Ο ταξιδιώτης του θέατρου

Τον επέλεξε για βοηθό του ο γνωστός Άγγλος σκηνοθέτης Declan Donnellan στην παράσταση ‘Κρίμα που είναι πόρνη’, ανοίγοντας νέους δρόμους στην καριέρα του. Ο λόγος για τον Πάρι Ερωτοκρίτου, ο οποίος αυτή την περίοδο σκηνοθετεί το έργο ‘Η καρδιά ενός σκύλου’. Ο Κύπριος σκηνοθέτης κάνει ένα σύντομο time out από τα διεθνή θεατρικά σαλόνια και μας ταξιδεύει θεατρικά στην παλιά Λευκωσία! Από τη Βαρβάρα Γεωργιάδου


Το ταλέντο εν τη ενώσει… Δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις αλλιώς τη συνάντηση της Paravan Proactions με τον Μάριο Κακουλλή και την Ειρήνη Ανδρονίκου που υπογράφουν την παραγωγή της παράστασης ‘Η καρδιά ενός σκύλου’ με το σκηνοθέτη Πάρι Ερωτοκρίτου. Πρόκειται για μια ομάδα ταλαντούχων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν διαγράψει μια πετυχημένη και ενίοτε ανατρεπτική διαδρομή στο χώρο της θεατρικής δημιουργίας πηγαίνοντας το θέατρο κάθε φορά και ένα βήμα παραπέρα.

Θεατρική εξερεύνηση
Όλα ξεκινούν από μια ανακοίνωση. ‘Χάθηκε σκύλος που μιλά. Μετρίου αναστήματος. Καφετί τρίχωμα, γαλάζια μάτια, περπατά στα δύο πόδια και βρίζει. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, ουλή στο κεφάλι και φιλελεύθερες πολιτικές προσεγγίσεις’. Η καρδιά ενός σκύλου, είναι μια παράσταση χώρου που εκτυλίσσεται στην παλιά Λευκωσία, χρησιμοποιεί τη διαδρομή εξερεύνησης στους χώρους μιας παλιάς κλινικής και βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Τι κρύβει όμως ‘Η καρδιά ενός σκύλου’, που σκηνοθετεί ο Πάρις Ερωτοκρίτου; “Το συγκεκριμένο έργο δοσμένο μέσα από μια σαρκαστική ματιά και με βάση τη διασκευή που προέκυψε από τις πρόβες, φέρνει στο νου σχήματα καταπίεσης και αυταρχισμού αλλά και την ανάγκη απόλυτου ελέγχου της ζωής (μιας βαθιάς πεποίθησης που πηγάζει από μεγάλη ανασφάλεια και το φόβο ότι τα πράγματα δεν θ’ αλλάξουν). Ως εκ τούτου μου θυμίζει γνώριμα σχήματα και εικόνες που είναι πολύ κοντά στην πραγματικότητα της μεταπολεμικής κυπριακής οικογένειας και των αξιών που εν μέρει τη διέπουν έως σήμερα”.
Διερωτώμαι τι ξυπνά στον ίδιο το σκηνοθέτη το έργο. Την άγρια, θαυμάσια, όμορφη και επικίνδυνη ανάγκη για ζωή, μου λέει με τον ενθουσιασμό του ανθρώπου που ζει για να δημιουργεί. Ζητώ να μάθω πώς προσέγγισε σκηνοθετικά την παράσταση. “Δεν χρησιμοποιώ μια συγκεκριμένη σκηνοθετική προσέγγιση. Προσπαθώ να βρω τρόπους ώστε τα περισσότερα πράγματα να προκύψουν από τους ίδιους τους ηθοποιούς. Αυτό προϋποθέτει ότι οι συνεργάτες πρέπει να είναι ανοιχτοί αλλά και γενναιόδωροι και να μη φοβούνται την ελευθερία του παιχνιδιού. Αν αποφεύγω κάτι είναι οι χρονοβόρες πρόβες ‘τραπεζιού’, συζήτησης και ανάλυσης. Θεωρώ το σώμα πολύ πιο έξυπνο από το μυαλό στη διαδικασία της θεατρικής πρόβας. Η πράξη/δράση είναι πιο χρήσιμη από τη σκέψη στην πρόβα”.
Ο θεατής όμως τι θα βιώσει παρακολουθώντας το έργο ‘Η καρδιά ενός σκύλου’; “Ο κάθε θεατής είναι ελεύθερος να ταξιδέψει, να αναμετρηθεί, να αναδιπλωθεί, να γελάσει και να κλάψει. Υπάρχουν αρκετές απαγορεύσεις και νουθεσίες στη ζωή μας, δεν χρειαζόμαστε άλλες. Το θέατρο ή το όποιο μήνυμά του, είναι διαφορετικό για τον κάθε θεατή, εξ ου και η επίδρασή του αποτελεί μια κατ’ εξοχήν προσωπική υπόθεση. Το πού θα ταξιδέψει και το εάν θα ταξιδέψει επαφίεται στα βιώματα και τη θεώρησή του. Ελπίζω, βέβαια, όποια κι αν είναι τα συναισθήματά του να καταφέρουμε να τον κάνουμε ν’ ευχαριστηθεί που παρακολούθησε την παράσταση”.

