Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, μιλώντας σε εκδήλωση που διοργάνωσε προς τιμήν του το London School of Economics, υπογράμμισε πως: «Ένας από τους κύριους στόχους της Κυβέρνησής μου, κατά τους τελευταίους δέκα μήνες, ήταν ο επαναπροσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής της Κύπρου στη βάση μιας συνολικής και εξωστρεφούς προσέγγισης που στοχεύει, μεταξύ άλλων, στην επίτευξη λύσης του Κυπριακού προς όφελος και της περιφερειακής σταθερότητας, στη διασφάλιση της εκμετάλλευσης του φυσικού πλούτου με τα συνεπακόλουθα εσωτερικά και περιφερειακά οικονομικά και πολιτικά οφέλη, στην ενίσχυση της συμμετοχής της Κύπρου σε όλους τους πυλώνες της Ε.Ε., στην ενεργό συμβολή στην προώθηση της ειρήνης στην Ανατολική Μεσόγειο και στην αναβάθμιση των διμερών μας σχέσεων με τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ, χωρίς αυτό να επηρεάζει τις ήδη βαθιά ριζωμένες σχέσεις μας με τη Ρωσία, την Κίνα και τις χώρες του αραβικού κόσμου».

Ο Πρόεδρος ανέφερε ακόμη ότι «μια αποφασιστική κατευθυντήρια αρχή αυτής της πολιτικής, που στην ουσία σηματοδοτεί μιαν αλλαγή στρατηγικής στο δόγμα της εξωτερικής μας πολιτικής, είναι η απόφασή μας να αρχίσουμε διαδικασίες για ένταξή μας στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη του ΝΑΤΟ». Σε αντιδιαστολή προς τον προκάτοχό του, που μιλούσε εκ του προχείρου και σε κάκιστα αγγλικά και γελοιοποιούσε τον εαυτό του και την Κύπρο, ο Ν. Αναστασιάδης μίλησε από έτοιμο κείμενο. Η ομιλία του ήταν σωστά δομημένη και με όρους διακρατικής και διεθνούς πολιτικής ορολογίας. Ο Πρόεδρος ήξερε σε ποιο υψηλού επιπέδου και απαιτητικό ακροατήριο απευθυνόταν. Επέμεινε ειδικά στον ρόλο γεφυροποιού, που η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να διαδραματίσει στη συνάντηση τριών ηπείρων -Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής- αλλά και των πολλών, αντιφατικών και συχνά συγκρουόμενων συμφερόντων. Είναι ορθή η πολιτική θέση για ένταξη της Κύπρου στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη (ΣγΕ), θέση την οποία και αυτή η εφημερίδα προτάσσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ακόμα και συνεργασία ή και ένταξη στο ΝΑΤΟ, αφού οι τρεις «εγγυήτριες» είναι ΝΑΤΟϊκές.

Είναι γνωστό ότι η Κύπρος, ειδικά μετά την κρίση του Σουέζ, ανήκει, είτε μας αρέσει είτε όχι, στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ και, δι’ αυτών, στη Δύση. Μπορεί μετά την κατάρρευση του τείχους του Βερολίνου και του κομμουνισμού να αμβλύνθηκε κάπως η γνωστή αντιπαράθεση Ανατολής-Δύσης, ΗΠΑ-ΕΣΣΔ. Όμως, η δυναμική των εξελίξεων στην περιοχή της Αν. Μεσογείου και στη Μέση Ανατολή επέβαλε ξανά την ανάδυση των σφαιρών επιρροής που αρκετοί θεωρούσαν ξεπερασμένες μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού. Οι διακρατικές και διεθνείς σχέσεις αναπτύσσονται σε ένα άναρχο διεθνές περιβάλλον, όπου δεν υπάρχει ένας ισχυρός δρων, που να επιβάλει τάξη αλλά πολλοί μεσαίοι ή και μικρότεροι δρώντες, που επιδιώκουν επιβολή και μεγιστοποίηση των συμφερόντων τους. Η Κύπρος είναι μικρή μεν το δέμας, όμως η γεωπολιτική αναβάθμισή της, μετά την ανακάλυψη υδρογονανθράκων και ο ενεργειακός, πολιτικός, διπλωματικός και αμυντικός άξονας Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, προσδίδει νέες διαστάσεις στην πολιτική που η Λευκωσία καλείται να ασκήσει.

Ένα γνωμικό σουαχίλι λέγει πως, όταν πολεμούν οι ελέφαντες, υποφέρει το χορτάρι. Η Κύπρος είναι το χορτάρι που διάφοροι… ελέφαντες επιχειρούν και να φάνε και να τσαλαπατήσουν. Πέραν των ορθών, κατά τα άλλα, διακηρύξεων Αναστασιάδη, για την εξωτερική πολιτική, που θέλει να ακολουθήσει και τον ρόλο του γεφυροποιού που επιζητεί να παίξει μεταξύ των μεγάλων και μεσαίων δυνάμεων, νομίζουμε έχει υπόψη του πως απαιτούνται εκ μέρους του: Σοβαρότητα, αξιοπιστία, υπευθυνότητα, σύνεση, σχεδιασμός, σεβασμός στις συνεργασίες και φιλίες με γειτονικές και άλλες χώρες, επιμονή στη διεκδίκηση των συμφερόντων και των δικαίων της Κύπρου. Προπάντων, όχι αχρείαστα παιγνίδια και λιγότερη πανηγυρίζουσα φλυαρία.