει την τέχνη της αλλά και τη ζωή με καθαρότητα. Η ταλαντούχα ηθοποιός σκιαγραφεί το πορτρέτο της, χρησιμοποιώντας όλη την παλέτα των χρωμάτων!
ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
STYLING: ΣΟΦΙΑ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΑΝΤΑΜΣ Αλλιώτικο χιούμορ… «μαύρο» που πάει πολύ. Το κείμενο είναι του Ελευθέριου Κακαθύμη και βασίζεται στην ομώνυμη μαύρη κωμωδία Addams Family. Πιστέψτε με η παράσταση είναι ατάκα και γέλιο.
ΜΑΥΡΗ ΧΗΡΑ Στην παράσταση υποδύομαι την Ντέπυ μία «Μαύρη Χήρα», η οποία παντρεύεται πλούσιους άντρες, τους παίρνει τα χρήματα κι έπειτα τους σκοτώνει ή το αντίστροφο. Πρώτα τους σκοτώνει και ύστερα τους παίρνει τα χρήματα. Αυτό που μ’ αρέσει στην Ντέπυ είναι που είναι σικάτη και πανούργα… Δεν επηρεάζεται από συναισθηματισμούς. Όταν θέλει κάτι το παίρνει.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ είναι η αποδοχή. Το να αποδέχεσαι τον άλλο όπως είναι και να μην τον χλευάζεις ή να τον σνομπάρεις για τη διαφορετικότητά του, καθώς επίσης και το να μπορείς να βλέπεις με χιούμορ κάποιες πολύ μαύρες πτυχές της ζωής.
Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΗΜΕΡΑ Φυσικά και εξακολουθεί να ταλαιπωρεί τις ζωές κάποιων ανθρώπων. Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω μας; Τα πράγματα είναι άσχημα, σε σημείο μάλιστα που προσπαθώντας κάποιος να δείχνει ότι δεν τον ενοχλεί η διαφορετικότητα, γίνεται γελοίος και υπερβολικός, αποδεικνύοντας ότι όχι μόνο τον ενοχλεί, αλλά κομπλάρει τόσο πολύ που συμπεριφέρεται ανόητα.
ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΟΙ ΤΑΜΠΕΛΕΣ του τύπου επειδή είσαι έτσι δεν μπορείς να κάνεις αυτό, ή επειδή περπατάς με ένα συγκεκριμένο τρόπο δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο, ή ακόμη επειδή σκέφτεσαι έτσι δεν θα πας μπροστά… Εκατοντάδες παραδείγματα μάς έχουν αποδείξει το αντίθετο….
ΣΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ φυσικά και ισχύει αυτό με τη διαφορετικότητα. Επειδή όμως στο θέατρο υπάρχει φαντασία, πιστεύω πως το έχουμε ξεπεράσει. Οι καλλιτέχνες έτσι; Όχι οι μπακάληδες της τέχνης. Αυτοί δεν θα το ξεπεράσουν ποτέ οι καημένοι.
ΕΓΩ ΔΕΝ ΒΙΩΣΑ τέτοιες καταστάσεις… ακόμη. Μπορεί όμως και να μου έχει συμβεί. Να έχω δηλαδή χάσει κάποια δουλειά εξαιτίας της εμφάνισής μου και να μην έμαθα ποτέ ότι ήταν γι’ αυτό το λόγο που δεν την πήρα. Μα τι λέω; Σίγουρα έχει συμβεί. Απλά όχι στα μούτρα μου μπροστά. Με το γάντι….
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΠΑΝΤΑ ήταν να γίνω ηθοποιός. Έβλεπα τον πατέρα μου να παίζει, άκουγα το τρίτο κουδούνι και με πλημμύριζε συγκίνηση. Ακόμα το παθαίνω… Ήθελα να γίνω ηθοποιός και όταν ήμουν παιδί και όταν ήμουν έφηβη και όταν έφτασα στην Αθήνα για να φοιτήσω στην Πάντειο, στο τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης.
