Η πολιτική ηγεσία απέτυχε και πάλιν να φθάσει σε κοινές προσεγγίσεις στο εθνικό θέμα. Οι δύο «σχολές σκέψης» συνεχίζουν να διχάζουν, σε βαθμό που να αποτελεί ευσεβοποθισμό η χάραξη κοινής στρατηγικής και πολύ περισσότερο η ετοιμασία σχεδίου λύσης, όπως υποσχέθηκε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, προεκλογικά. Η Κυβέρνηση, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ έχουν παραπλήσιες θέσεις, χωρίς, όμως, να συμφωνούν πλήρως.

Συμφωνούν σε συνέχιση της ίδιας πολιτικής των τελευταίων 40 χρόνων, με κάποιες παραλλαγές. Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις -ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγοι- προτείνουν άλλη στρατηγική, αλλά στη βάση διαφορετικών θέσεων. Βαβυλωνία, εν ολίγοις, και απόδειξη πως η ελληνοκυπριακή πλευρά πελαγοδρομεί και δεν γνωρίζει τι θέλει.

Το οξύμωρο είναι πως ενώ οι κύριες δυνάμεις, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, με κάποιους συμβιβασμούς μπορούν να φθάσουν σε μια ταυτόσημη πολιτική, την ίδια στιγμή συνθέτουν τους κύριους πόλους, Κυβέρνησης και αντιπολίτευσης! Στην άλλη πολιτική όχθη, ενώ ΔΗΚΟ και ΕΥΡΩΚΟ διαφωνούν με τη στρατηγική που προκρίνει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, παραμένουν μέλη της Κυβέρνησής του! Το ΕΥΡΩΚΟ εξέδωσε, μάλιστα, μίαν απανταχούσα κατά της διζωνικής ομοσπονδίας και όμως στηρίζει έναν Πρόεδρο ο οποίος επιμένει πως η διζωνική ομοσπονδία αποτελεί τη μόνη εφικτή και ορθή λύση.
Ο πολίτης ας κρίνει...

Με αυτές τις αδυναμίες, τις ασυμφωνίες και τις αντινομίες, είναι ολοφάνερο ότι το εθνικό θέμα δεν πρόκειται να κάνει βήμα προς την ορθή κατεύθυνση. Από τη μια η συμπαγής και μονολιθική τουρκική άποψη, και από την άλλη η πλήρης διάσταση στο ελληνοκυπριακό μέτωπο, με τις αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις και τις διαφορετικές «σχολές σκέψης».
Έχουμε όμως και τη σταθερή άποψη του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος εμμένει στη φιλοσοφία του εφικτού και του όχι ευκταίου.

Κανένας δεν γνωρίζει πλέον τι είναι αυτό το εφικτό που κυνηγούμε από το 1974 και το οποίο, για 40 χρόνια, αποδεικνύεται ανέφικτο. Κανένας δεν οριοθέτησε το πλαίσιο των εφικτών. Αφήνεται να αιωρούνται ακαθόριστες ορολογίες και να μην εξηγείται στον κόσμο γιατί, επί τόσα χρόνια, το εφικτό που επικαλούνται οι ηγέτες μας κατέστη, τελικά, ευκταίο. Ενώ όλοι επικαλούνται ως αιτία μη λύσης την αδιαλλαξία της Τουρκίας, κανένας ηγέτης δεν μας παρέθεσε εφικτά μέτρα κάμψης της αδιαλλαξίας.

Πελαγοδρομούμε μέσα σε έναν ωκεανό μεγάλων, μικρών και μεσαίων ανακοινωθέντων. Εδώ και μήνες, γίνεται προσπάθεια για να εξευρεθεί, όχι λύση, αλλά κοινή βάση συζήτησης. Ξεκινούμε με υποβολή μεγάλου ανακοινωθέντος, προκρίνουμε μετά ένα μικρότερο, ο Ντάουνερ προτείνει μεγαλύτερο, προφανώς για να έχει έτοιμες μπροστά του και τις προδιαγραφές λύσης, και πάει λέγοντας.
Έχουμε φθάσει στα όρια της γελοιότητας. Οι Ελληνοκύπριοι ηγέτες δεν είναι σε θέση να συμφωνήσουν σε ένα κοινό ανακοινωθέν, και αναζητούν κοινό ανακοινωθέν με την τουρκική πλευρά.
Εδώ και δεκαετίες, οι ηγέτες μας κυνηγούν την κοινή γραμμή και όλο απομακρύνονται από αυτήν.

Ο κόσμος δεν περιμένει πλέον τίποτα. Ούτε κοινές προσεγγίσεις της ηγεσίας μας, ούτε κάμψη της τουρκικής αδιαλλαξίας, ούτε λύση. Οι ξένοι κουράστηκαν με το Κυπριακό και είναι θέμα χρόνου να εγκαταλείψουν τις προσπάθειές τους. Ο χρόνος διαρρέει άκαρπος, τα τετελεσμένα παγιώνονται, νέα τετελεσμένα προστίθενται, το περιουσιακό πάει να λυθεί επί του εδάφους και φαίνεται να επιβεβαιώνεται η ρήση του Μπουλέντ Ετσεβίτ, ότι το πρόβλημα ελύθη επί του εδάφους...