Το (ιταλικό) σινεμά στα καλύτερά του

Αν αναρωτήθηκες ποτέ πώς μεταφράζεται η ‘τέλεια ομορφιά’ στη μεγάλη οθόνη, τότε το ‘La Grande Bellezza’ του Paolo Sorrentino θα σου δώσει την απάντηση. Από τον Κλεάνθη Κλεάνθους

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα φαν του ιταλικού κινηματογράφου. Πάντα το έβρισκα υπερβολικά ποιητικό και στυλιζαρισμένο για τα γούστα μου (χωρίς φυσικά να θέλω να αναιρέσω την περίοδο που μεσουρανούσε μέσα από τα αριστουργήματα των μεγάλων του σκηνοθετών, όπως του Fellini, του Visconti και του Antonioni). Αν μου έλεγες να ξεχωρίσω ένα ευρωπαϊκό σινεμά θα σου έλεγα σαφώς το (πιο kinky) γαλλικό ή το (πιο psycho) σκανδιναβικό. Είναι πολύ πιο κοντά στα ‘περίεργα’ σινεφίλ μου γούστα. Για παράδειγμα φέτος λάτρεψα το ‘La Vie D’Adele’ του Abdellatif Kechiche και ξαφνιάστηκα που δεν προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ το ‘The Hunt’ του Thomas Vinterberg, ήταν για μένα μια από τις πιο σοκαριστικές (και συγκλονιστικές) ταινίες της χρονιάς. Όμως, να σου που μια ιταλική ταινία, ήρθε φέτος να φέρει τα πάνω-κάτω και να με κάνει να αναθεωρήσω όλα όσα μέχρι τώρα πίστευα για το (γλυκανάλατο) ιταλικό σινεμά, το οποίο ειδικά τα τελευταία χρόνια δεν είχε τίποτα, μα τίποτα σημαντικό να επιδείξει, παρά μόνο έμεινε να αναπολεί τις ένδοξες μέρες του ‘Dolce Vita’ (παρόμοια κινηματογραφική ‘αγρανάπαυση’ είχαμε παρατηρήσει και στην Ελλάδα, μέχρι που ήρθε ο Γιώργος Λάνθιμος να φέρει ένα ‘νέο κύμα’ στο ελληνικό σινεμά με τον ‘Κυνόδοντα’). Οφείλω λοιπόν να ομολογήσω ότι ταινία του επιπέδου του ‘La Grande Bellezza’ το παγκόσμιο σινεμά (κι εγώ προσωπικά) είχε πολλά χρόνια να δει. Ουσιαστικά δεν μιλάμε για μια ακόμα καλογυρισμένη ταινία, αλλά για ένα αψεγάδιαστο κομψοτέχνημα. Κάθε κάδρο της ταινίας, κάθε της σκηνή, σου κόβει την ανάσα με την υψηλού επιπέδου ομορφιά της. Εδώ η λεπτομέρεια κάνει όντως τη διαφορά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι η ταινία σάρωσε όλα τα βραβεία στο διάβα της (ανάμεσά τους τη Χρυσή Σφαίρα και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας). Φυσικά, ούτε ο Paolo Sorrentino (‘Il Divo’, ‘This Must Be the Place’) είναι ένας τυχαίος σκηνοθέτης. Είναι ένας μετρ της υψηλής (κινηματογραφικής) αισθητικής, ο οποίος -σαφώς επηρεασμένος από το ύφος και την τεχνική του Fellini- αποτυπώνει στο λευκό πανί τη δική του εκδοχή για το τι σημαίνει ‘dolce vita’ και ‘τέλος εποχής’. Και το κάνει -ηδονικά- καλά! Πρωταγωνιστής σε αυτό το πολύ ελπιδοφόρο δείγμα του νέου ιταλικού σινεμά, είναι ο υπέροχος Toni Servillo, ο οποίος υποδύεται με τρομερή υποκριτική δεινότητα το ρόλο ενός 65χρονου γοητευτικού bon viveur και κοσμικού άνδρα της Ρώμης, του Jep Gambardella, ο οποίος απολαμβάνει στο μέγιστο την κοινωνική ζωή της πόλης. Παρευρίσκεται σε ακριβά δείπνα και πάρτι, όπου το λαμπερό του πνεύμα και η ευχάριστη παρουσία του είναι πάντα ευπρόσδεκτα. Είναι ένας επιτυχημένος δημοσιογράφος και αμετανόητος γόης, ο οποίος είχε γράψει στα νιάτα του ένα (και μοναδικό) μυθιστόρημα που του εξασφάλισε ένα λογοτεχνικό βραβείο και τη φήμη του καταπιεσμένου καλλιτέχνη. Πλέον, καμουφλάρει τη δυσφορία του με κυνισμό, που τον κάνει να βλέπει τον κόσμο με πικρόχολο σαρκασμό. Στην ταράτσα του διαμερίσματός του, με θέα το Κολοσσαίο, οργανώνει πάρτι όπου ‘Το Ανθρώπινο Σύστημα’ -ο τίτλος του μυθιστορήματός του- ξεγυμνώνεται και όπου διαδραματίζεται η κωμωδία της ανυπαρξίας. Κουρασμένος από τον τρόπο ζωής του, ο Jep καμιά φορά ονειρεύεται να ξαναπιάσει το γράψιμο, στοιχειωμένος από τις αναμνήσεις ενός νεανικού έρωτα. Θα τα καταφέρει όμως; Μπορεί να ξεπεράσει τη βαθιά αποστροφή του για τον εαυτό του και τους άλλους σε μια πόλη της οποίας η εκθαμβωτική ομορφιά αρχίζει να ξεθωριάζει; Ο ελληνικός τίτλος της ταινίας μεταφράζεται ως ‘Η Τέλεια Ομορφιά’. Πλήρως αντιπροσωπευτικός για μια... τέλεια ταινία!

Η ταινία ‘La Grande Bellezza’ θα προβληθεί στις 4, 5, 6 και 8 Μαΐου στο Cine Studio, Λευκωσία, 21.00 (K 20.00).