Η συνεργασία με τον Declan Donnellan
Ο Πάρις Ερωτοκρίτου θεωρείται ένας από τους πιο ταλαντούχους και τολμηρούς σκηνοθέτες της νέας γενιάς, γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τον επέλεξε για βοηθό του ο Declan Donnellan για το ανέβασμα της παράστασης ‘Κρίμα που είναι πόρνη’. “Τον συνάντησα με τη βοήθεια του τμήματος σκηνοθεσίας της Βασιλικής Ακαδημίας του Λονδίνου (RADA) όπου φοίτησα. Κατάφερα να τον δω μετά από πολλούς μήνες προσπάθειας και ήταν μία από αυτές τις συναντήσεις που φεύγεις γεμάτος έμπνευση, θαυμασμό και δίψα για ζωή και δημιουργία. Μετά από αυτή την πρώτη συνάντηση ακολούθησαν κι άλλες έως ότου μια μέρα με πληροφόρησε ότι ψάχνει για βοηθό. Όταν μου ανακοίνωσε πως θα είμαι ο βοηθός σκηνοθέτη στην παράσταση ‘Κρίμα που είναι πόρνη’ ένιωσα εκστατικά. Τον θεωρώ έναν από τους κορυφαίους σκηνοθέτες παγκοσμίως”. Η παράσταση που ανέβηκε στο Λονδίνο, ανοίγει ξανά αυλαία στο Barbican Centre του Λονδίνου και μετά συνεχίζει την περιοδεία της σε Αγγλία, Ρουμανία, Ολλανδία. “Δουλεύοντας μαζί του πήρα πάρα πολλά και σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος. Όσον αφορά στη θεατρική τέχνη, το πιο σημαντικό πράγμα που αποκόμισα είναι πως το θέατρο πρέπει να είναι ‘ζωντανό’, κάτι που μπορεί να ακούγεται κοινότοπο, απλό και εύκολο. Βεβαίως αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο να γίνεται παρά να λέγεται”. Διερωτώμαι εάν η συνεργασία του με το διάσημο Άγγλο σκηνοθέτη θα έχει και συνέχεια… “Ελπίζω πως ναι, αλλά είναι πολύ γρήγορα ακόμα. Η παράσταση ‘Κρίμα που είναι Πόρνη’ τελειώνει στη Χάγη στα τέλη του Ιούνη άρα έχουμε ακόμα δρόμο”.

Ένας δρόμος γεμάτος ανατροπές
Ο Πάρις Ερωτοκρίτου δεν ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που ονειρεύονταν να ασχοληθούν με την υποκριτική από μικρή ηλικία. Πρώτα σπούδασε νομικά και ύστερα άρχισε να εξερευνά το χώρο της υποκριτικής και της σκηνοθεσίας. “Η νομική ήταν μια απόφαση που πήρα σε νεαρή ηλικία και για την οποία δεν μετανιώνω. Κάποιοι είναι ικανοποιημένοι με την επιλογή που κάνουν οι ίδιοι ή κάποιοι άλλοι γι’ αυτούς στα 18 τους. Εγώ δεν ήμουν. Ένιωσα ότι πρέπει να πορευτώ αλλιώς, χωρίς βέβαια να γνωρίζω εάν θα τα καταφέρω. Ήξερα όμως ότι η όποια επιτυχία ή αποτυχία θα ήταν χρεωμένη σ’ εμένα και ως εκ τούτου θα μου ανήκε. Ακούγεται κάπως παράδοξο αλλά ήθελα να έχω ιδιοκτησία της αποτυχίας ή της επιτυχίας”. Τελικά χρεώθηκε την επιτυχία αποδεικνύοντας πως όταν κυνηγήσεις τα πραγματικά όνειρα σου, δεν έχουν παρά να πραγματοποιηθούν. “Η σκηνοθεσία προέκυψε κάπως τυχαία το 2007. Ήμουν στην Κύπρο για να παίξω σε μια παράσταση ως ηθοποιός. Τότε είχα την ιδέα να ανεβάσω την παράσταση ‘Ο Εραστής’ του Χάρολντ Πίντερ στα κυπριακά σ’ ένα διαμέρισμα. Βρήκα λίγο χρόνο, λίγες χορηγίες, καλούς και ενθουσιώδεις συνεργάτες και έτσι προχώρησα. Αυτή η δουλειά σήμανε και την αρχή του Fresh Target Theatre”. Ο Πάρις Ερωτοκρίτου έχει υπογράψει μέχρι στιγμής αρκετές δουλειές, εκείνη όμως που θυμάται έντονα είναι τη ‘Νέα Τάξη Πραγμάτων 1’ στην Αθήνα, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. “Ήταν η πρώτη μεγάλη παραγωγή της ομάδας μου Fresh Target Theatre και οι απαιτήσεις και προκλήσεις ήταν πολύ μεγάλες για όλους μας. Πολύ μεγάλη βέβαια ήταν και η χαρά για την ανταπόκριση του κοινού και τις κριτικές στον αθηναϊκό Τύπο”. Όσο για τα επόμενα σχέδια του ιδίου και του Fresh Target Theatre του είναι άκρως ενδιαφέροντα. “Στο μυαλό μου βρίσκεται ένα από τα πρώτα κείμενα του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Είναι ένα φανταστικό κείμενο με καυστικό χιούμορ. Αν τα καταφέρουμε οικονομικά τότε θα προχωρήσουμε. Στα σχέδια της ομάδας είναι επίσης και ένα Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου -κάτι που λείπει δραματικά από τη χώρα”.

INFO: Παραστάσεις: 25, 26, 30 Απριλίου και 2, 3, 7, 9, 10, 14, 16, 17, 18 Μαΐου. Πρώτη παράσταση 19.30 και δεύτερη 21.30.