Ανοικτή επιστολή στον Τζορτζ Κλούνεϊ

Αγαπητέ Τζορτζ,
Σε χαιρετώ απ’ την ηλιόλουστη Λευκωσία, της χώρας Κύπρου, τρίτο μεγαλύτερο νησί στη Μεσόγειο, στο χάρτη ανατολικά να κοιτάζεις. Κατ’ αρχάς να απολογηθώ που δεν βρήκα χρόνο να δω την καινούργια σου ταινία, «Μνημείων Άνδρες» (The Monuments Men). Δεν είναι πως μ’ έχει καλύψει το History Channel με κάθε φρικιαστική λεπτομέρεια για τους Ναζί, κα-θη-με-ρι-νά, ούτε που ο άντρας μου είναι κολλημένος με σχετικές ταινίες και ντοκιμαντέρ. Όχι, όχι, ανυπομονώ να τη δω, σ’ το υπόσχομαι. Λοιπόν Τζορτζ μου, επικοινωνώ μαζί σου σχετικά με τις ελγίνειες δηλώσεις σου. Το αμήχανο χαμόγελό σου και η προσπάθεια να φανείς politically correct μπροστά στο δημοσιογράφο ήταν όλα τα λεφτά. Τέλεια οδοντοστοιχία by the way. Να σε ευχαριστήσω, γιατί στάθηκες αφορμή ξέρεις, με την πράξη σου αυτή, να επιβεβαιώσουμε το πόσο βλαχομπαρόκ μπορεί να καταντήσει ένας πολιτικός. Και εξηγούμαι, Τζορτζ μου. Το celebrity endorsement το καταλαβαίνω, παρόλο που ήμουν φαν του nespresso πριν με ρωτήσεις «what else?». Φαν δικός σου δεν είναι αυτός ο χωριάτης ο δήμαρχος του Λονδίνου απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι. Μα να χασκογελά και να αναφερθεί σε σένα ως «That Clooney», παραπέμποντας στην εγγλέζικη φράση «That Looney»; Τς, τς, τς. Παραμένοντας στο «That Looney», να σε ρωτήσω κι αν πήρες την επιστολή του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού της Ελλάδος. Τι ευγενικό εκ μέρους του Παναγιωτόπουλου να σε προσκαλέσει στο Γκρις Τζορτζ μου. Κίνηση που έπρεπε να διδάσκεται σε κάθε respectful σχολή, αν όχι Πολιτικών Επιστημών, τουλάχιστον Μάρκετινγκ. Βλέπεις κατά καιρούς, πόνταραν πολλοί και διάφοροι στην επιστροφή των γλυπτών. Απ’ τη Μελίνα, μέσα της δεκαετίας του ’80, στον Σημίτη που ήταν πεπεισμένος πως με την επιστροφή των Ολυμπιακών το ’04 -Phoebus and Athena, you know- θα επέστρεφαν και τα μάρμαρα, μέχρι και τον Μπλερ, που στην προεκλογική του διακήρυττε πως θα τα ξαπόστελνε πίσω αν εκλεγόταν. Του τελευταίου, Τζορτζ μου, ξεχάστηκε η δήλωσή του το ίδιο γρήγορα με την αδιάφορη θητεία του. Ήταν κι η ολοκλήρωση του Μουσείου της Ακρόπολης. Και μέχρι να μπει κι η τελευταία σπόντα στον τοίχο, όλων τα βλέμματα ήταν γυρισμένα προς το Λονδίνο. Και φτάσαμε στο 2014, κι οι καιροί έχουν αλλάξει, κι ο Παναγιωτόπουλος είπε να ποντάρει στο Χόλιγουντ Τζορτζ μου. Εγώ τη διάβασα την επιστολή του, αλλά να σου πω την αλήθεια, στην αρχή νόμισα πως ήταν τρολάρισμα από κανέναν μπλόγκερ για να γελάσουμε. Εισιτήριο έκλεισες για Αθήνα, Τζορτζ μου «για να θαυμάσεις από κοντά τις ελληνικές αρχαιότητες που διατηρούνται αλώβητες κάτω από το μεσογειακό ήλιο», ή ακόμα; Να ξέρεις ότι είσαι ευπρόσδεκτος κι απ’ εδώ πάντως, όποτε κατέβεις στις περιοχές μας. Και αρχαία μας έκλεψαν, και τη μισή Κύπρο μας έκλεψαν και οι τράπεζες μας έκλεψαν. Όποτε βολεύεσαι Τζορτζ μου, κανένα πρόβλημα.
Σε φιλώ σταυρωτά. Χαιρετισμούς στον Ματ.