Γράφει ο Ανδρέας Νικολαΐδης
Κάτι κουρασμένα παλικάρια

Είσαι νέος -λίγο πριν τα 30-, έξυπνος, ορεξάτος για δουλειά και γεμάτος ιδέες. Πιάνεις την πρώτη σου δουλειά και χρόνο με το χρόνο ξεχωρίζεις, παίρνεις προαγωγές και τα αφεντικά σε παινεύουν. Οι επιτυχίες σου στον επαγγελματικό τομέα δημιουργούν θόρυβο γύρω από το όνομά σου και δεν αργούν να έρθουν οι πρώτες προτάσεις από άλλες εταιρείες του χώρου. Εσύ δεν αποφασίζεις να κάνεις το επόμενο βήμα παρά μόνο όταν νιώσεις ότι ο κύκλος σου έχει κλείσει. Στην επόμενη εταιρεία συνεχίζεις με την ίδια επιτυχία και το ίδιο ισχύει και με τη μεθεπόμενη. Κάπου εκεί στα 57 αποφασίζεις να κάνεις μία ακόμη μετακίνηση αφού ψάχνεις για τα τελευταία σου ένσημα και νέες προκλήσεις για να σε κρατήσουν σε εγρήγορση μέχρι τη συνταξιοδότηση. Εκεί το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό, αν και τον πρώτο καιρό σε περιφέρουν από ραντεβού σε ραντεβού σαν τρόπαιο, σύντομα διαπιστώνεις ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά. Το αφεντικό είναι μονόχνοτο, οι συνάδελφοι δεν είναι τόσο υποστηρικτικοί και οι υφιστάμενοι δεν ανταποκρίνονται. Η ψυχολογία σου πέφτει, ψάχνεις να βρεις δικαιολογίες αλλά τα αποτελέσματα σου αποδεικνύουν ότι κάτι πάει λάθος. Το αφεντικό αρχίζει να σκέφτεται ότι ίσως να πρέπει να σε απολύσει! Ποιον; Εσένα που ήσουν το υπέρλαμπρο αστέρι του κλάδου!
Το πιο πάνω μπορεί να συμβεί σε κάθε επαγγελματία. Όσο περνούν τα χρόνια η απόδοσή μας παρουσιάζει διακυμάνσεις. Λίγο η έλλειψη κινήτρων, λίγο η έλλειψη χημείας, ίσως ακόμη και το γεγονός ότι το αντικείμενο της δουλειάς εξελίσσεται χωρίς να μπορούμε να ακολουθήσουμε τις εξελίξεις. Ένας τέτοιος επαγγελματίας είναι και ο προπονητής. Κάποιες φορές λέμε ότι δεν είναι σωστό το γεγονός ότι οι ομάδες αλλάζουν τόσο συχνά προπονητές. Και αυτό είναι σωστό. Χρειάζεται χρόνος για να δείξει κάποιος έργο. Όμως και οι ομάδες χρειάζονται αποτελέσματα. Και δεν αναφέρομαι σε οπαδούς ή προπονητές της κερκίδας. Μιλάω για τις ποδοσφαιρικές εταιρείες που έχουν να καλύψουν ισολογισμούς και όπου το τι συμβαίνει στο χορτάρι επηρεάζει άμεσα τα έσοδα. Κι όταν βλέπεις ότι ο συγκεκριμένος επαγγελματίας αργεί να φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα ίσως είναι αναγκαίο να προβείς σε αντικατάστασή του.
Ο Μόγιες για παράδειγμα μπορεί αυτή τη στιγμή να έχει τη στήριξη της διοίκησης αλλά αν αυτός ο περιφερόμενος θίασος με τα χρώματα της United ολοκληρώσει τη σεζόν στο ίδιο τέμπο, δεν ξέρω αν είναι σωστό εκ μέρους της διοίκησης να του εμπιστευτεί την τύχη της ομάδας και για την επόμενη χρονιά. Ο Στέφενς ήρθε ως το μεγαλύτερο όνομα προπονητή που πέρασε τα τελευταία χρόνια από την Ελλάδα αλλά η δουλειά του δεν φαίνεται να αποδίδει και σύντομα η ιαχή «Χουμπ, Χουμπ, Χουμπ» που φώναζαν οι οπαδοί στις πρώτες του ημέρες θα μετατραπεί σε «Ουστ, Ουστ, Ουστ». Τότε θα βγουν να πουν για ανυπομονησία της διοίκησης και λανθασμένη νοοτροπία, όμως το γεγονός είναι ότι ο προπονητής είναι επαγγελματίας και η απόδοσή του έχει διακυμάνσεις, όπως συμβαίνει με κάθε επαγγελματία. Μπορεί απλά να μην του βγήκε η νέα «εταιρεία» και τότε θα πρέπει να τον αποχαιρετήσουν πριν αυτός βάλει μπουρλότο σε ολόκληρο το project.