Άχρηστο, ανίκανο και αναποφάσιστο αποδεικνύεται, διαχρονικά, το Εθνικό Συμβούλιο. Από της ημέρας της λειτουργίας του, μέχρι σήμερα, είτε με λανθασμένες αποφάσεις είτε με μη λήψη θαρραλέων αποφάσεων, έσπρωξε το εθνικό θέμα στον γκρεμό. Και, βεβαίως, η αναποτελεσματικότητα και η ζημιογόνος παρουσία του στη διαχείριση του εθνικού προβλήματος, αντικατοπτρίζει ανάλογα και το ποιόν της πολιτικής ηγεσίας και το ποιόν εκείνων που προεδρεύουν και καθοδηγούν, δηλαδή των Προέδρων της Δημοκρατίας.

Αυτή η εφημερίδα το είπε φορτικά, όχι τώρα, αλλά εδώ και χρόνια. Το Εθνικό Συμβούλιο πρέπει να καταργηθεί. Να τοποθετηθεί στο μουσείο της ιστορίας ως ένα σώμα, το οποίο ουδέποτε εκπλήρωσε, ή αφέθη να εκπληρώσει, τον ρόλο τον οποίο ανέμεναν οι πολίτες. Δεν έχει, πλέον, λόγο ζωής και δεν χρειάζεται να συνεχίσει ως ένα δήθεν συμβουλευτικό σώμα, το οποίο βοηθά στη λήψη συλλογικών και ορθών αποφάσεων και χαράσσει στρατηγική. Στα τόσα χρόνια ζωής του ουδέποτε χάραξε στρατηγική. Το μόνο που έπραττε, είναι να επιμένει σε μία χρεοκοπημένη πολιτική, επειδή ακριβώς η πολιτική ηγεσία που το συνέθετε, δεν είχε το θάρρος να χαράξει ορθή και αποφασιστική πολιτική.

Ο Νίκος Αναστασιάδης δεσμεύτηκε να αναδιαμορφώσει και να αναδιαρθρώσει το Εθνικό Συμβούλιο. Να το ενισχύσει με επιστημογνωμοσύνη, να το καταστήσει όργανο παραγωγής ιδεών και προτάσεων, να επαναφέρει τη συλλογικότητα στη λήψη αποφάσεων, πριν και μετά τη λήψη τους, να ετοιμάσει σχέδιο λύσης.

Ουδέν έπραξε. Η τελευταία άκαρπη συνεδρία του είναι ενδεικτική της ανικανότητας των ηγετών του να τολμήσουν χάραξη πολιτικής, σύμφωνης με τα σημερινά δεδομένα και τα δραματικά αδιέξοδα στα οποία ευρίσκεται το Κυπριακό.

Ποια είναι σήμερα η ωμή και εφιαλτική πραγματικότητα; Η Τουρκία μάς ζητεί να υπογράψουμε τους όρους παράδοσης, είτε, εάν δεν υπογράψουμε, να λάβει όσα απαιτεί χωρίς την υπογραφή μας.
Ποια είναι η αντιμετώπιση των εθνοσυμβούλων; Καμία. Ή ποικίλη και γενικόλογη. Χωρίς συγκεκριμένες προτάσεις και μέτρα. Αοριστίες και συνήθεις εκκλήσεις προς την Τουρκία να λογικευθεί, εκκλήσεις προς τη διεθνή κοινότητα να μας στηρίξει, μηνύματα προς τον Μπαν Κι-μουν ότι είναι θεματοφύλακας των ψηφισμάτων -ωσάν να λησμονήσαμε ότι θεματοφύλακας ήταν και ο Κόφι Ανάν και μας παρουσίασε το γνωστό, έξω από κάθε ψήφισμα και αρχή των Ηνωμένων Εθνών, σχέδιο- και πολλές άλλες προτροπές και απεγνωσμένες εκκλήσεις, τις οποίες ακούμε εδώ και 40 χρόνια. Στρατηγική καμία. Σχέδιο κανένα. Ουσιαστική πρόταση, ουδεμία.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν γνωρίζει ούτε πού εισήλθε ούτε πώς εξέρχεται. Επιμένει να ακροβατεί μεταξύ μίας πολιτικής, η οποία θα διατηρεί τις εσωτερικές συμμαχίες του και μίας πολιτικής η οποία δεν θα αναιρεί τη γνωστή φιλοσοφία του. Αποφάσισε να «παίξει» με το κοινό ανακοινωθέν. Και αντί κοινού ανακοινωθέντος, επέδωσε πρόταση με προδιαγραφές ενδιάμεσης -αν όχι πλήρους- λύσης. Με αποδοχή τριπλής κυριαρχίας και τριπλής ιθαγένειας. Όταν ούτε και αυτήν τη μέγιστη υποχώρηση δεν αποδέχθηκε ο Έρογλου, ο Πρόεδρος βρέθηκε στο κενό. Δεν γνωρίζει τι θα πράξει. Και αποφάσισε, γονυπετής πλέον, να απευθυνθεί στον Γ.Γ. και ουσιαστικά να ζητεί την παρέμβασή του. Θα «μικράνει», λέει, το κοινό ανακοινωθέν. Ωσάν και αυτό να αποτελεί «νέα στρατηγική», ή να οδηγεί έξω από τα αδιέξοδα.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας χρησιμοποιεί το Εθνικό Συμβούλιο ως σανίδα συνυπευθυνότητας. Δεν διαθέτει το πολιτικό θάρρος να πει στον λαό: «Με εξουσιοδοτήσατε να διαχειριστώ το εθνικό θέμα. Θα το διαχειριστώ σύμφωνα με το πρόγραμμα και τη φιλοσοφία μου. Δεν χρειάζομαι ούτε Εθνικό Συμβούλιο ούτε συλλογικές αποφάσεις. Αναλαμβάνω την ευθύνη και το κόστος των αποφάσεών μου».
Δεν το πράττει. Δραπετεύει από τις ευθύνες του και αναζητά σωσίβια στο Εθνικό Συμβούλιο.