May day

Η αλήθεια είναι ότι όσο ανοίγει ο καιρός, όσο φτιάχνουν οι μέρες και ζεσταίνουν οι νύχτες τόσο δυσκολεύεσαι να συγκεντρωθείς, να μείνεις στο γραφείο και να δουλέψεις χωρίς τα ταξιδεύει το μυαλό από τα ανοιχτά παράθυρα. Αυτή την περίοδο είμαι κάπως… είμαι λίγο χτυπημένη, όχι από έρωτα αλλά από την άνοιξη. Θέλω και δεν θέλω, μπορώ και δεν μπορώ. Του χειμώνα τα ‘σκέφτομαι και γράφω’ έχουν γίνει ‘παίζω και γελώ’. Έτσι είναι, η άνοιξη σε αποσυντονίζει. Αλλά σου αρέσει. Αυτή η έλλειψη συντονισμού φέρνει και την ανατροπή στη ζωή. Και χωρίς ανατροπή απλά δεν θα υπήρχε η άνοιξη.
Για αυτό στέλνω σήματα may day από τον ασύρματό μου. Μια βοήθεια ζητώ που να με συγκεντρώσει, κάτι που να με επαναφέρει στη βασανιστική αλλά αποτελεσματική πειθαρχία μου. Καμία σωτηρία και από πουθενά. Αστέρω θα μείνω μέχρι να έρθει και πάλι ο χειμώνας. Θα μουρμουράω σαν την αλαφροΐσκιωτη ‘σπίτι μου έχω τον ουρανό και μικρό μου αδερφάκι είναι το χαμομήλι’.
May day φωνάζω απεγνωσμένα, γιατί αλλιώς δουλειά δεν θα βγει. Τα deadlines θα μείνουν dead και τα κείμενα θα στοιβάζονται. Η Βαλ θα πάθει κλονισμό και η Βακασιόν υπερκόπωση. Πρέπει να συγκεντρωθώ και να αποδώσω. Και πού να βρω τα κουράγια; Πού να βρω την έμπνευση; Ο Σάββας, φίλος νέος και παιδί τζιμάνι, με ρωτά με την απόγνωση στα μάτια ζωγραφισμένη: ‘Πού μπορώ να βρω κάτι ή κάποιον να με εμπνεύσει;’. Παίρνω βαθιά ανάσα και του λέω χωρίς να είναι το ύφος περισπούδαστο: ‘Θα το βρεις μέσα σου, η έμπνευση είσαι εσύ, η δύναμή σου είσαι εσύ’. Έτσι ξαφνικά η δική μου δύναμη επανήλθε. Το ανοιχτό παράθυρο άνοιξε διάπλατα, το φούλι και το γιασεμί μού τρύπησαν τα ρουθούνια, το μυαλό άνοιξε, και μια παιχνιδιάρικη πειθαρχία ήρθε στην οθόνη μου. ‘Τώρα γράφουμε και ύστερα παίζουμε’ όπως τότε που πήγαινα σχολείο. Πρώτα να κάνω τα μαθήματα και μετά να παίξω στη γειτονιά. Με ένα χαμόγελο παιδικό, στέλνω σε εμένα μηνύματα ‘may day, είναι Μάιος και ο ήλιος λάμπει, να θυμηθώ να ζήσω’.