Υπήρξε καθολική διαπίστωση, ακόμη και από υπουργούς της κυβέρνησης Χριστόφια, ότι έπρεπε να προσφύγουμε ενωρίτερα στον Μηχανισμό Στήριξης, αφού η τότε κυβέρνηση απέτυχε να λάβει τα έγκαιρα μέτρα που ήταν απαραίτητο να ληφθούν, ώστε να αποφύγουμε να φθάσουμε εκεί που φθάσαμε. Κρίθηκε, ορθά, ότι η έγκαιρη προσφυγή στον Μηχανισμό θα είχε ολιγότερες οδυνηρές συνέπειες για τον λαό.

Σήμερα, ευρισκόμαστε εντός Μνημονίου, δυσβάστακτου για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Αλλά και για την πλειοψηφία των πολιτών. Αύξηση ανεργίας, αύξηση απόρων, κουρεμένοι μισθοί και κατακρεουργημένα επιδόματα, φορολογίες, ανύπαρκτη ανάπτυξη, τραπεζικό σύστημα το οποίο προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, και πολλά άλλα, συνθέτουν σκηνικό αβεβαιότητας και μηδενικών προοπτικών.
Η κυβέρνηση επιμένει ότι η μόνη διέξοδος από αυτήν την κατάσταση είναι η πιστή τήρηση του Μνημονίου.

Η εμμονή και προσήλωση, όμως, στο Μνημόνιο και η αυστηρή τήρησή του δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση πρέπει να παραδίδεται στις ορέξεις των δανειστών και να μη διεκδικεί. Ούτε να αδυνατεί να βρει λύσεις οι οποίες να ανακουφίζουν, ως ένα βαθμό, τις ευπαθείς ομάδες από τα βάρη και να τα μεταβιβάζει στις ισχυρότερες τάξεις. Και πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να της ζητεί η Τρόικα τρία και η κυβέρνηση να φορτώνει τον κόσμο με δεκατρία.

Οι πολίτες επέδειξαν, μέχρι σήμερα, τεράστια υπομονή και αυτοσυγκράτηση. Κατανόησαν την ανάγκη θυσιών. Αλλά θυσίες ισομερείς και όχι μονομερείς. Να υπάρξει δίκαιη κατανομή βαρών. Να μην καταστούν οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.

Τελικά τα μεγάλα βάρη φορτώθηκαν στις φτωχές και μεσαίες τάξεις, και στις ευπαθείς ομάδες. Την ίδια ώρα, ο λαός βλέπει με απογοήτευση και οργή το έργο της τιμωρίας των ενόχων να καθυστερεί και το κόστος των εγκλημάτων να φορτώνεται στα θύματα.

Οι τελευταίες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των μαθητών, των συνταξιούχων, των θαλασσαιμικών και των κατόχων αξιογράφων είναι ενδεικτικές του θυμού που επικρατεί μέσα στην κοινωνία. Και επειδή τα χειρότερα είναι πίσω, και ο φετινός χρόνος προβλέπεται ακόμη πιο εφιαλτικός, είναι πιθανό το ενδεχόμενο να γίνουμε μάρτυρες ακόμη πιο έντονων διαμαρτυριών. Και πιθανώς ακραίων καταστάσεων.

Η κυβέρνηση καλείται να πάρει τα μηνύματα και να βρει τρόπους ανακούφισης των δεινοπαθούντων από την κρίση. Οφείλει να αντιμετωπίσει με διεκδικητικότητα τις οποιεσδήποτε παράλογες αποφάσεις της Τρόικας. Και όταν καλούνται τα υπουργεία να κάμουν εξοικονομήσεις, να μην προκρίνουν ως εύκολη λύση την επιβάρυνση των απλών ανθρώπων. Καλούνται να αναζητήσουν πόρους και από τις ισχυρότερες οικονομικά τάξεις, να κυνηγήσουν τους φοροφυγάδες και τους μεγαλόσχημους και να περιορίσουν τις σπατάλες στον κρατικό μηχανισμό.

Ο Νίκος Αναστασιάδης, προεκλογικά, έλεγε πως είχε τις συνταγές και τις λύσεις, ώστε, ακόμη και απαιτήσεις της Τρόικας εις βάρος των ευπαθών ομάδων, να τις αντικαταστήσει με ολιγότερον οδυνηρές. Δεσμευόταν να βρει υπαλλακτικές λύσεις, ώστε να μην επιβαρυνθεί ο απλός άνθρωπος. Σήμερα, αποδεικνύεται ότι ούτε λύσεις είχε ούτε αντιστάσεις.

Οι αντοχές της κοινωνίας, όμως, βρίσκονται σε οριακό σημείο. Οι 75 χιλιάδες άνεργοι, οι πεινασμένοι, δεν αντέχουν άλλο χρόνο ανεργίας, στέρησης και μιζέριας. Τα νοικοκυριά δεν έχουν πόρους να προστατεύσουν τις περιουσίες τους. Η κοινωνία, γενικά, βρίσκεται στα όριά της.

Μία επαναθεώρηση της οικονομικής φιλοσοφίας της κυβέρνησης αποτελεί επείγουσα ανάγκη.