Ποιος θέλει τον διαμελισμό της Ουκρανίας;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που έπρεπε να υπερασπίζεται αρχές και αξίες, έχει μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση που δημιουργήθηκε

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΥΛΙΚΚΑ*

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία τον τελευταίο μήνα είναι καταιγιστικές. Από τη μια μέρα στην άλλη σημειώνονται γεγονότα που πιθανόν να αλλάξουν την ιστορία της χώρας. Ο κόσμος παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα, η πλειοψηφία όμως των δυτικών μέσων ενημέρωσης δίδουν μια μονόπλευρη πληροφόρηση, να μην πω παραπληροφόρηση, που εστιάζεται στο ότι ο ουκρανικός λαός έχει εξεγερθεί ενάντια στο διεφθαρμένο και αντιδημοκρατικό καθεστώς του Προέδρου Γιανούκοβιτς, και ότι η Αστυνομία του καθεστώτος πυροβολούσε αδιακρίτως ενάντια στους διαδηλωτές σκοτώνοντας 80 περίπου άτομα.
Η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΕΟΚΕ) δύο φορές συζήτησε το θέμα της Ουκρανίας, τη μια φορά στην παρουσία της τραγουδίστριας της Εurovision Ρουσλάνας, εγκρίνοντας με πλειοψηφία και εν μέσω χειροκροτημάτων ένα μονόπλευρο ψήφισμα ενάντια στο καθεστώς Γιανούκοβιτς, ένα ψήφισμα που καταδίκαζε τη βία και στήριζε την αντιπολίτευση και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας.
Υπενθυμίζουμε ότι όλα άρχισαν με την άρνηση του Γιανούκοβιτς να υπογράψει τη συμφωνία τελωνειακής ένωσης της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση τον περασμένο Δεκέμβριο. Χιλιάδες διαδηλωτές, οπαδοί της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, βγήκαν στους δρόμους του Κιέβου για να διαμαρτυρηθούν ενάντια σ’ αυτήν την απόφαση. Σε αυτούς παρεισέδυσαν και ακροδεξιές οργανώσεις, που εκ των υστέρων φάνηκε πως αυτές κυριάρχησαν χρησιμοποιώντας βία και καταλαμβάνοντας κυβερνητικά κτίρια. Άρχισε μια ένοπλη αντιπαράθεση με την Αστυνομία, με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και από τις δύο πλευρές.
Από την πρώτη στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ επενέβησαν ανοικτά υπέρ της αντιπολίτευσης. Η Ρωσία, που στην Ουκρανία έχει τεράστια οικονομικά πολιτικά συμφέροντα, ενώ στις ανατολικές περιοχές της χώρας επικρατεί το ρώσικο στοιχείο, θορυβήθηκε έντονα και άρχισε τις δικές της παρεμβάσεις. Τελικά επιτεύχθηκε μια συμφωνία μεταξύ του καθεστώτος και της αντιπολίτευσης για τη διενέργεια εκλογών και την αποχώρηση των διαδηλωτών από τα κυβερνητικά κτίρια και από την πλατεία Μεϊντάν. Η συμφωνία αυτή ουδέποτε εφαρμόστηκε, αφού τα ακροδεξιά στοιχεία παρέμειναν στην πλατεία, απειλούσαν και ζητούσαν την άμεση παραίτηση της κυβέρνησης. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν ήταν ραγδαίες. Πραξικοπηματικά η αντιπολίτευση, εκμεταλλευόμενη την κατάσταση και με τη σιωπηρή ανοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επέβαλε μέσω του κοινοβουλίου την παραίτηση του Γιανούκοβιτς και τη δημιουργία προσωρινής μεταβατικής κυβέρνησης.
Και η πρώτη ενέργεια αυτής της «κυβέρνησης» ήταν η απελευθέρωση της πρώην Προέδρου Τιμοσένκο. Αν το καθεστώς Γιανούκοβιτς σχετίζεται με τη διαφθορά και τη σπατάλη (και πιθανόν έτσι είναι), η κυβέρνηση της Τιμοσένκο ήταν πρωταθλήτρια σ’ αυτόν τον τομέα, ενώ η ίδια σφετερίστηκε τεράστια περιουσία του Δημοσίου με αποτέλεσμα να καταλήξει στη φυλακή.
Τα επόμενα βήματα ήταν ακόμη πιο αντιδραστικά και προκλητικά. Κατατέθηκαν νομοσχέδια για την αποποινικοποίηση της ναζιστικής προπαγάνδας, νομοσχέδια που θέτουν εκτός νόμου το κομμουνιστικό κόμμα της Ουκρανίας, σχέδιο που καταργεί το δικαίωμα μειονοτήτων να χρησιμοποιούν τη μητρική τους γλώσσα, δηλαδή απαγορεύονται τα Ρωσικά, τα Ρουμανικά, τα Ουγγρικά, τα Ελληνικά, ενώ οι δυνάμεις της Αστυνομίας αντικαθίστανται από άνδρες του ναζιστικού λεγόμενου «δεξιού τομέα».
Αυτή, λοιπόν, είναι η επανάσταση που υποσχόταν η αντιπολίτευση, αυτή είναι η νέα ευρωπαϊκή Ουκρανία στην οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση έσπευσε να δώσει την υποστήριξη της, αυτή είναι η δημοκρατία και σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Δεν αντιλαμβάνονται οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι με αυτόν τον τρόπο οδηγούν αυτήν τη χώρα στον διαμελισμό και στην εμφύλια σύρραξη; Ήδη άρχισαν να διαφαίνονται αποσχιστικές τάσεις κυρίως από τους ρωσόφωνους της Κριμαίας. Γιατί η τεράστια αυτή χώρα των 46 περίπου εκατομμυρίων δεν είναι μόνο το Κίεβο, απ’ όπου προβάλλοντο καθημερινά οι διαδηλώσεις, αλλά το Χάρκοβο, η Οδησσός, η Σεβαστούπολη, η Ντιεπρ, μεγάλες πόλεις που βρίσκονται στην ανατολική Ουκρανία και έχουν ρωσόφωνους κατοίκους. Τι θα γίνει αν όλοι αυτοί εξεγερθούν ενάντια στην πραξικοπηματική κυβέρνηση: Πρέπει λοιπόν να σταματήσουν οι έξωθεν παρεμβάσεις, να στηριχθεί το δικαίωμα του ουκρανικού λαού ελεύθερα να αποφασίσει για το μέλλον του, και όχι να του υποδεικνύουν ποιο δρόμο να ακολουθήσει. Δυστυχώς, η Ευρωπαϊκή Ένωση, που έπρεπε να υπερασπίζεται αρχές και αξίες, έχει μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση που δημιουργήθηκε.

* Μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής
και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ)