Η έξοδος από την κρίση, στην οποία εβύθισαν τον τόπο η ανεύθυνη διαχείριση της οικονομίας από τους πολιτικούς και τα εγκληματικά λάθη των τραπεζιτών, απαιτεί θυσίες. Αυτό είναι κατανοητό, και η μεγάλη μάζα της κοινωνίας υποβάλλεται αγόγγυστα και με ιώβεια υπομονή σε αυτές τις θυσίες, προκειμένου η οικονομία να ορθοποδήσει και η χώρα να εισέλθει σε ρυθμό ανάπτυξης.

Αλλά αυτές οι θυσίες δεν μπορούν να οδηγούν σε πλήρη κατάλυση του κοινωνικού κράτους, δεν μπορούν να είναι ανισομερείς, δεν μπορούν να καταλήγουν σε απώλειες ανθρωπίνων ζωών και σε επιστροφή σε συνθήκες Μεσαίωνα.

Αν αυτή θα είναι η κατάληξη της εκπλήρωσης των μνημονιακών υποχρεώσεων, τότε η έξοδος από την κρίση όχι μόνο δεν θα έχει καμία αξία, αλλά, αντίθετα, θα αποτελέσει την πηγή έναρξης μίας νέας σκοτεινής περιόδου για τον τόπο. Εάν εξαρθρωθεί ο κοινωνικός ιστός, εάν διαλυθούν η κυπριακή κοινωνία και οικογένεια, εάν χαθούν ανθρώπινες ζωές και εάν αναζητήσουμε τη νέα γενιά και καταλήξουμε ότι έχει χαθεί για τον τόπο, τότε ποια σημασία θα έχει η ανόρθωση της οικονομίας;

Το τελευταίο τραγικό περιστατικό στη Λάρνακα, με μία μητέρα νεκρή σε ένα σπίτι-σκουπιδότοπο και ένα παιδάκι να τριγυρνά πεινασμένο στους δρόμους και να ζητιανεύει λίγο φαγητό, δείχνει σε ποια άθλια κατάσταση έχει οδηγήσει, ένα μέρος του πληθυσμού, ο μονόδρομος που η ηγεσία έχει επιλέξει.

Ναι, είπαμε ότι πρέπει να νοικοκυρέψουμε το κράτος. Να απαλλαγούμε από πολλές στρεβλώσεις και να θέσουμε τέρμα στις σπατάλες, να εκσυγχρονίσουμε το σύστημα, αλλά όλη αυτή η προσπάθεια δεν πρέπει να επιτραπεί να θεμελιωθεί στην αδικία, στους θανάτους, στη μετανάστευση των νέων, στην αύξηση των κοινωνικών συσσιτίων, στην αφαίρεση πόρων από τους ανθρώπους. Δεν μπορεί από το ένα ακραίο σύστημα της σπατάλης, του αναχρονισμού, της αυθαιρεσίας, να πάμε στο άλλο ακραίο σύστημα της κοινωνικής αδικίας, της διάλυσης του κοινωνικού ιστού, του κοινωνικού αποκλεισμού και την ευμάρεια των ολίγων εις βάρος της δυστυχίας των πολλών.

Το κράτος αυτό έχει θεμελιωθεί στην αδικία, και η κοινωνία του, από φιλόξενη, χρηστή και φιλάνθρωπη, έχει καταστεί αφιλόξενη, ρατσιστική, ατομικιστική. Όλες οι συνιστώσες του κράτους, από την οικογένεια, το σχολείο, τους θεσμούς, τους πολιτικούς έχουν εκτραπεί από τις σωστές κατευθύνσεις, και από κτίστες που όφειλαν να γίνουν, μετατράπηκαν σε χαλαστές.

Πολύ φοβούμεθα ότι η περιπέτεια της οικονομίας θα καταστήσει ακόμη χειρότερη την κατάσταση. Δεν θα σωφρονίσει ανθρώπους, αλλά θα τους κάνει ακόμη αγριότερους. Δεν θα βελτιώσει το σύστημα, αλλά θα το κάνει ακόμη πιο αδίστακτο. Δεν θα συσφίγξει τις σχέσεις των ανθρώπων, αλλά θα τις διαλύσει εντελώς. Και δεν θα ενισχύσει την αλληλεγγύη, αλλά θα τη μετατρέψει σε μία καταστροφική εσωστρέφεια, όπου ο καθένας θα βλέπει το δικό του κομμάτι, θα επικεντρωθεί στη δική του επιβίωση, με όσα μέσα μπορεί, και θα αφήσει μέσα σε κοινωνικά γκέτο ανθρώπους που θα πεθαίνουν αβοήθητοι και αποκλεισμένοι από το υπόλοιπο σύνολο.

Χρειάζονται τεράστιες ψυχικές και πνευματικές δυνάμεις, και πολύ ισχυροί μηχανισμοί αντίστασης, ώστε να κρατηθούμε όρθιοι και αξιοπρεπείς. Όχι μόνο έναντι των εαυτών μας, αλλά και έναντι των συνανθρώπων μας που πάσχουν. Χρειάζονται ηγέτες, σε όλες τις βαθμίδες και σε όλους τους τομείς των συστημάτων, που να εμπνεύσουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Όχι μόνο την οικονομική ανόρθωση. Χρειαζόμαστε, πρώτιστα πνευματική και ηθική ανόρθωση, επιστροφή στις παλιές αξίες μας, που μας κράτησαν αλώβητους σε πείσμα των κατακτητών μας, και των οικονομικών και άλλων αντιξοοτήτων. Αν δεν επιστρέψουμε στις ρίζες μας, θα χαθούμε...