Όπως υποβαθμίσαμε το πολιτικό πρόβλημα, από πρόβλημα εισβολής και κατοχής, σε δικοινοτική διαφορά, κατά τον ίδιο τρόπο υποβαθμίσαμε και το πρόβλημα αγνοουμένων σε πρόβλημα συλλογής οστών των αγρίως δολοφονηθέντων εθνοφρουρών και αμάχων από τα τουρκικά στρατεύματα.
Είναι συγκλονιστική η χθεσινή δήλωση του Δημήτρη Συλλούρη, σε συνάντηση που είχε με το μέλος της ελληνοκυπριακής πλευράς στη Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων Θεόφιλο Θεοφίλου: «Στους συγγενείς παραδίδεται μόνο ένα πολύ μικρό μέρος των οστών. Αυτό το θεωρούμε απάνθρωπο και θα πρέπει να αντιμετωπισθεί ξεχωριστά», είπε. Ο κ. Θεοφίλου επιβεβαίωσε και δήλωσε: «Είναι το ηθικό, νομικό και ανθρωπιστικό πρόβλημα που δημιουργείται για τους συγγενείς, οι οποίοι ύστερα από τόσα χρόνια δεν παραλαμβάνουν τουλάχιστον ολοκληρωμένο τον σκελετό των αγαπημένων τους προσώπων, για να τον θάψουν όπως πρέπει, σύμφωνα με τα της θρησκείας μας, τα της παράδοσής μας και των εθίμων μας και παραλαμβάνουν μόνο μερικά οστά, γεγονός απαράδεκτο και οδυνηρό».
Απαράδεκτο, απάνθρωπο και οδυνηρό για τους συγγενείς. Αλλά και απαράδεκτο για όσους συναίνεσαν σε αυτήν τη διαδικασία. Ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, μία μαζική εν ψυχρώ και προσχεδιασμένη από ένα κράτος, μαζική δολοφονία αιχμαλώτων, αμάχων, ακόμη και γυναικοπαίδων, μετατρέπεται σε μία δικοινοτική διαφορά. Εξομοιούται η δολοφονία μερικών Τουρκοκυπρίων από ατάκτους, με μία προσχεδιασμένη, από το τουρκικό κράτος, εκκαθάριση Ελληνοκυπρίων από τον τουρκικό στρατό.
Αυτήν τη στιγμή, η Τουρκία έπρεπε να βρίσκεται στο εδώλιο διεθνών οργανισμών για το έγκλημα το οποίο διέπραξε. Και αντ' αυτού, οι ηγέτες μας, αποδέχθηκαν να συζητείται σε κλειστή αίθουσα μίας Επιτροπής, η οποία πρόσφατα εξέφρασε ευχαριστίες προς την Τουρκία, επειδή εισφέρει στο έργο συλλογής οστών. Ευχαριστίες προς τον εγκληματία για τις μαζικές δολοφονίες που διέπραξε.
Εδώ κατέληξε ένα έγκλημα εθνοκάθαρσης. Επανειλημμένες διακηρύξεις ηγετών, ότι το θέμα των αγνοουμένων είναι πρώτο στις σκέψεις και στις ενέργειές τους, είχε κατάληξη τη συλλογή διαμελισμένων σκελετών και την έκφραση ευχαριστιών προς τους δολοφόνους!
Βίοι παράλληλοι με το πολιτικό πρόβλημα.
Μία μοιρολατρική, ηττοπαθής πολιτική σε όλα τα επίπεδα. Η Τουρκία απο-ενοχοποιείται για όλα τα εγκλήματα που διέπραξε. Και απο-ενοχοποιείται με δική μας συναίνεση και δική μας αποδοχή. Η φροντίδα είναι να συνομιλούμε με τον εγκληματία, απλώς για να επιδεικνύουμε ότι έχουμε βούληση να επιλύσουμε όλα τα «προβλήματα». Και να λαμβάνουμε πιστοποιητικά καλού παιδιού από τη διεθνή κοινότητα.
Τα οστά των δολοφονημένων παιδιών μας μεταφέρονται διαλυμένα για να ταφούν, ύστερα από πολλά χρόνια, χωρίς η ηγεσία να ενδιαφέρεται να καταγγείλει το κράτος που τους εκτέλεσε εν ψυχρώ, στη βάση ενός προσχεδιασμένου κρατικού εγκλήματος.
Το θέμα των αγνοουμένων εσίγησε στα διεθνή βήματα. Το έγκλημα της Τουρκίας διεγράφη. Προς τι; Χάριν του «καλού κλίματος». Χάριν των ατελέσφορων συνομιλιών. Ούτε αγνοούμενοι υπάρχουν, ούτε εγκλωβισμένοι, ούτε πρόσφυγες, ούτε εθνοκάθαρση. Όλα διεγράφησαν. Εδώ μας οδήγησε η επιλογή του εφικτού που κατέστη ανέφικτο και το κυνήγι του ωφέλιμου εις βάρος του αρεστού. Ωσάν και αποτελεί ωφέλιμο να παραλαμβάνουμε κατακρεουργημένα πτώματα αδελφών, παιδιών, γυναικών και να αναπέμπουμε ευχαριστίες προς τους δολοφόνους τους, διότι εξαργύρωσαν το έγκλημά τους με μία εισφορά δολαρίων στην Ερευνητική Επιτροπή για να ανασκάπτει τάφους και να μας μεταφέρει διαλυμένα οστά των ηρώων μας...
