Δεν χρειαζόταν η ενοικίαση της παραλίας Πέντε Μίλι στην Κερύνεια, σε τουρκικό όμιλο εταιρειών, για 49 χρόνια, προς τουριστική εκμετάλλευση, για να αντιληφθούν οι πολιτικοί μας ηγέτες τους στόχους της Τουρκίας. Μεσολάβησαν η τουρκοποίηση της κατεχόμενης περιοχής, η εκδίωξη διά πυρός και σιδήρου του ελληνικού πληθυσμού, η εξαγορά ελληνοκυπριακών περιουσιών και άλλα πολλά, ώστε να γίνουν αντιληπτές, εδώ και πολύ καιρό, όχι απλώς οι τουρκικές προθέσεις, αλλά οι αποφάσεις της Άγκυρας.

Απλώς το γεγονός της ενοικίασης της παραλίας έρχεται σε χρόνο κατά τον οποίο διεξάγονται διαβουλεύσεις για επανέναρξη συνομιλιών, στη βάση συμφωνημένου κοινού ανακοινωθέντος, για να καταδείξει πόσο αφελής είναι η επανάληψη μίας πολιτικής, που δοκιμάστηκε για 40 χρόνια και δεν πέτυχε τίποτε άλλο, παρά την ταχεία υλοποίηση των τουρκικών επεκτατικών σχεδίων. Έρχεται ακόμη να καταδείξει ότι, ενώ η ελληνοκυπριακή πλευρά έμεινε καθηλωμένη στην έκδοση ενός κοινού ανακοινωθέντος, το οποίο ακόμη και αν συμφωνηθεί δεν θα είναι αρκετό για να ανακόψει τα τουρκικά σχέδια, η Τουρκία και η υποτελής ηγεσία της δεν βιάζονται, ούτε συνομιλίες να επαναρχίσουν ούτε ο διεθνής παράγοντας την πιέζει να διαφοροποιήσει την πολιτική της. Αφήνεται ο χρόνος να παρέρχεται άκαρπος, τα τετελεσμένα να παγιώνονται και νέα τετελεσμένα να εμφανίζονται. Και τα οποία καθιστούν έτι περαιτέρω μη αναστρέψιμη την πορεία προς τη διχοτόμηση.

Η ελληνοκυπριακή ηγεσία παρακολουθεί άπρακτη και αμήχανη την τουρκική ηγεσία να προελαύνει ακάθεκτη και ανενόχλητη προς τη διχοτόμηση και τη λύση των δύο κρατών. Και ενώ όλα αυτά είναι ευδιάκριτα ακόμη και στα μάτια του πιο απροβλημάτιστου πολίτη, το Εθνικό Συμβούλιο συνέρχεται την Παρασκευή, για να συνεχίσει αμέριμνο τον παθητικό ρόλο του. Θα ενημερωθεί, λένε οι αρμόδιοι, για τα αποτελέσματα της επίσκεψης του Προέδρου Αναστασιάδη στο Λονδίνο και θα συζητήσει και το Κυπριακό. Εν ολίγοις, κουβέντα να γίνεται.

Οι κυβερνητικοί παράγοντες δηλώνουν κατηγορηματικά ότι δεν υπάρχει σχέδιο Β. Ομολογούν ότι δεν διαθέτουν ούτε τη βούληση, ούτε την ικανότητα να φθάσουν σε στρατηγική, η οποία θα οδηγεί το εθνικό θέμα έξω από τα αδιέξοδα, και θα προσφέρει προοπτικές ανατροπής των τόσων χρόνων, τετελεσμένων, τα οποία προώθησαν οι Τούρκοι, αλλά και των νέων τετελεσμένων, τα οποία μεθοδεύουν σήμερα.

Από τη στιγμή, συνεπώς, που δεν υπάρχει ούτε βούληση ούτε όραμα, και από την ώρα που και οι νέοι κυβερνήτες παραμένουν πιστά προσκολλημένοι στη χρεοκοπημένη πολιτική του παρελθόντος, τα πράγματα οδηγούνται προς την κατεύθυνση που θέλουν οι Τούρκοι. Όταν, ακόμη, ο διεθνής παράγοντας δεν είναι διατεθειμένος να πιέσει την Τουρκία να αλλάξει πολιτική, ούτε ίσως να αισθάνεται τόσο ισχυρός ώστε οι πιέσεις του να αποδώσουν, τότε οι προοπτικές σύντομης λύσης είναι ανύπαρκτες. Το «μομέντουμ» του φυσικού αερίου φαίνεται να ξεθωριάζει και η αξιοποίησή του ως «καταλύτη» λύσης απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο.

Η οικονομική αποδυνάμωση του Ελληνισμού, Ελλάδας και Κύπρου, η απουσία ικανής ηγεσίας, η έλλειψη αποφασιστικότητας και τόλμης για μία ριζική επαναθεώρηση της στρατηγικής του Ελληνισμού έναντι της επεκτατικής Τουρκίας, καθιστά αβέβαιο το μέλλον του κυπριακού Ελληνισμού. Ούτε η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου αξιοποιείται, ούτε στρατηγικοί σύμμαχοι αναζητούνται, ούτε νέα πολιτική χαράσσεται. Δίνεται η εντύπωση ότι ηγεσία και λαός περιμένουν μοιρολατρικά το πλήρωμα του χρόνου, αρκούμενοι, η μεν ηγεσία να τρέφει και να τρέφεται με ψευδαισθήσεις, ο δε λαός να δέχεται αδιαμαρτύρητα όσα πανηγυρικά και θριαμβολογικά του υποβάλλουν οι ηγέτες του...