Οι συνομιλίες επαναρχίζουν, με τη βάση τους να ομοιάζει με κινούμενη άμμο, η οποία είναι έτοιμη να ρουφήξει την Κυπριακή Δημοκρατία. Να την εξαφανίσει. Το ερώτημα είναι εάν η νέα κατάσταση, που θα δημιουργηθεί, θα είναι χειρότερη ή καλύτερη από την υφιστάμενη. Εκ των πραγμάτων η ομοσπονδία στην Κύπρο, πέραν του ότι είναι τουρκική και βρετανική επινόηση, συνιστά και τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής. Θα είναι, δε, δαιδαλώδης, με τέσσερις Βουλές, με τρεις δημόσιες υπηρεσίες (μια για κάθε συνιστών κράτος και μια κοινή) και ούτω καθεξής.

Είναι, δε, κλασικό αξίωμα της πολιτειολογίας ότι οι ομοσπονδίες δημιουργούνται σε μεγάλα σε έκταση κράτη για τη διοικητική αποκέντρωση και την καλύτερη λειτουργία του κράτους. Στη δική μας περίπτωση, λόγω της μικρής έκτασης του νησιού και της διεθνικής ομοσπονδιακής δομής, όχι μόνο καλύτερη λειτουργία δεν θα έχει το τρικέφαλο πολιτειακό σύστημα, αλλά θα είναι δυσλειτουργικό και πολυδάπανο, ανεξαρτήτως ποια θα είναι τα τελικά του χαρακτηριστικά.

Είναι συνεπώς μύθος τα περί βιωσιμότητας ως προς την οικονομική πτυχή. Και εμείς δεν προτρέχουμε, όπως το ΚΕΒΕ, των εξελίξεων, το οποίο πανηγυρίζει για την οικονομική βιωσιμότητα της λύσης χωρίς να ξέρει γιατί. Απλώς αναφερόμαστε στα βασικά στοιχεία μιας τέτοιας λύσης, όπως η πολιτειολογία τα καθορίζει. Είναι, δε, σαφές ότι η κατάρρευση ομοσπονδιακών συστημάτων στο παρελθόν είχε μιαν από τις βασικές αιτίες τα οικονομικά προβλήματα. Εάν, δηλαδή, υπογραφόταν το σχέδιο Ανάν το 2004, θα ήταν πολύ πιθανό με την οικονομική κρίση που υπάρχει σήμερα, το τρικέφαλο πολιτειακό σύστημα της Κύπρου να κατέρρεε. Εδώ η Ισπανία, που δεν είναι ομοσπονδία, αλλά ενιαίο κράτος, και αντιμετωπίζει προβλήματα με την Καταλανία. Εάν ήταν ομοσπονδιακό το σύστημα, η απόσχιση θα ήταν δεδομένη.

Πέραν τούτων, είναι πρόδηλο ότι το κοινό ανακοινωθέν δεν καθορίζει την κοινή βάση. Ο καθένας μπορεί να δίδει τις δικές του ερμηνείες. Η όλη διαδικασία ήταν μια τρύπα στο νερό. Και αν προσέξει καλά κάποιος το κείμενο και το συγκρίνει με τις διατάξεις του σχεδίου Ανάν, θα διαπιστώσει ότι είναι στο ίδιο πνεύμα. Και αυτό είναι αποτέλεσμα της έλλειψης ισχύος. Ταυτοχρόνως, γίνεται αντιληπτό ότι αυτή είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Το σχέδιο Ανάν και οι παραλλαγές του. Άρα, το πρόβλημα δεν είναι μόνο εάν ο Πρόεδρος πάει στις συνομιλίες με το συγκεκριμένο ανακοινωθέν ή όχι, αλλά εάν η αντιπολίτευση έχει εναλλακτική πολιτειακή πρόταση. Τα περί καλής ομοσπονδίας ή πολυπεριφερειακής ή ομοσπονδίας των ΗΠΑ είναι χωρίς περιεχόμενο. Εάν σε μια διζωνική ομοσπονδία εφαρμοστούν πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα, τότε θα έχουμε δυο ελληνικά συνιστώντα κράτη. Αυτό και αν είναι ουτοπία. Εάν, δε, πάμε στην πολυπεριφερειακή, τότε θα έχουμε πόλεις - κράτη! Με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε μια σταλιά τόπο.

Συνεπώς, το πρόβλημα δεν είναι μόνο το κοινό ανακοινωθέν, το πρόβλημα είναι η αποτροπή της διχοτόμησης και του πολυτεμαχισμού, που προδιαγράφεται από μια ομοσπονδία και ο καθορισμός τελικού στόχου. Στην παρούσα φάση χρησιμοποιείται η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ε.Ε. και οι λοιποί παράγοντες που εμπλέκονται στο Κυπριακό, όπως οι ΗΠΑ και ο ΟΗΕ, για τη διχοτόμηση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δυο συνιστώντα κράτη αντί για την αναθεώρηση των διατάξεων του '60 και την επανενσωμάτωση των κατεχομένων και των Τουρκοκυπρίων στην Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό θα έπρεπε να ήταν και πρέπει να είναι ο στόχος: Η διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γιατί, άλλωστε, ενταχθήκαμε στην Ε.Ε.; Για να διασφαλιστούμε ή για να διχοτομηθούμε και να διαλυθούμε;