Από κτίσεως κόσμου, στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις τίποτε απολύτως δεν προσφέρεται δωρεάν. Όλα έχουν ένα τίμημα. Εξαρτάται από τον ηγέτη μιας χώρας πώς και με ποιους τρόπους και μέσα όχι μόνο θα διεκδικεί τα δίκαια και θα υπερασπίζεται τα συμφέροντά της, αλλά και πώς θα απαιτεί όπως οι άλλοι εκπληρώνουν υποχρεώσεις τους έναντί της. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης, μετά από μυστικές διαπραγματεύσεις, που διήρκεσαν πάνω από τέσσερις μήνες, πέτυχε όπως υπογραφεί συμφωνία με τους Βρετανούς ώστε, μετά από 53 χρόνια, οι Έλληνες κάτοικοι των Βρετανικών Βάσεων να μπορούν να αξιοποιούν τις περιουσίες τους. Ο Ν. Αναστασιάδης χαρακτήρισε τη συμφωνία ως «ιστορική». Ο ίδιος και υπουργοί του θριαμβολόγησαν για τη συμφωνία και επέμειναν στις θετικές, κατά την άποψή τους, επιπτώσεις, για την ανάπτυξη που αναμένουν και για τη δήθεν λύτρωση των κατοίκων των Βάσεων. Απλή, λογική ερώτηση: Οι Βάσεις καταργούνται; Όχι, βέβαια!

Αντίθετα, μετά και το μνημόνιο Μπράουν - Χριστόφια και το κοινό ανακοινωθέν Κάμερον - Αναστασιάδη, οι Βάσεις περισσότερο τσιμεντώνονται. Μέχρι που τα… δισέγγονά μας ίσως ασχοληθούν με αυτές. Προς τον πανηγυρίζοντα και έμπλεο χαράς Αναστασιάδη, επισημαίνουμε τα εξής: Πρώτον, οι Βάσεις διατηρούνται στο διηνεκές. Δεύτερον, στις Βάσεις λειτουργεί «οιονεί κράτος» αφού, κατά κραυγαλέα παραβίαση των προνοιών της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αυτές θεωρούνται ως έδαφος της Βρετανίας. Και επιπλέον λειτουργούν δικαστήρια, αστυνομία, πολιτική διοίκηση, τελωνεία, κτλ., εκφάνσεις κρατικής κυριαρχίας. Τρίτον, μέχρι σήμερα καμία κυπριακή κυβέρνηση (πλην μάλλον του μ. Τάσσου) δεν έθεσε θέμα παραβίασης της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης και έκδηλης, κατ΄ εξακολούθηση παρανομίας εκ μέρους των Βρετανών. Τέταρτον, καμία κυβέρνηση δεν πρόταξε στους νεο-αποικιοκράτες Βρετανούς (διότι έτσι συμπεριφέρονται) ότι δεν είναι νοητόν, μετά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, μια χώρα-μέλος της, η Βρετανία, να επιμένει να έχει «κυρίαρχες» Βάσεις σε ένα άλλο κράτος-μέλος.

Πέραν αυτών, ο πρόεδρος Αναστασιάδης προφανέστατα απέφυγε να θέσει το μέγα θέμα των οικονομικών υποχρεώσεων των Βρετανών προς την Κυπριακή Δημοκρατία όχι μόνο για τη χρήση των Βάσεων, αλλά και για τις πολλές διευκολύνσεις παντού της Κύπρου, που η κυβέρνηση παρέχει. Αυτές οι υποχρεώσεις, σύμφωνα με τους μετριότερους υπολογισμούς, ξεπερνούν το ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Μέχρι το 1965, οι Βρετανοί κατέβαλλαν τα οφειλόμενα. Έκτοτε, «παίζουν πελλόν». Κατά καιρούς διάφορες κυπριακές κυβερνήσεις όπως και ψηφίσματα της Βουλής καλούσαν τη Βρετανία να παραδώσει το έδαφος των Βάσεων στην Κυπριακή Δημοκρατία και να τερματίσει τον πρωτοφανή αναχρονισμό, να επιμένει να διατηρεί βάσεις σε ένα κράτος-μέλος της ΕΕ. Παράλληλα εζητείτο η καταβολή των εκατοντάδων εκατομμυρίων που χρωστούν στην Κύπρο. Δεν ίδρωσε το αφτί τους! Τώρα, ο Πρόεδρος και ο υπουργός των Εξωτερικών εναβρύνονται επειδή η Βρετανία τηρεί… διακριτική στάση στο Κυπριακό και αφήνει τις δύο πλευρές να τα βρουν και να μην αισθάνονται ότι… πιέζονται.

Αντί των πανηγυρισμών, η κυβέρνηση καλείται να υπολογίσει τα κέρδη της Βρετανίας σε βάρος μας με μια συμφωνία που δεν την ενοχλεί καθόλου και δεν θέτει εν αμφιβόλω το καθεστώς των Βάσεων. Με τη συμφωνία για την αξιοποίηση των περιουσιών και τους πανηγυρισμούς της κυβέρνησης, η Βρετανία έκτισε μια καλή εικόνα μεταξύ όσων Ελλήνων Κυπρίων πίστεψαν στις προθέσεις της, αλλά δεν επηρέασε τα γεωπολιτικά και στρατηγικά συμφέροντά της στην περιοχή. Ενδεικτικό τού πόσο μας… υπολογίζουν οι Βρετανοί; Ουδεμία αναφορά στον ιστότοπο του Φόρεϊν Όφις για τη συμφωνία με την Κύπρο και τη συνάντηση Χέιγκ - Κασουλίδη, όταν προβάλλονται άλλες επαφές με ξένους ομολόγους του Βρετανού υπουργού.