Η ΠΑΝΤΕΙΟΣ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΣΤΟΙΧΗΜΑ με τον εαυτό μου. Ήθελα να αποδείξω ότι επειδή θέλω να γίνω ηθοποιός,δεν σημαίνει ότι είμαι βλάκας. Πέρασα λοιπόν, πήγα και φυσικά στο δεύτερο χρόνο μπήκα στη Δραματική Σχολή. Τον τρίτο χρόνο δεν ξαναπήγα στην Πάντειο. Ο Μαρξ με τον Μπρεχτ κάτι είχαν να πουν. Ο Σαίξπηρ με τον Σμιθ τίποτα. Έμεινα στη Δραματική. Δεν νομίζω ότι εξέπληξε κανέναν το γεγονός.
ΜΟΛΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΤΗ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ μπήκα στο Studio Υπό Το 0 του Νίκου Καραγέωργου. Εκεί για 3 χρόνια έκανα αυτοσχεδιασμό και Playback Theater. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι εκείνα τα χρόνια με έφτιαξαν ως ηθοποιό. Παράλληλα ομάδες… σχήματα, μικροί θίασοι, κάποιες περιοδείες και άλλες δουλειές, άσχετες για επιβίωση… Σερβιτόρα, τηλεφωνήτρια, πωλήτρια και άλλα πολλά προκειμένου να κρατηθώ μέσα σ’ αυτό, που αγαπούσα και ήταν η υποκριτική.
Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ ήταν στο Θέατρο Βικτώρια στην παράσταση Προσεχώς Από Τον Κινηματογράφο Στο Θέατρο σε σκηνοθεσία Νίκου Καραγέωργου, στα Μυστικά και Ψέματα. Ήμουν πανευτυχής. Το τρίτο κουδούνι. Τα χέρια μου να ιδρώνουν. Η καρδιά μου να χτυπά στην πλάτη μου… τα δάχτυλα να τρέμουν… Το φως έντονο να με τυφλώνει… και μετά το χειροκρότημα… Αχ ! Θεέ μου εκείνο το χειροκρότημα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ!
Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ Ξεκίνησα στον Αντ1 Ελλάδος και στο σίριαλ Θα Βρεις το Δάσκαλό σου. Δεν πολυκαταλάβαινα τι γίνεται. Την πρώτη μέρα στο γύρισμα, στο διάλειμμα για φαγητό δεν έφαγα τίποτα. Με ρωτούσαν γιατί δεν τρώω κι εγώ έλεγα δεν πεινώ. Ενώ πείναγα όπως όλοι. Είχαν περάσει ώρες. Ντρεπόμουνα να φάω μαζί τους, μπροστά τους. Ήμουν πολύ κομπλαρισμένη.
ΘΕΑΤΡΟ Ή ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ; Έχουν και τα δύο τη χάρη τους. Αλλά με το χέρι στην καρδιά σου λέω, ότι το θέατρο δεν το αλλάζω… με όλο το χρυσάφι του κόσμου. Και με τα νύχια μου θα γαντζωθώ από το σανίδι αν χρειαστεί…
ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΘΟΡΙΣΑΝ Από τις πιο σημαντικές ήταν η συμμετοχή μου στο Γράμμα στον Ορέστη του Στέφανου Δρουσιώτη. Για πρώτη φορά ένιωσα ότι κάποιος στην Κύπρο εκτιμά ό,τι έχω να δώσω. Ότι με σέβεται ως ηθοποιό και δεν μου πετά ότι ξέμεινε ή αποφάγια…. Μετά γνώρισα τον Αχιλλέα Γραμματικόπουλο, ο οποίος με κράτησε όταν ήμουν έτοιμη να πέσω. Με κρατά μέχρι σήμερα. Άλλες σημαντικές στιγμές ήταν η πρώτη φορά που πήρα μισθό κανονικό στην Αθήνα με το Αυτό θα Το Δούμε στο Θέατρο Βικτώρια με τον αγαπημένο μου Δημήτρη Κομνηνό. Επίσης πιο πριν η τριετής συνεργασία μου στην Αθήνα με το Νίκο Καραγέωργο. Αυτός με έφτιαξε ότι είμαι σήμερα. Με τα στραβά μου και τα καλά μου… Αυτοί οι τέσσερις άντρες σκηνοθέτες, καθόρισαν τη θεατρική μου πορεία και συμπεριφορά…
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ έχει να επιτελέσει το σημαντικότερο ρόλο σήμερα, καθώς μπορεί να πει και να πράξει στη σκηνή, όσα η πολιτικοί δεν τολμούν. Έχει τη δυνατότητα να κρατήσει το χαμόγελο στα χείλη των ανθρώπων πριν το σβήσει μια για πάντα το στραβό τιμόνι της παγκόσμιας οικονομίας.
