Αγωνιστική φιλοσοφία
Η μόνη σταθερή επιτυχίας είναι να επιλέξεις σωστά και να ακολουθείς πιστά το αγωνιστικό σου μοντέλο.

Δεν υπάρχει ΑΕΛίστας που να μην πίνει νερό στο όνομα του Πάμπου Χριστοδούλου. Όχι μόνο γιατί οδήγησε το σύλλογο στην… «Εδέμ» μετά από 44 χρόνια, αλλά γιατί άφησε και κληρονομιά. Η πλειοψηφία των παικτών που επέλεξε το καλοκαίρι του 2011, είναι και σήμερα η ραχοκοκαλιά της ομάδας. Η αγωνιστική του προσέγγιση, η όλη φιλοσοφία παιχνιδιού του, είναι αυτή που χαρακτηρίζει και σήμερα την ΑΕΛ. Ο αντικαταστάτης του Ζορζ Κόστα και ο Λίτο Βιντιγκάλ, προσπάθησαν να αλλάξουν την προσέγγιση. Παρά τα κάποια θετικά ούτε ο ένας ούτε ο άλλος πέτυχαν. Αντίθετα, ο Πέτεφ, ένας προπονητής με παρόμοια φιλοσοφία με αυτήν του Πάμπου, την οδηγεί από επιτυχία σε επιτυχία. Γενικώς ο σύλλογος της ΑΕΛ είναι αυτός που με ένα συγκεκριμένο τρόπο προσέγγισης, αλλάζει τη ροή της ιστορία της. Το ζητούμενο είναι να διατηρήσει αυτή τη φιλοσοφία και στη μετά Πέτεφ εποχή, όποια και αν είναι αυτή. Υπάρχει και ο ΑΠΟΕΛ. Ο Γιοβάνοβιτς έφτιαξε ένα μοντέλο. Επιτυχέστατο. Η ατυχής πρόσληψη του Σέρτζιο τον πήγε πίσω, πολύ πίσω. Ο Δώνης, αν το καλοσκεφτείτε, βάζοντας και δικά του φυσικά στοιχεία ή πινελιές αν προτιμάτε, επαναφέρει στο γήπεδο τη γενική αγωνιστική φιλοσοφία των προηγουμένων ετών. Ποιες ομάδες αποτυγχάνουν τα τελευταία χρόνια. Η ΑΕΚ επί Κρόιφ έβαλε κάτω ένα μοντέλο. Το ακολουθεί. Εδώ και τρία χρόνια όλοι λένε ότι είναι η ομάδα με την καλύτερη τακτική. Και ας αποδυναμώθηκε. Ο Απόλλωνας από κάπου ξεκίνησε, κάτι άλλαξε. Ομόνοια και Ανόρθωση είναι διαφορετικές περιπτώσεις. Οι «πράσινοι» ζουν με τους άθλους του παρελθόντος, ζητούν πάντα επιθετικό ποδόσφαιρο, αλλά επιθετικό ποδόσφαιρο δεν είναι απαραίτητα η φουλ επίθεση. Επιθετικό ποδόσφαιρο σήμερα ισούται με πρέσινγκ, επίθεση στην μπάλα, συνολική άμυνα και συνολική συμμετοχή στη δημιουργία φάσεων. Για να δημιουργήσεις, να επαναδημιουργήσεις φιλοσοφία, όποια κι αν είναι αυτή, πρέπει να ξεκινήσεις από κάπου και να δώσεις συνέχεια. Λεμονής, Μπάγεβιτς, Λάρκου, Σαβέβσκι, Λοτίνα. Θα δυσκολευτείς πάρα πολύ να βρεις συγκλίσεις μεταξύ τους. Άρα, η Ομόνοια ξεκινά κάτι και στην πορεία το αλλάζει και το ξανά αλλάζει. Για την Ανόρθωση, πρέπει να γίνει ειδική μνεία. Είχε τη μέγιστη παρακαταθήκη, τον καλύτερο πιλότο επιτυχίας στα χέρια της. Μιλούμε για την πενταετία Κετσπάγια. Από τότε, τίποτα, ούτε ίχνος από εκείνο το εξαιρετικό μοντέλο δουλειάς και ποδοσφαιρικού στυλ. Θα κλείσω με τον Ερμή. Δεν με νοιάζει τι λέγεται και τι ακούγεται για τα πίσω από τις… κουρτίνες. Εγώ βλέπω μία ομάδα με παίκτες φισέκια… που λέει και ο Αλέφαντος. Ταχύτητα, δύναμη, οργάνωση.
Άρα, μπορεί να μην είναι απλό να φτιάξεις φιλοσοφία ομάδας, αλλά είναι η πιο απλή επιλογή επιτυχίας. Αν δεν δοκιμάσεις, αν δεν επιμείνεις, θα έχεις, αν έχεις, σποραδικές και μεμονωμένες επιτυχίες.