ΟΙ ΝΕΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ πρέπει να έχουν πίστη. Μην αγχώνεστε παιδιά, δεν είναι όλα χαμένα, εγώ ακόμα πιστεύω… στο θέατρο που με δίδαξαν.
Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ Νιώθω ότι παλεύω και κάτι καταφέρνω. Η επιτυχία για μένα έχει ακόμα δρόμο για να ’ρθει…
ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ πιο αξιοπρεπείς συνθήκες. Ο ηθοποιός δεν είναι ζητιάνος, ούτε καραγκιόζης. Είναι καλλιτέχνης. Όταν το καταλάβουμε σ’ αυτή τη χώρα μπορεί να αποκτήσουμε και πολιτισμό…
ΤΙΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ ΜΟΥ τις βρίσκω, όταν πάω σπίτι και με περιμένει ένας άνθρωπος που είναι έξω από όλα αυτά. Που περιμένει να μου πει για τον καιρό, για το τι θα φάμε και τι παίζει στο σινεμά...
ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΤΩ θέλω ο άλλος να είναι ειλικρινής κι αν δεν είναι να μην το καταλάβω. Να με κοιτά στα μάτια κι όταν του πω για τον Αριστοφάνη και τον Γκαίτε να μη νομίσει ότι του μιλώ για τα σκυλάκια του γείτονα. Και φυσικά ευγένεια… ευγένεια.
Η ΕΥΤΥΧΙΑ είναι μία στιγμή που είσαι εκεί που θες, μ΄ αυτούς που θες… Μία μέρα που θα γελώ μέχρι δακρύων και μετά θα σβήσει το γέλιο και θα κοιτάξω γύρω μου, αυτοί που θα κοιτάζω θέλω να τους αγαπώ. Να μείνει το χαμόγελο και στα δικά μου χείλη και στα δικά τους. Αυτό είναι ευτυχία….


ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Είναι αριστούχος Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής Αθηνών Γ. Θεοδοσιάδη και του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδος. Έφυγε από την Αθήνα το 2010 έχοντας συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες: Ν. Καραγέωργο, Α. Παπαδόπουλο, Γ. Νέζη, Α. Τσιοτσιόπουλο, Ε. Θωμοπούλου, Φ. Μακρή, Δ. Κομνηνό. Στην Κύπρο συνεργάστηκε με τους σκηνοθέτες Μ. Ζήρα, Μ. Τίγκιλη, Τ. Τζαμαργιά , Β. Αργυρίδη, Χ. Ζάνο, Σ. Κοτσίκο, Σ. Δρουσιώτη και Α. Γραμματικόπουλο και σε έργα της χορογράφου Χλόης Μελίδου… Στην τηλεόραση έχει παίξει στις Γενιές της Σιωπής και στο Βαλς με 12 Θεούς. Τώρα συμμετέχει στην παράσταση Οικογένεια Άνταμς Πρεμιέρα: 5/5 Κingston Town Λεμεσού, Παραστάσεις: 12, 26 /5 & 26, Kingston Town Σατιρικό θέατρο 22 & 29/5.